Ustawa z dnia 13 lipca 1920 r. o uposażeniu nauczycieli, dyrektorów, inspektorów państwowych szkół zawodowych oraz seminarjów dla nauczycieli szkół zawodowych.

Nauczyciele przedmiotów ogólnokształcących oraz przedmiotów pomocniczych w państwowych

niższych szkołach zawodowych są uposażeni według tych samych norm, co nauczyciele

publicznych szkól powszechnych (ustawa z dnia 13 lipca 1920 r., Dz. Ust. № 65 poz.

434).

Nauczyciele przedmiotów ogólnokształcących w średnich szkołach zawodowych i w seminariach

dla nauczycieli szkół zawodowych, nauczyciele przedmiotów zawodowych, posiadający

kwalifikacje, wymagane dla nauczycieli szkół średnich we wszystkich szkołach zawodowych

oraz dyrektorowie wszystkich szkół zawodowych - otrzymują uposażenie według tych samych

norm, co nauczyciele, względnie dyrektorowie państwowych szkół średnich ogólnokształcących

(ustawa z dnia 13 lipca 1920 r., Dz. Ust. № 65 poz. 433).

Nauczyciel państwowej średniej szkoły zawodowej, któremu powierzone zostało kierownictwo

jednego wydziału szkoły, otrzymuje dodatek za kierownictwo w wysokości 306 marek polskich

miesięcznie.

Dyrektorowi, instruktorowi lub nauczycielowi przedmiotów zawodowych, będącym wybitnymi

specjalistami, właściwy Minister, w porozumieniu z Ministrem Skarbu może przyznać

specjalny dodatek kwalifikacyjny.

Instruktorowie, zatrudnieni w państwowych szkołach zawodowych, dzielą się na dwie

kategorje

a)

na instruktorów z pełną kwalifikacją, t. j. ukończoną szkoła rze-mieślniczą, albo

inną, za równorzędną uznaną, i najmniej 6 letnią praktyką zawodową, oraz

b)

instruktorów z niższą kwalifikacją, t. j. ukończoną szkołą powszechną i najmniej 6-letnią

praktyką zawodową.

Instruktorowie z pełną kwalifikacją otrzymują płacę zasadniczą według tych samych

norm, co nieposiadający wyższych studjów nauczyciele państwowych szkół średnich ogólnokształcących,

z tą różnicą, iż dodatki trzechletnie wynoszą po 100 marek polskich miesięcznie, a

liczba ich nie może przekraczać 5.

Instruktorowie z niższą kwalifikacją otrzymują płacę zasadniczą niższą o 400 marek

polskich miesięcznie od płacy zasadniczej instruktorów z pełną kwalifikacją.

Dodatek drożyźniany otrzymują instruktorowie tak z pełną, jak i z niższą kwalifikacją;

mający do 4 dodatków trzechletnich - taki, jak urzędnik IX stopnia, mający więcej

niż 4 dodatki - taki, jak urzędnik VIII stopnia służbowego.

Czas obowiązkowy zajęć poszczególnych kategorji nauczycieli, dyrektorów i instruktorów

państwowych szkół zawodowych, oraz normy wynagrodzenia za zajęcia nadliczbowe określa

właściwy Minister, któremu szkoła podlega, w porozumieniu z Ministrem Skarbu, drogą

rozporządzenia.

Nauczyciel nadetatowy jest mianowany na określony przeciąg czasu i pobiera płacę,

zależną od ilości godzin udzielanej nauki, względnie od czasu innych zajęć szkolnych,

według norm ustanowionych przez właściwego dla danej szkoły Ministra w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Nauczyciel lub dyrektor, powołany do Ministerstwa lub władzy szkolnej II instancji

na stanowisko wizytatora szkół, otrzymuje uposażenie należne dyrektorowi oraz dodatek

wizytatorski w wysokości 600 marek miesięcznie.

W sprawie zaliczenia lat pracy przed nominacją na nauczyciela państwowej szkoły zawodowej

obowiązują co do nauczycieli przedmiotów ogólnokształcących oraz przedmiotów pomocniczych

w państwowych niższych szkołach zawodowych te same normy, co dla nauczycieli państwowych

szkół powszechnych, zaś dla nauczycieli przedmiotów zawodowych, posiadających kwalifikacje,

wymagane dla nauczycieli szkół średnich we wszystkich szkołach zawodowych oraz dla

dyrektorów wszystkich szkół zawodowych te same normy, co dla nauczycieli państwowych

szkół średnich ogólnokształcących, a dla instruktorów-przepisy obowiązujące urzędników

i niższych funkcjonarjuszów państwowych.

Postanowienia ustawy niniejszej nie dotyczą nauczycieli kontraktowych, których wynagrodzenie

może być podwyższane za zgodą Ministra Skarbu tylko w drodze rewizji zawartej umowy.

Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia 1 lipca 1920 r.

Z dniem 1 lipca 1920 r. tracą moc obowiązującą wszystkie ustawy i przepisy w przedmiocie,

objętym niniejszą ustawą.

Wypłaty, dokonane w ciągu marca, kwietnia, maja i czerwca 1920 r. ponad ustawowe uposażenie,

uważa się za bezzwrotny dodatek regulacyjny do dnia 30 czerwca 1920 r.

Wykonanie ustawy niniejszej poleca się Prezydentowi Ministrów i Ministrowi Skarbu

oraz ministrowi właściwemu dla danej szkoły; a nadto o ile chodzi o b. dzielnice pruską-Ministrowi

b. Dzielnicy Pruskiej.