Ustawa z dnia 13 lipca 1920 r. o uposażeniu profesorów, innych wykładających i pomocników naukowych w państwowych szkołach akademickich.

Profesorowie zwyczajni otrzymują uposażenie równe uposażeniu państwowych urzędników

stałych IV stopnia służbowego.

Profesorowie nadzwyczajni otrzymują uposażenie równe uposażeniu państwowych urzędników

stałych V stopnia służbowego.

Przy tem stosuje się analogicznie postanowienia artykułów 2-11 ustawy o uposażeniu

urzędników i państwowych funkcjonarjuszów niższych (ustawa z dnia 13 lipca 1920 r.

Dz. Ust. № 65 poz. 429) , o ile ustawa niniejsza nie zawiera postanowień odmiennych.

Adjunkci, kustosze, prosektorzy, konstruktorzy i obserwatorowie otrzymują takie uposażenie,

jak nauczyciele szkól średnich, nadto dodatek w wysokości 400 marek polskich miesięcznie.

Asystenci starsi otrzymują takie uposażenie, jak nauczyciele szkół średnich.

Asystenci młodsi (demonstratorzy, elewi) otrzymują takie uposażenie, jak nauczyciele

szkół średnich, nie posiadający ukończonego wyższego wykształcenia.

Asystenci zarówno młodsi, jak starsi, którzy nie są stale zajęci w wyższej szkole

akademickiej, lecz głównie w czasie ćwiczeń, pobierają trzecią część uposażenia asystenckiego,

jeżeli obowiązkowe zajęcia ich wynoszą mniej niż 18 godzin tygodniowo, a dwie trzecie

części, jeżeli obowiązkowe zajęcia ich wynoszą od 18 do 30 godzin tygodniowo.

Zastępcy profesorów, powołani do wykładów na nieobsadzonej katedrze, pobierają przez

czas zastępstwa 75% płacy zasadniczej i dodatku drożyźnianego profesorów zwyczajnych.

Zastępcy asystentów pobierają 75% uposażenia asystentów i dodatków drożyźnianych.

Przysługujący ewentualnie zastępcy dodatek za wysługę lat nie ulega w czasie zastępstwa

żadnej podwyżce.

Wynagrodzenie za wykłady, odbywane na podstawie osobnego zlecenia Ministra Wyznań

Religijnych i Oświecenia Publicznego, wynosi rocznie 3.000, ewentualnie półrocznie

1.500, ewentualnie trimestralnie 1.000 marek polskich za jedną godzinę wykładu tygodniowo.

Wynagrodzenie za prowadzenie, na podstawie osobnego wyjątkowego zlecenia Ministra

Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, ćwiczeń i seminarjów poza istniejącemi

normalnie ćwiczeniami i seminarjami wynosi rocznie 2.100, ewentualnie półrocznie 1.050,

ewentualnie trimestralnie 700 marek polskich za jedną godzinę tygodniowo.

W razie powiększenia mnożnika dodatków drożyźnianych po dniu 1 sierpnia 1920 r. wynagrodzenia

powyższe zwiększa się w stosunku zwiększenia dodatków drożyźnianych, przyznanych dla

urzędów VIII stopnia służbowego.

Wynagrodzenie za lekcje lektorów wynosi rocznie 2.100, półrocznie 1.050, trimestralnie

700 marek polskich za jedną godzinę tygodniowo.

W razie powiększenia mnożnika dodatków drożyźnianych po dniu 1 sierpnia 1920 r. wynagrodzenia

powyższe zwiększa się w stosunku zwiększenia dodatków drożyźnianych, przyznanych dla

urzędów VIII stopnia służbowego.

Wynagrodzenie za czynności dodatkowe wynosi

1)

za spełnianie czynności

a)

rektorskich - 1.000, dziekańskich - 500 marek polskich miesięcznie,

b)

dyrektora studjum rolniczego w Uniwersytecie Jagiellońskim - 500 marek polskich miesięcznie,

2)

za kierownictwo seminarjum, klinik i t. p., do których uczęszcza mniej, niż 100 studentów

- 250, do których uczęszcza więcej niż 100 studentów - 500 marek polskich miesięcznie.

Postanowienia przejściowe.

Przy wymiarze dodatku za wysługę lat w czasie przejściowym mają analogiczne zastosowanie

postanowienia art. 19 ustawy o uposażeniu urzędników i niższych funkcjonarjuszów państwowych

z tą zmianą, że profesorom zwyczajnym i nadzwyczajnym zalicza się w każdym razie przy

wymiarze tego dodatku całkowity czas służby, spędzony w charakterze profesora lub

pomocnika naukowego w polskiej szkole akademickiej.

Przewidzianą w art. 19 wspomnianej ustawy komisję weryfikacyjną ustanawia się przy

Ministerstwie Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.

Postanowienia ustawy niniejszej nie dotyczą personelu naukowego kontraktowego w szkołach

akademickich. Wynagrodzenie tego personelu może być podwyższone za zgodą Ministra

Skarbu tylko w drodze rewizji zawartej umowy.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie od dnia 1 lipca 1920 r.

Z dniem 1 lipca 1920 r. tracą moc obowiązującą wszystkie ustawy i przepisy w przedmiocie,

objętym ustawą niniejszą.

Wypłaty, dokonane w ciągu marca, kwietnia, maja i czerwca 1920 r. ponad ustawowe uposażenie,

uważa się za bezzwrotny dodatek regulacyjny po dzień 30 czerwca 1920 r.

Wykonanie ustawy niniejszej poleca się Prezydentowi Ministrów i Ministrowi Skarbu

oraz Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, a nadto, o ile chodzi

o byłą dzielnicę pruską - Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.