Ustawa z dnia 6 lipca 1920 r. w przedmiocie ujednostajnienia na obszarze byłego zaboru rosyjskiego ustaw i rozporządzeń o podatku przemysłowym.

Uchyla się obowiązujące na obszarze b. okupacji niemieckiej rozporządzenia w przedmiocie

podatku od handlu i przemysłu: z dnia 5 lipca 1916 r. (Dz. Rozp. № 38 rozp. № 109)

i z dnia 7 sierpnia 1916 roku (Dz. Rozp. № 40 rozp. № 125), oraz obowiązujące na obszarze

b. okupacji austrjackiej rozporządzenia b. Gener. Gubernatorstwa Wojskow. w Lublinie

w przedmiocie podatku repartycyjnego z dnia 3 marca 1918 r. № 300014 wraz ze wszystkiemi

dodatkowemi przepisami, odnoszącemi się do tych rozporządzeń.

Na całym obszarze b. zaboru rosyjskiego stosowana będzie rosyjska ustawa o państwowym

podatku przemysłowym z roku 1898 w wydaniu z 1903 roku wraz z nowelami do tejże ustawy

z dnia 4 października 1914 roku (№ 308 Zb. praw i rozp. z 1914 r.) i z dnia 9 stycznia

1915 roku (№ 19 Zb. praw i rozp. z 1915 roku) z uchyleniem zawartych w tych nowelach

ograniczeń co do czasu trwania ich mocy obowiązującej oraz z poniższemi zmianami i

uzupełnieniami.

Dla celów poboru zasadniczego podatku przemysłowego ustanawia się następujący podział

miejscowości na klasy

A)

M. st. Warszawa.

B)

Miejscowości klasy I. Miasta: Łódź, Lublin, Sosnowiec.

C)

Miejscowości klasy II. Miasta: Białystok, Częstochowa, Kalisz, Kielce, Łomża, Pabjanice,

Piotrków, Płock, Radom, Siedlce, Suwałki, Tomaszów (wojew. łódzkie), Włocławek.

Powiaty: będziński, dąbrowski, łódzki, warszawski.

D)

Miejscowości klasy III. Miasta: Augustów, Biała (ziemi Siedl.), Biłgoraj, Busk, Chełm,

Ciechanów, Ciechocinek, Hrubieszów, Kalwarja, Kałuszyn, Koło, Konin, Końskie, Krasnystaw,

Lubartów, Łęczyca, Łowicz, Łuków, Mława, Miechów, Międzyrzec, Nowomińsk, Noworadomsk,

Opatów, Opoczno, Ostrołęka, Ostrów, Pińczów, Płońsk, Puławy, Pułtusk, Rawa (wojew.

łódzkie), Radzymin, Radzyń, Sandomierz, Sieradz, Sierpc, Słomniki, Skierniewice, Sokołów

(wojew. lubelskie), Szydłowiec, Tomaszów (wojew. lubelskie), Turek, Węgrów, Wieluń,

Włodawa, Zamość, Zduńska-Wola.

Powiaty: błoński, brzeziński, częstochowski, kaliski, kutnowski, lubelski, olkuski,

radomski, włocławski.

E)

Miejscowości klasy IV: wszystkie inne miejscowości.

Wszelkiego rodzaju kwoty pieniężne, określające podstawę wymiaru podatku, karę lub

grzywnę, oznaczone w walucie rublowej (dod. do art. 368, dz. II i III; dod. do art.

448 i in. art), należy przeliczać według stosunku 1 rb. = 2 mar., o ile z mocy niniejszej

ustawy nie zostały w inny sposób zmienione. Miary, oznaczone w jednostkach rosyjskich,

należy przeliczać na jednostki miar w Państwie Polskiem (dekret z dnia 8 lutego 1919 r.

Dz. Pr. № 15, poz. 211).

Ustanawia się następujący wykaz stawek zasadniczego podatku przemysłowego

A)

DLA PRZEDSIĘBIORSTW HANDLOWYCH.

We wszystkich miejscowość.

w Warszawie

W miejscowościach

Kategorja

Klasy

I

II

III

IV

Marek

I

dla zakładów handlowych

16.600

-

-

-

-

-

dla ich pomieszczeń składowych

1.660

-

-

-

-

-

II

dla zakładów handlowych

-

6250

5250

4250

3250

2250

dla ich pomieszczeń składowych

-

625

525

425

325

225

III

dla zakładów handlowych

-

1750

1500

1250

1000

750

dla ich pomieszczeń składowych

-

175

150

125

100

75

IV

dla zakładów handlowych

-

500

425

325

250

125

a) dla handlu rozwozowego

750

-

-

-

-

-

V

b) dla handlu obnośnego

250

-

-

-

-

-

B)

DLA PRZEDSIĘBIORSTW PRZEMYSŁOWYCH.

We wszystkich miejscowość.

w Warszawie

W miejscowościach

Klasy

I

II

III

IV

Marek

I kategorja

25 000

-

-

-

-

-

II ,, ,,

16.500

-

-

-

-

-

III ,, ,,

8.300

-

-

-

-

-

IV ,, ,,

2.500

-

-

-

-

-

V ,, ,,

900

-

-

-

-

-

VI ,, ,,

700

600

500

400

300

VII ,, ,,

-

280

220

180

120

80

VIII ,, ,,

-

100

80

60

40

30

-

-

-

-

-

-

C)

DLA HANDLU JARMARCZNEGO.

Dla handlu hurtowego

Dla handlu detalicznego

Marek

Marek

Na jarmarkach, trwających ponad 21 dni

2000

500

Na jarmarkach, trwających ponad 7 do 21 dni

1500

425

Na jarmarkach, trwających od 2 do 7 dni

600

170

D)

PRZEDSIĘBIORSTWA ŻEGLUGI.

(P.

3 ustawy z 9 stycznia 1915 r. № 19 Zbioru praw i rozp. z 1915)

1)

Statki parowe, według powierzchni ogrzewalnej kotłów parowych, po 1 M. za każde 0,10

m

2)

statki motorowe, według siły motorów, po 4 M. za każdą jednostkę siły (koń parowy),

3)

żaglowce metalowe, według powierzchni pokładu, po 1.20 M. za każde 4,5 m

4)

żaglowce z drzewa z pokładem, według powierzchni pokładu, po 0,80 M. za każde 4,5

m

5)

żaglowce z drzewa bez pokładu (berlinki), według powierzchni, obliczonej przez pomnożenie

długości żaglowca (berlinki) przez jego szerokość, po 0,40 M. za każde 4,5 m

Ustanawia się następujący wykaz stawek zasadniczego podatku przemysłowego od osobistych

zajęć przemysłowych

Kategorja

NAZWA ZAJĘCIA PRZEMYSŁOWEGO

Marek

II

Ekspedytorzy, nieutrzymujący oddzielnych kantorów i pomocników handlowych, lecz trudniący

się osobiście na własny rachunek opłacaniem w urzędach celnych ceł za towary, otrzymywane

z zagranicy przez osoby trzecie

1) przy urzędach celnych, znajdujących się przy głównych linjach koleji żelaznych

7.500

2) przy urzędach celnych, znajdujących się przy bocznych linjach koleji żelaznych

5.250

3) przy urzędach celnych, znajdujących się przy wszelkich innych linjach

4250

III

Maklerzy giełdowi

1) na giełdzie warszawskiej

5.100

2) na innych giełdach

3.900

IV

Inspektorzy i ajenci Towarzystw ubezpieczeniowych, żeglugowych i innych przedsiębiorstw

przewozowych oraz instytucji kredytowych, o ile prowadzą operacje bez utrzymania oddzielnych

kantorów lub filji; oraz wszelkiego rodzaju i nazwy pośrednicy handlowi, zajmujący

się swym procederem bez prowadzenia oddzielnych zakładów

1) w Warszawie i miejscowościach I klasy

1.000

2) w miejscowościach II ,, ,,

800

3) III i IV ,, ,,

600

VI

Subjekci podróżujący (komiwojażerowie)

1.000

Podział linji kolejowych na główne i boczne ustanowi Minister Skarbu w porozumieniu

z Ministrem Kolei Żelaznych.

Uchyla się pobór zasadniczego podatku przemysłowego od zajęć osobistych, zaliczonych

według rosyjskiej klasyfikacji (art. 368 ust. wyk. V) do kategorji I, V i VII. Podatek

ten, pobrany już ewentualnie za rok podatkowy 1920, będzie zaliczony na poczet państwowego

podatku dochodowego, względnie zwrócony wedle instrukcji Ministra Skarbu.

Uchyla się pobór wszelkich dodatków państwowych do zasadniczego podatku przemysłowego,

w szczególności wymienionych w art. 551 i 553 ust. o podatkach bezpośrednich i w noweli

z dnia 4 października 1914 r. do ustawy z dnia 8 czerwca 1898 r. (Dział III art. 1

i 2).

Art. 371 i dodatek do ustępu 30 tego artykułu oraz art. 372 otrzymuje brzmienie następujące

Podatku przemysłowego nie opłacają

1)

Wszelkiego rodzaju kasy pomocy, emerytalne (oszczędnościowo-pożyczkowe), pogrzebowe

i tym podobne kasy pracowników instytucji państwowych, komunalnych i społecznych oraz

przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych.

2)

Wszelkiego rodzaju związki robocze, mające na celu dostarczenie odpowiedzialnych pracowników.

3)

Zakładane lub utrzymywane przy pomocy Państwa i samorządu lub instytucji społecznych,

oświatowych i dobroczynnych wszelkiego rodzaju zakłady naukowe i wychowawcze, przytułki,

zakłady poprawcze, bibljoteki i czytelnie publiczne, ogólnie kształcące muzea, galerje

i wystawy, warsztaty szkolne, oraz utrzymywane przez stowarzyszenia sportowe sale

gimnastyczne lub fechtunkowe i cyklodromy.

4)

Nieoddane w dzierżawę teatry państwowe i komunalne.

5)

Urządzane w celach filantropijnych zabawy i widowiska bez bufetów lub z bufetami oraz

wszelkiego rodzaju przedsięwzięcia filantropijne.

6)

Gospodarstwa rolne i leśne na gruntach własnych lub dzierżawionych i połączone z niemi

hodowla inwentarza i drobiu, ogrodnictwo, sadownictwo, rybołóstwo i polowanie, z wyjątkiem

prowadzonych zawodowo w celach handlowych rybołóstwa, ogrodnictwa i sadownictwa, browarów,

gorzelni, cukrowni, tudzież tartaków i młynów, obrabiających więcej drzewa, względnie

mielących więcej zboża, niż na użytek własnego gospodarstwa potrzeba.

7)

Przemysł ludowy, prowadzony przez drobnych gospodarzy rolnych lub bezrolnych mieszkańców

wiejskich bez obcej pomocy lub z pomocą wyłącznie członków własne) rodziny.

8)

Warsztaty rzemieślnicze, prowadzone bez obcej pomocy lub z pomocą wyłącznie członków

rodziny.

9)

Wszelkiego rodzaju osobiste zajęcia przemysłowe z wyjątkiem zajęć, wymienionych w

art. 6 niniejszej ustawy.

10)

Wszelkie przedsiębiorstwa handlowe na jarmarkach, trwających najwyżej 1 dzień.

11)

Wszelkiego rodzaju antrepryzy i dostawy na sumę, nie przewyższającą 1.000 marek.

12)

Wywóz zagranicę bez utrzymywania specjalnych kantorów lub zakładów handlowych i pomieszczeń

składowych

a)

wytworów własnego lub dzierżawionego gospodarstwa rolnego i własnego gospodarstwa

leśnego;

b)

wyrobów własnych zakładów przemysłowych.

13)

Odnajmowanie pokojów umeblowanych bez stołowania i bez sprzedaży trunków, jeżeli jedna

osoba odnajmuje nie więcej niż 2 pokoje.

14)

Pomieszczenia składowe, utrzymywane przez przedsiębiorstwa przemysłowe wyłącznie w

celu przechowywania należących do nich maszyn zapasowych i narzędzi, surowców i paliwa,

wyrobów przez te przedsiębiorstwa wytwarzanych, oraz zapasów żywności i odzieży niezbędnej

dla robotników, o ile zbyt tych towarów robotnikom za pieniądze lub na rachunek płacy

zarobkowej nie posiada charakteru handlowego.

15)

Sprzedaż hurtowa towarów własnego wyrobu na giełdach z własnych zakładów przemysłowych

lub kantorów albo zakładów, utrzymywanych przy zakładzie przemysłowym lub w obrębie

tej miejscowości, gdzie się zakład przemysłowy znajduje.

16)

Sprzedaż detaliczna towarów własnego wyrobu bezpośrednio z zakładu przemysłowego bez

urządzenia przy nim oddzielnego magazynu lub sklepu do sprzedaży detalicznej towarów.

17)

Warsztaty, utrzymywane przez koleje żelazne wyłącznie dla potrzeb przebudowy i eksploatacji

tych kolei.

18)

Pomieszczenia składowe, utrzymywane przez przedsiębiorstwa kolejowe, żeglugowe i wszelkiego

rodzaju przedsiębiorstwa przewozowe oraz składy, utrzymywane przy tych przedsiębiorstwach

przez osoby prywatne: w celu czasowego przechowywania w nich przewożonych ładunków.

19)

Przechowywanie towarów w pomieszczeniach, pozostających pod zarządem władz celnych,

w ciągu jednego miesiąca od dnia złożenia towarów na komorze.

20)

Wszelkiego rodzaju przedsiębiorstwa i zajęcia, które na zasadzie specjalnych ustaw

są uwolnione od podatku przemysłowego.

Uwolnienie, wskazane w ust. 9 niniejszego art.r nie rozciąga się na pobór podatku procentowego od zarobku z zajęć zawodowych, wymienionych

w art. 16 ust. 2.

Wymienione w dz. III, art. 8, punkt d (ros. lit g) noweli z dnia 4 października 1914 r.

ruchome przedsiębiorstwa kinematograficzne opłacają świadectwa przemysłowe w cenie

500 mk. i nie podlegają procentowemu podatkowi od zysku.

Zakłady hygieniczne i lecznicze oraz zdroje naturalnych wód mineralnych zalicza się

do przedsiębiorstw handlowych II kategorii.

O ile przedsięborstwa przemysłowe i handlowe, które w myśl poprzedniego brzmienia

art. 371 i 372 ustawy o podatkach bezpośrednich były uwolnione od podatku przemysłowego,

obecnie na mocy artykułu 9 nie weszły do spisu przedsiębiorstw, uwolnionych od podatku

i na podstawie przepisów, zawartych w dziale II i III dodatku do art. 368 ros. ustawy,

względnie w ustawach dodatkowych, nie mogą być zaliczone co do wysokości przypadającego

od nich podatku zasadniczego do żadnej z istniejących kategorji, wówczas zaliczenie

to nastąpi w drodze rozporządzenia Ministerstwa Skarbu.

Art. 461 ustawy o podatkach bezpośrednich i „uwaga” do tego artykułu otrzymuje brzmienie

następujące

Podatek od kapitału przedsiębiorstw, obowiązanych do publicznego składania rachunków,

wynosi 0,5% od każdych 100 mk. kapitału zakładowego przedsiębiorstwa, przyczem sumy

kapitału mniejsze od 100 mk, w rachubę nie wchodzą.

Art. 4, dz. III punkt a) noweli z dnia 4 października 1914 r. (Nr 308 Zbioru praw

i roz. z r. 1914) przy wymiarze podatku od kapitału nie znajduje zastosowania.

Znosi się ustanowiony na mocy art. 370 ust. 2 punkt a i art. 483 ustawy o podatkach

bezpośrednich podatek repartycyjny od przedsiębiorstw handlowych i przemysłowych,

nie obowiązany do publicznego składania rachunków oraz podatek od osobistych zajęć

przemysłowych, zaliczonych według dodatku V do art. 368 do kategorji drugiej i trzeciej.

Do art. 470 ustawy o podatkach bezpośrednich wprowadza się następujące zmiany i uzupełnienia

1)

P. 1, lit. a wraz z „uwagą” do tego punktu otrzymują brzmienie następujące

Na pensje i wszelkiego rodzaju wynagrodzenie: a) osób, które wchodzą do składu zarządów,

rad nadzorczych, komitetów dyskontowych i komisji rewizyjnych; b) zastępców na te

urzędy i c) osób, upełnomocionych do samodzielnego prowadzenia interesów całego przedsiębiorstwa-w

wysokości do 5% sumarycznie od kapitału zakładowego.

Minister Skarbu może na prośbę zainteresowanych przedsiębiorstw powiększać wskazaną

powyżej normę wydatków na wynagrodzenie osób, wymienionych w p. 1, stosownie do rzeczywistych

potrzeb przedsiębiorstwa.

2)

P. 1, lit. c. (ros. w.) uzupełnia się jak następuje

Na składki członkowskie w organizacjach gospodarczych oraz stowarzyszeniach i związkach

zawodowych.

3)

P. 1, lit. h. (ros. z.) otrzymuje brzmienie następujące

Na pokrycie wykazanych w sprawozdaniu przedsiębiorstwa niepewnych jego wierzytelności

i strat rzeczywistych, poniesionych w operacyjnym roku sprawozdawczym, przyczem nie

ulegają potrąceniu straty znajdujących się na obszarze obowiązywania tej ustawy przedsiębiorstw,

należących do zagranicznych towarzystw i spółek z tytułu operacji, dokonanych przez

nie poza tym obszarem; na straty na dłużnikach i na kursie, spodziewane jako prawdopodobny

wynik stosunków przedsiębiorstwa, jeżeli odpisania na ten cel zostały przelane do

specjalnych funduszów rezerwowych, przyczem wysokość tych odpisań władza skarbowa

ma prawo ustalić w drodze odpowiednich dochodzeń. W razie użycia tych funduszów na

jakiekolwiek inne cele należy użyte w ten sposób sumy dodatkowe opodatkować, doliczając

je do zysków tych lat operacyjnych, z których pochodzą, według kolejności przelania

ich do specjalnych funduszów rezerwowych.

Bezpośrednie straty wojenne jako to: z tytułu zniszczeń wojennych, rekwizycji, wywłaszczeń,

sprzedaży przymusowych i t. p., z wyłączeniem w każdym razie strat w dochodach, o

ile odrazu nie zostały umorzone, wolno amortyzować w ciągu lat dziesięciu w wysokości,

nie przewyższającej kosztów odbudowy zniszczonego przedsiębiorstwa, w drodze corocznych

wolnych od podatku odpisań z zysków przedsiębiorstwa. Z chwilą uzyskania odszkodowania

należy zwolnione rezerwy opodatkować w myśl zasad, wyłuszczonych powyżej. Straty te

winny być szczegółowo wykazane wobec właściwych władz skarbowych.

4)

P. 1, lit I. uzupełnia się jak następuje

Procenty ponad 8% w stosunku rocznym będą uwzględniane w razie szczegółowego udowodnienia.

5)

P. 2, lit. c. (ros. w.) uzupełnia się jak następuje

Wyższe odpisania na amortyzację będą uwzględniane w razie szczegółowego udowodnienia.

6)

P. 3, lit. b. uzupełnia się jak następuje

Ofiary na cele ogólno-panstwowe i na złagodzenie klęsk żywiołowych.

Działające na podstawie art. 330 do 394 ustawy o podatkach bezpośrednich urzędy gubernialne

lub obwodowe do spraw podatku przemysłowego i urzędy okręgowe do spraw podatku repartycyjnego

otrzymują nazwy: komisji okręgowych i komisji miejscowych do spraw podatku przemysłowego.

Organizację wewnętrzną komisji okręgowych i miejscowych określi Minister Skarbu w

drodze rozporządzenia przy odpowiedniem zabezpieczeniu współudziału płatników tego

podatku w komisjach oraz jawności rozpoznawania spraw w komisjach okręgowych.

Komisje okręgowe pozostają urzędami apelacyjnemi tak dla przedsiębiorstw obowiązanych,

jak nieobowiązanych do publicznego składania rachunku.

Podatek procentowy od zysku, ustanowiony w art. 370, ust. 2 punkt b) i art. 517 ustawy

o podatkach bezpośrednich, pobiera się na zasadach, wyłuszczonych poniżej w artykułach

16 do 34.

Podatek procentowy od zysku pobiera się

1)

od zysku z przedsiębiorstw i osobistych zajęć przemysłowych, wymienionych w art. 483

ustawy o podatkach bezpośrednich z uwzględnieniem ustawy z dnia 4 października 1914 r.

(Zb. pr. i rozp. № 308) i z dnia 9 stycznia 1915 r. (Zb. pr. i rozp. № 19);

2)

od zarobków, nie objętych postanowieniem ust. 1, a uzyskanych przez samodzielne wykonywanie

wolnych zajęć zawodowych: lekarzy, dentystów, lekarzy weterynarji, felczerów, adwokatów,

obrońców sądowych, notarjuszów, wydawców pism perjodycznych, literatów, artystów,

architektów, inżynierów, techników, chemików, ajentów.

Podatek procentowy od zysku pobiera się według norm następujących: od zysku, względnie

od zarobku

ponad 2.000 mk.

- - do 10,000 mk.

2%

,, 10.000 ,,

- - ,, 20.000 ,,

3%

,, 20.000 ,,

- - ,, 40.000 ,,

4%

,, 40.000 ,,

- - ,, 80.000 ,,

5%

,, 80.000 ,,

- - ,, 150.000 ,,

6%

,, 150.000 ,,

- - ,, 200.000 ,,

7%

,, 200.000 ,,

- - ,, 500.000 ,,

8%

,, 500.000 ,,

10%

Ustęp 3. art. 485 ustawy o podatkach bezpośrednich otrzymuje brzmienie następujące

od podatku procentowego od zysku wolne są przedsiębiorstwa i zajęcia, których zyski,

względnie zarobki ze wszystkich zakładów handlowych i przemysłowych lub z czynności

jednej osoby w obrębie jednego okręgu podatkowego nie przenoszą 2000 mk. rocznie.

Ustęp 4 tego artykułu uchyla się.

Zysk z przedsiębiorstw oraz zajęć, wymienionych wyżej w art. 16, ustala komisja miejscowa,

która po określeniu obrotu oznacza w każdym poszczególnym wypadku odpowiedni procent

średniego zysku, względnie zarobku, kierując się zasadami, wyłuszczonemi w art. 491-510

ustawy o podatkach bezpośrednich i w § 83 instrukcji z dnia 5-go lutego 1899 r. (Zb.

pr. i rozp. № 30 z dnia 9 marca 1899 r.).

Ustęp 1 art. 485 ustawy o podatkach bezpośrednich uchyla się.

Wszystkie w ciągu roku podatkowego powstałe przedsiębiorstwa i rozpoczęte zajęcia,

wymienione wyżej w ustępach 1 i 2 artykułu 16, podlegają podatkowi procentowemu już

za pierwszy rok ich istnienia.

Co do każdego z tych przedsiębiorstw i zajęć winna być złożona deklaracja, stosownie

do wymagań art. 492 ustawy o podatkach bezpośrednich najpóźniej do 1 kwietnia następnego

roku. W deklaracji tej oprócz danych, jakich żąda art. 492, winien być także oznaczony

termin powstania przedsiębiorstwa lub rozpoczęcia zajęcia.

Podstawą do wymiaru podatku procentowego dla nowo rozpoczętych przedsiębiorstw lub

zajęć (art. 20) za pierwszy rok podatkowy jest zysk osiągnięty za tenże rok. Przytem,

jeżeli przedsiębiorstwo lub zajęcie, podlegające podatkowi trwało mniej niż 12 miesięcy,

to zysk, względnie zarobek, osiągnięty w tym krótszym czasie, oblicza się w stosunku

do całego roku; przypadającą zaś od tej sumy kwotę podatku pobiera się w wysokości,

odpowiadającej ilości pełnych miesięcy, w ciągu których wykonywano dane przedsiębiorstwo

lub zajęcie.

Wymienione w art. 20 przedsiębiorstwa i zajęcia podlegają procentowemu podatkowi od

zysku za następny rok podatkowy po ich rozpoczęciu na zasadach ogólnych według zysku,

względnie zarobku z roku ubiegłego.

O ile do 1 stycznia roku podatkowego nie upłynął cały rok od czasu ich rozpoczęcia,

oblicza się zysk, względnie zarobek w stosunku do całego roku i wymierza się podatek

procentowy od obliczonego w ten sposób całorocznego zysku, względnie zarobku,

Przedsiębiorstwa i zajęcia, zaniechane w ciągu roku podatkowego, opłacają podatek

procentowy za ten rok w stosunku do ilości pełnych miesięcy, które upłynęły od początku

tego miesiąca, w którym została zaniechane.

Miejscowe komisje do spraw podatku przemysłowego wymierzają w tym wypadku podatek

tylko za czas rzeczywistego wykonywania przedsiębiorstwa lub zajęcia analogicznie

do postanowień art. 21, o ile zaś podatek wymierzono już za cały rok podatkowy, to

przeprowadzają odpowiednią redukcję tego podatku.

Ustalone przez komisje miejscowe do spraw podatku przemysłowego sumy zysków, względnie

zarobków i przypadające kwoty podatku procentowego należy wpisać do nakazów płatniczych,

które przewodniczący komisji miejscowej rozsyła płatnikom najpóźniej do 15 lipca każdego

roku podatkowego.

W nakazach płatniczych należy wskazać termin i porządek wnoszenia reklamacji.

Ogłoszenia o dniu rozesłania nakazów płatniczych należy wywiesić w lokalu komisji

miejscowej do spraw podatku przemysłowego i w innych instytucjach i miejscach podług

uznania przewodniczącego komisji miejscowej, nadto zaś zamieścić w Dzienniku Urzędowym

Ministerstwa Skarbu.

Przeciw ustalonym sumom zysków, względnie zarobków, jak również wymierzonym kwotom

podatku, mogą płatnicy wnosić reklamacje do właściwej komisji miejscowej do spraw

podatku przemysłowego najpóźniej do 15 sierpnia roku podatkowego, jednakże z zastrzeżeniem,

zawartem w uwadze do art. 506 ustawy o podatkach bezpośrednich.

Nieotrzymanie lub opóźnienie w doręczeniu nakazu płatniczego nie może być podstawą

do przedłożenia terminu do wniesienia reklamacji, określonego w poprzednim artykule

(26).

Co do każdej reklamacji komisja miejscowa do spraw podatku przemysłowego wydaje decyzję,

zmieniając w razie potrzeby podstawy wymiaru i kwoty wymierzonego podatku.

O decyzji komisji zawiadamia się płatnika; w razie zaś zmiany pierwotnie wymierzonej

kwoty podatku doręcza się nowy nakaz płatniczy.

Podatek procentowy od zysku wnosi się do kas skarbowych najpóźniej do 1 października

każdego roku.

Ministrowi Skarbu przysługuje prawo przedłużania terminów, przewidzianych w art. 24,

26 i 29. Przedłużenie terminów do wnoszenia reklamacji (art. 26) i zapłaty podatku

(art. 29) musi nastąpić, jeżeli nakazy płatnicze nie zostały rozesłane w terminie

przepisanym (art. 24). O przedłużeniu terminów podaje się do wiadomości publicznej

w sposób, wskazany w art. 25.

Od przedsiębiorstw i zajęć, podlegających podatkowi procentowemu, lecz nie pociągniętych

do opłaty tego podatku do 15 lipca (art. 24), wymierza się ten podatek po wymienionym

terminie.

Reklamacje (art. 26) mogą być w tym wypadku wnoszone przez płatników w terminie miesięcznym

od dnia doręczenia im nakazu płatniczego. W tym samym terminie miesięcznym, jednak

nie wcześniej niż dnia 1 października roku podatkowego (art. 29), powinny być wniesione

do kas skarbowych wymierzone kwoty podatku.

Od decyzji komisji miejscowych do spraw podatku przemysłowego płatnicy mogą wnosić

odwołania do komisji okręgowej. Odwołanie składa się do komisji, która wydała decyzję,

w ciągu miesiąca od dnia otrzymania zawiadomienia o zapadłej decyzji.

Wniesienie odwołania nie wstrzymuje obowiązku uiszczenia podatku.

Przewodniczący komisji miejscowej do spraw podatku przemysłowego może zakładać protesty

przeciwko decyzjom tej komisji, co do których jego żądania lub wnioski nie były uwzględnione.

Protest zakłada się do komisji okręgowej w ciągu tygodnia od dnia powzięcia decyzji.

Na decyzje komisji okręgowych mogą być wnoszone zażalenia do Ministra Skarbu. Zażalenia

składa się do komisji, która wydała decyzję, w terminie miesięcznym od daty ogłoszenia

decyzji.

Minister Skarbu może uwolnić od opłaty podatku przemysłowego te przedsiębiorstwa,

których bezpośrednie zadanie stanowi popieranie celów publicznych, dobroczynnych lub

ogólnie użytecznych, jeżeli przynoszą zysk stosunkowo nieznaczny.

Terminy, wyznaczone w art. 477 ustawy o podatkach bezpośrednich, a mianowicie

a)

termin sześciomiesięczny do sprawdzenia złożonych przez towarzystwa obowiązane do

publicznego składania rachunków rocznych sprawozdań i bilansów oraz

b)

termin trzymiesięczny do powzięcia przez władzę skarbową decyzji w razie zażądania

wiadomości dodatkowych od tych towarzystw zmienia się w pierwszym wypadku na termin

dwunastomiesięczny, w wypadku zaś drugim na termin sześciomiesięczny,

Postanowienia art. 479 ustawy o podatkach bezpośrednich zmienia się w ten sposób,

że obejrzenie i sprawdzenie ksiąg handlowych i dokumentów, jak również samych zakładów

i przedsiębiorstw może zarządzić Izba Skarbowa i dokonanie tych czynności zlecić delegowanemu

urzędnikowi.

Uwagą do art. 526 ustawy o podatkach bezpośrednich w sprawie wymierzania kar za prowadzenie

handlu lub innych zająć bez należytego świadectwa przemysłowego zmienia się w ten

sposób, że kara i zalegający podatek mogą być wymierzone i ściągnięte za poprzednie

lat pięć.

Upoważnia się Ministra Skarbu do częściowego lub całkowitego umarzania należności

podatkowych oraz do przyznawania ulg w uiszczaniu tych należności w wypadkach, zasługujących

na wyjątkowe uwzględnienie, a w szczególności w wypadkach, doznanych przez płatników

strat skutkiem wojny oraz spowodowanych nią klęsk żywiołowych.

Minister Skarbu wyda bliższe postanowienia w przedmiocie rozkładania na raty i odraczania

zapłaty należności podatkowych.

Opodatkowanie przemysłu i handlu oraz osobistych zajęć przemysłowych na rzecz związków

komunalnych-do czasu wydania jednolitej dla całego obszaru Państwa ustawy o skarbowości

związków komunalnych - może odbywać się tylko w postaci dodatków do państwoweqo zasadniczego

podatku przemysłowego (art. 5 i 6 niniejszej ustawy). Ogólna wysokość tych dodatków

na rzecz związków komunalnych (gmin miejskich i wiejskich i powiatowych związków komunalnych)

nie może przekraczać

a)

dla przedsiębiorstw handlowych I kategorji - 100% zasadniczego podatku przemysłowego,

b)

dla przedsiębiorstw handlowych II kategorji - 75% zasadniczego podatku przemysłowego,

c)

dla przedsiębiorstw handlowych III - V kategorji, dla wszystkich przedsiębiorstw przemysłowych,

handlu jarmarczneqo. przedsiębiorstw żeglugi i osobistych zajęć przemysłowych-50%

zasadniczego podatku przemysłowego,

d)

dla przedsiębiorstw, zajmujących się wyszynkiem alkoholu, bez względu na kategorję,

do której należą - 200% zasadniczego podatku przemysłowego.

Wszelkie przepisy, sprzeczne z postanowieniem niniejszego artykułu, tracą moc obowiązującą.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, zachowując moc obowiązującą tylko

na rok podatkowy 1920. Na jej zasadzie wymierzają się podatki dla całego roku 1920

z zaliczeniem podatków już na ten rok pobranych.

Wszakże zasadniczy podatek przemysłowy za rok 1921 należy wymierzyć i pobrać na podstawie

niniejszej ustawy, zaliczając wpłacone kwoty na poczet podatku przemysłowego, który

z upływem mocy obowiązującej niniejszej ustawy będzie wprowadzony.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.