Ustawa z dnia 6 lipca 1920 r. o organizacji urzędów ziemskich.

Zadaniem urzędów ziemskich jest przeprowadzenie i utrwalenie nowego ustroju rolnego

w myśl zasad uchwały Sejmu z 10 lipca 1919 r. (Dz. Urz. Min. Rol. i Dóbr Państw. №

13 na całym obszarze Rzeczypospolitej Polskiej.

Główny Urząd Ziemski.

N czele urzędów ziemskich stoi Główny Urząd Ziemski, który wykonuje kierownictwo i

nadzór we wszystkich sprawach, dotyczących ustroju rolnego.

W szczególności należą, do zakresu działania Głównego Urzędu Ziemskiego

a)

przygotowywanie projektów ustaw w przedmiocie przebudowy i regulacji ustroju rolnego,

b)

wykonywanie ustaw, dotyczących tej przebudowy, a mianowicie;

c)

zapewnienie potrzebnej do państwowej parcelacji i kolonizacji ilości ziemi, jej rozparcelowanie

i skolonizowanie,

d)

regulowanie spraw, dotyczących ustroju gospodarstw rolnych, jako to: scalania gruntów,

układu służebności, podziału gruntów wspólnych,

e)

regulowanie obrotu ziemią,

f)

organizacja urzędów ziemskich, jakoteż sprawy, dotyczące Urzędu Osadniczego w Poznaniu

(Komisji Osadniczej, b. pruskiej Komisji Kolonizacyjnej w Poznaniu) z zastrzeżeniem

postanowień przejściowych, Komisji Agrarnych w b. zaborze austrjackim oraz instytucji

dla tworzenia włości rentowych na ziemiach polskich b. zaboru pruskiego i austrjackiego,

g)

likwidacja spraw oddziałów b. rosyjskiego Banku Włościańskiego na ziemiach polskich,

h)

sprawy polskiego Państwowego Banku Rolnego oraz inne sprawy, mające na celu sfinansowanie

reformy rolnej, a to w porozumieniu z Ministerstwem Skarbu.

i)

inne sprawy, przekazane Głównemu Urzędowi Ziemskiemu bądź przez obowiązujące już ustawy

i rozporządzenia, bądź przez ustawy i rozporządzenia w przedmiocie reformy rolnej

wydać się mające.

Sprawy, przekazane niniejszą ustawą (art. 3) Głównemu Urzędowi Ziemskiemu, wyłącza

się tem samem z zakresu działania Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz innych

Ministerstw, a prawa i czynności, dotąd przydzielone w tych sprawach Ministrowi Rolnictwa

i Dóbr Państwowych, wykonywać ma Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego z tern, że w sprawach,

związanych z wytwórczością rolną, będzie Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego działać

w porozumieniu z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego mianuje Naczelnik Państwa na wniosek Prezydenta

Ministrów. Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego ma w sprawach służbowo - państwowych

charakter Ministra i bierze udział w posiedzeniach Rady Ministrów w sprawach, dotyczących

zakresu działania Głównego Urzędu Ziemskiego.

Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego kieruje działalnością urzędów ziemskich i sprawuje

nad niemi nadzór służbowy.

Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego zastępuje w jego czynnościach i prawach lub spełnia

czynności, przez niego mu przydzielone, wiceprezes Głównego Urzędu Ziemskiego, mianowany

przez Naczelnika Państwa na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego, przedłożony

przez Prezydenta Ministrów. Innych urzędników Głównego Urzędu Ziemskiego mianuje Prezes

Głównego Urzędu Ziemskiego do kategorji V włącznie, urzędników zaś wyższej kategorji

- naczelnik Państwa na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego, przedstawiony przez

Prezydenta Ministrów.

Główna Komisja Ziemska.

Przy Głównym Urzędzie Ziemskim urzęduje Główna Komisja Ziemska.

Do kompetencji jej należy

a)

orzecznictwo w sprawach, przekazanych jej przez ustawy i rozporządzenia lub oddanych

do jej rozpoznania przez Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego,

b)

opinjowanie w sprawach, wymagających jej opinji w myśl ustaw i rozporządzeń, lub na

żądanie Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego,

c)

rozstrzyganie w II i ostatniej instancji odwołań, wniesionych od orzeczeń Okręgowej

Komisji Ziemskiej przez strony lub przez Prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego.

Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego jest z urzędu Prezesem Głównej Komisji Ziemskiej.

Wiceprezesa Głównej Komisji Ziemskiej mianuje Naczelnik Państwa na wniosek Prezesa

Głównego Urzędu Ziemskiego, przedłożony przez Prezydenta Ministrów.

Prezes lub w jego zastępstwie wiceprezes Głównej Komisji Ziemskiej przewodniczy na

posiedzeniach komisji i reprezentuje komisję na zewnątrz.

W skład Głównej Komisji Ziemskiej wchodzą prócz Prezesa, względnie wiceprezesa Głównej

Komisji Ziemskiej z głosem stanowczym

1)

dwaj członkowie z pośród zawodowych prawników, a to jeden sędzia sądu apelacyjnego

i jeden adwokat, względnie ich zastępcy również z pośród sędziów apelacyjnych i adwokatów,

delegowani przez Ministra Sprawiedliwości,

2)

jeden członek, względnie jeden zastępca, mianowany przez Ministra Rolnictwa i Dóbr

Państwowych z pośród osób, posiadających wyższe wykształcenie rolnicze,

3)

jeden członek, delegowany przez Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego z pośród urzędników

Głównego Urzędu Ziemskiego, posiadających uzdolnienie na urząd sędziowski,

4)

sześciu członków, względnie 6 ich zastępców, delegowanych przez Sejm Rzeczypospolitej

na wniosek Sejmowej Komisji Rolnej z poza grona posłów, a to 3 z pośród rolników z

małej własności, 2 z pośród bezrolnych robotników rolnych i 1 z większej własności.

Ponadto Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego ma prawo delegować na posiedzenia Głównej

Komisji Ziemskiej urzędników Głównego Urzędu Ziemskiego, jako referentów z głosem

doradczym.

Członkowie Głównej Komisji Ziemskiej sprawują swój urząd przez lat 3, poczem mogą

być ponownie mianowani lub delegowani na ten sam okres czasu.

Na posiedzenia Głównej Komisji Ziemskiej winni być wzywani wszyscy jej członkowie,

a do ważności jej uchwał i orzeczeń konieczna jest obecność przynajmniej 6 członków.

Uchwały i orzeczenia zapadają większością głosów obecnych członków; w razie równości

głosów rozstrzyga przewodniczący.

Orzeczenia Głównej Komisji Ziemskiej są ostateczne, a mogą być zaskarżone do Sądu

Najwyższego tylko w wypadkach naruszenia przepisów prawa. Skarga ma być wniesiona

do 60 dni od dnia, następującego po doręczeniu zaczepionego orzeczenia. Skarga ta

nie ma mocy wstrzymującej wykonalność tegoż orzeczenia. Prawo do wniesienia skargi

przysługuje tylko stronie interesowanej. W postępowaniu przed Sądem Najwyższym będą

miały zastosowanie odnośne przepisy o postępowaniu cywilnem przed tymże Sądem.

Okręgowe Urzędy Ziemskie.

Władzami wykonawczemi w sprawach reformy rolnej, podległemi bezpośrednio Głównemu

Urzędowi Ziemskiemu, są Okręgowe Urzędy Ziemskie, ich liczbę, okręgi i siedzibę oznaczy

Rada Ministrów na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego.

Na czele Okręgowego Urzędu Ziemskiego stoi Prezes, mianowany przez Naczelnika Państwa

na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego, przedstawiony przez Prezydenta Ministrów.

Prezes Okręgowego Urzędu Ziemskiego jest kierownikiem tegoż Urzędu, odpowiedzialnym

za jego działalność przed Prezesem Głównego Urzędu Ziemskiego.

Prezes Okręgowego Urzędu Ziemskiego jest wreszcie przewodniczącym Okręgowej Komisji

Ziemskiej.

Urzędników Okręgowego Urzędu Ziemskiego, pełniących czynności referentów, oraz urzędników

kancelaryjnych od IX kategorji wyżej mianuje, na wniosek Prezesa Okręgowego Urzędu

Ziemskiego, Prezes Głównego Urzędu

Ziemskiego, zaś urzędników i pomocników kancelaryjnych od kategorji X niżej - sam

Prezes Okręgowego Urzędu Ziemskiego.

Do zakresu działania Okręgowego Urzędu Ziemskiego należy

a)

regulowanie obrotu ziemią, a w szczególności parcelacji prywatnej zgodnie z obowiązującemi

w tej mierze przepisami ustawy i wydanemi na ich podstawie rozporządzeniami Głównego

Urzędu Ziemskiego (art. 3 lit. e);

Okręgowy Urząd Ziemski przejmie w swym okręgu kompetencję, przysługującą w myśl art.

10 rozp. Rady Ministrów z 1 września 1919 r. (Dz. Ust. № 73, poz. 428) istniejącym

w b. zaborze austrjackim na podstawie austr. ces. rozp. z 9 sierpnia 1915 r. (Dz.

P. P. № 234) Krajowym Komisjom obrotu ziemią;

b)

wydawanie stanowczych zarządzeń w sprawie państwowej parcelacji, osadnictwa, komasacji,

układu służebności, tudzież podziału i regulowania wspólnot z zastrzeżeniem kompetencji,

w sprawach tych Okręgowej Komisji Ziemskiej przysługującej (art. 3 lit. d);

c)

popieranie meljoracji związanych z czynnościami, należącemi do zakresu działania Urzędów

Ziemskich, a to w porozumieniu z Ministerstwem Rolnictwa i Dóbr Państwowych;

d)

wykonywanie czynności, dotyczących tworzenia zapasu ziemi potrzebnej do przebudowy

ustroju rolnego w granicach i w myśl przepisów ustawy o parcelacji większych posiadłości

ziemskich, tudzież w myśl zarządzeń i instrukcji Głównego Urzędu Ziemskiego;

e)

wykonywanie prawomocnych uchwał, względnie orzeczeń, Głównej i Okręgowej Komisji Ziemskiej;

f)

inne sprawy, przekazane Okręgowemu Urzędowi Ziemskiemu przez specjalne ustawy i rozporządzenia.

Przy Okręgowych Urzędach Ziemskich urzędują Okręgowe Komisje Ziemskie. Do ich zakresu

działania jako pierwszej instancji należy

a)

rozstrzyganie wszelkich spraw spornych, wynikających z postępowania regulacyjnego

przy scalaniu i zamianie gruntów, likwidacji serwitutów oraz podziału i regulacji

wspólnot, o ile sprawy te w myśl obowiązujących ustaw nie są przekazane sądom;

b)

orzekanie w sprawach przymusowego wykupna majątków ziemskich, przeznaczonych na parcelacje

i przeprowadzenia oszacowania tych majątków podług obowiązujących przepisów prawnych;

c)

rozstrzyganie innych spraw, przekazanych decyzji Okręgowej Komisji Ziemskiej przez

właściwe ustawy i rozporządzenia, lub poddanych jej rozpoznaniu przez Prezesa Głównego

Urzędu Ziemskiego;

d)

wyrażanie opinji w sprawach, w których właściwe ustawy i rozporządzenia wymagają tej

opinji, lub w sprawach, przekazanych Okręgowej Komisji Ziemskiej w tym celu przez.

Główny Urząd Ziemski albo przez Prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego.

Członkami Okręgowej Komisji Ziemskiej, prócz Prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego,

są

a)

sędzia sądu okręgowego lub tegoż zastępcy, mianowani przez Ministra Sprawiedliwości;

b)

urzędnik, mianowany przez Ministra Rolnictwa i Dóbr Państwowych z pośród osób, posiadających

wyższe wykształcenie rolnicze;

c)

urzędnik Okręgowego Urzędu Ziemskiego, delegowany przez Prezesa tegoż Urzędu, a posiadający

uzdolnienie na urząd sędziowski, oraz referent techniczny lub rolniczy tegoż Urzędu,

wyznaczony przez Prezesa dla poszczególnych spraw;

d)

6 członków i tyluż zastępców, powołanych przez Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego,

a to 3 z pośród rolników małej własności 2 z robotników rolnych i 1 z większej własności

na propozycje, przedstawione przez zalegalizowane (na podstawie zatwierdzonych przez

rząd statutów istniejące) organizacje rolnicze Okręgu Ziemskiego, a więc także związki

zawodowe robotników rolnych, a to przez każdą z nich w oznaczonej wyżej liczbie i

stosunku.

Członkowie Okręgowych Komisji Ziemskich (prócz referentów technicznych i rolniczych

lit. c) sprawują swój urząd przez 3 lata, poczem mogą być ponownie mianowani lub delegowani

na ten sam okres czasu.

W razie potrzeby zastępuje Prezesa Okręgowego Urzędu Ziemskiego, jako przewodniczącego

Okręgowej Komisji Ziemskiej, urzędnik Okręgowego Urzędu Ziemskiego, będący stałym

członkiem komisji (art. 17 lit. c).

Na posiedzenia Okręgowej Komisji Ziemskiej winni być wzywani wszyscy jej członkowie,

a do ważności jej uchwał i orzeczeń konieczna jest obecność przynajmniej 6 członków.

Uchwały i orzeczenia zapadają większością głosów obecnych członków; w razie równości

głosów rozstrzyga przewodniczący.

Od przedstanowczych orzeczeń Okręgowej Komisji Ziemskiej mają strony prawo odwołać

się do Głównej Komisji Ziemskiej w ciągu dni 14, a od stanowczych - w ciągu miesiąca,

licząc od dnia, następującego po dniu doręczenia decyzji, o ile specjalne ustawy nie

zawierają odmiennych postanowień.

Prawo odwołania przysługuje również w tych samych czasokresach Prezesowi Okręgowego

Urzędu Ziemskiego. Odwołanie wstrzymuje wykonanie orzeczenia.

Powiatowe Urzędy Ziemskie.

W miarę potrzeby będą tworzone na zarządzenie Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego powiatowe

urzędy ziemskie. Kompetencja terytorialna powiatowego urzędu ziemskiego rozciągać

się będzie na jeden lub więcej powiatów. W powiatach, gdzieby urzędy te nie były zorganizowane-czynności

ich spełniać będą urzędnicy, stale lub czasowo przez Okręgowy Urząd Ziemski w tym

celu delegowani.

W skład powiatowych urzędów ziemskich wchodzą komisarze lub podkomisarze ziemscy,

jako kierownicy tych urzędów, oraz potrzebna liczba urzędników.

Komisarzy, i podkomisarzy ziemskich mianuje Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego, innych

urzędników zaś Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego, względnie, Prezes Okręgowego Urzędu

Ziemskiego, zgodnie z zasadą, wyrażoną w art. 14 ust. 4.

Do zakresu działania powiatowych urzędów ziemskich (delegatów Okręgowego Urzędu Ziemskiego)

należeć będą czynności wykonawcze i przygotowawcze, ustawami i rozporządzeniami oraz

zarządzeniami i instrukcjami Głównego Urzędu Ziemskiego lub Okręgowego Urzędu Ziemskiego

im przekazane.

Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego powoła do życia powiatowe komisje ziemskie, jako

ciała doradcze. Zadaniem ich będzie przedkładać wnioski w sprawach, dotyczących reformy

rolnej, powiatowym, względnie Okręgowym Urzędom Ziemskim, wypowiadać opinję na żądanie

urzędów ziemskich, tudzież współdziałać z niemi.

W skład powiatowej komisji ziemskiej wchodzą

a)

komisarz lub podkomisarz ziemski, względnie delegat Okręgowego Urzędu Ziemskiego,

jako przewodniczący;

b)

jeden członek, wyznaczony przez prezesa właściwego sądu okręgowego z pośród zawodowych

prawników;

c)

dwaj przedstawiciele sejmiku powiatowego (rady powiatowej);

d)

starosta lub w jego zastępstwie referent rolny starostwa;

e)

sześciu przedstawicieli rolników, względnie ich zastępcy, a to trzej z małej własności,

dwóch z bezrolnych i jeden z większej własności, powołani przez Prezesa Okręgowego

Urzędu Ziemskiego na propozycje, przedstawione przez zalegalizowane (istniejące na

podstawie zatwierdzanych przez rząd statutów) miejscowe organizacje rolnicze, a to

przez każdą z nich w oznaczonej wyżej liczbie i stosunku.

Zastępcę przewodniczącego wybiera powiatowa komisja ziemska ze swego grona.

Do ważności posiedzeń powiatowej komisji ziemskiej konieczna jest obecność 7 członków,

względnie ich zastępców, w tej liczbie przewodniczącego lub jego zastępcy, oraz przynajmniej

trzech przedstawicieli rolników, powołanych według art. 25 lit. c. Uchwały komisji

zapadają większością głosów; w razie równości głosów - rozstrzyga głos przewodniczącego.

Gminne Komisje Ziemskie.

W sprawach, związanych z przeprowadzeniem reformy rolnej na terenie poszczególnych

gmin, współdziałać będą, jako ciała doradcze, gminne komisje ziemskie, złożone z przedstawicieli

odnośnych rad gminnych, wybranych przez nie w liczbie 5-7 z pośród osób, znających

stosunki danej gminy, względnie wsi.

Wykonanie i kontrola.

Władze i urzędy państwowe, jak również i samorządne, obowiązane są udzielać pomocy

prawnej i współdziałać z urzędami ziemskiemi w spełnianiu ich zadań.

Prawomocne orzeczenia komisji ziemskich mają znaczenie wyroków sądowych i zależnie

od ich treści ulegają wykonaniu bądź to za pośrednictwem sądu, trybem przewidzianym

przez ustawy o postępowaniu cywilnem dla wyroków sądowych, bądź też za pośrednictwem

władz administracyjnych. Zarządzenia Okręgowego Urzędu Ziemskiego ulegają wykonaniu

trybem ogólnym, dla zarządzeń władz administracyjnych ustanowionym.

Do wykonania nadzoru nad instytucjami społecznemi, które w myśl obowiązujących ustaw

i rozporządzeń podlegają kontroli Głównego Urzędu Ziemskiego, oraz ujednostajniania

i ułatwiania ich działalności, Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego ustanawia specjalnych

delegatów lub powierza te czynności Prezesom Okręgowych Urzędów Ziemskich.

Czynności delegatów, wymienionych w art. 29, ureguluje osobna instrukcja, wydana przez

Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego.

Przepisy przejściowe.

Znosi się istniejące w myśl Galicyjskich Ustaw Krajowych z dnia 9 grudnia 1899 r.

(Dz. Gal. Ust. Kraj. 1900 r. № 18, 19 i 20) władze agrarne. Czynności byłej Komisji

Agrarnej w Wiedniu przechodzą, na Główny Urząd Ziemski, czynności Krajowej Komisji

Agrarnej we Lwowie - na właściwe terytorjalne lub przez Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego

oznaczone Okręgowe Urzędy Ziemskie: czynności miejscowych komisarzy agrarnych - na

komisarzy ziemskich (art. 22), którym w sprawch komasacyjnych i działowo regulacyjnych,

obecnie będących w toku, nadaje się zakres działania miejscowych komisarzy agrarnych

w rozumieniu Galicyjskich Ustaw Krajowych z dnia 9 grudnia 1899 r.

Przewidziane w ces. rozporządzeniu z dnia 1 maja 1916 r. (Austr. Dz. Pr. № 147) czynności

b. Komisji Ministerjalnej dla operacji agrarnych przechodzą na właściwy Urząd Ziemski,

zaś czynności zaprzysiężonych komisarzy miejscowych na komisarzy ziemskich (art. 22),

którym w sprawach uregulowania stosunków posiadłości gruntowych w okolicy miesc obwarowanych

nadaje się zakres działania zaprzysiężonych komisarzy miejscowych w rozumieniu powołanego

wyżej ces. rozporządzenia.

Postanowienia ces. rozp. z 9 sierpnia 1915 r. (Austr. Dz. Praw № 234)pozostają w mocy,

dopóki nie zostaną zmienione albo zniesione z tem, że przewidziana w rozporządzeniu

tem kompetencja krajowych Komisji Obrotu Ziemią przechodzi na Okręgowe Urzędy Ziemskie

oraz, że w skład powiatowej Komisji Obrotu Ziemią w b. zaborze austrjackim wchodzi

z urzędu także powiatowy komisarz ziemski, względnie delegat Okręgowego Urzędu Ziemskiego,

któremu przysługuje prawo odwołania się od orzeczenia powiatowej Komisji Obrotu Ziemią

do Okręgowego Urzędu Ziemskiego.

Urząd Osadniczy w Poznaniu spełniać będzie funkcje Okręgowego Urzędu Ziemskiego, dopóki

rozporządzenie Rady Ministrów, wydane na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego,

nie postanowi przeprowadzenia reorganizacji tegoż Urzędu Osadniczego zgodnie z przepisami

tej ustawy. Natomiast zaraz po wejściu w życie tej ustawy nastąpić ma reorganizacja

istniejącej przy Urzędzie Osadniczym w Poznaniu Komisji przez ukonstytuowanie jej

jako Okręgowej Komisji Ziemskiej zgodnie z art. 17-20 włącznie niniejszej ustawy.

Ma ziemiach b. zaboru rosyjskiego, o ile nie zostało postanowione inaczej, czynności

b. komisarzy włościańskich przechodzą na komisarzy ziemskich (art. 22); czynności

b. Urzędów Gubernjalnych do spraw włościańskich na Okręgowe Urzędy Ziemskie; czynności

Urzędu do spraw włościańskich gubernji Królestwa Polskiego przy Wydziale Ziemskim

rosyjskiego Ministerstwa Spraw Wewnętrznych - na Główny Urząd Ziemski; czynności rosyjskiego

Ministra Spraw Wewnętrznych w zakresie spraw ziemskich - na Prezesa Głównego Urzędu

Ziemskiego; czynności II Departamentu rosyjskiego Senatu Rządzącego - na Sąd Najwyższy,

Rada Ministrów może zaprowadzić drogą rozporządzeń zmiany w ustawach, obowiązujących

w poszczególnych dzielnicach Państwa, celem ujednostajnienia ustroju władz i postępowania

w sprawach komasacji, działów wspólnot i regulacji na całym obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej, na wniosek Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego w porozumieniu z Ministrem

Rolnictwa i Dóbr Państwowych oraz Ministrem Sprawiedliwości.

Postanowienia końcowe.

Wykonanie tej ustawy poleca się Prezesowi Głównego Urzędu Ziemskiego oraz upoważnia

się go do wydania rozporządzeń wykonawczych w przedmiocie postępowania i ustroju urzędów

ziemskich w porozumieniu z Ministrami Rolnictwa i Dóbr Państwowych, Sprawiedliwości

i Spraw Wewnętrznych, a o ile chodzi o b. dzielnicę pruską - również z Ministrem b.

Dzielnicy Pruskiej.

Z chwilą ogłoszenia przez Prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego rozporządzenia wykonawczego

do niniejszej ustawy tracą moc prawną dekret Rady Regencyjnej Królestwa Polskiego

w przedmiocie Przepisów Tymczasowych o Urzędach Ziemskich z dnia 11 października 1918 r.

(Dz. Pr. № 11 poz. 22) oraz ustawa w przedmiocie utworzenia Głównego Urzędu Ziemskiego

z dnia 22 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 63 poz. 376), wreszcie rozporządzenie Rady Ministrów

z 6 września 1919 r. (Dz. Pr. № 76 poz. 436) w przedmiocie wyłączenia z pod kompetencji

Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych Urzędów Ziemskich oraz pozostających w związku

z niem spraw i agend i przekazania ich kompetencji Głównego Urzędu Ziemskiego

Ustawa wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.