Ustawa z dnia 15 lipca 1920 r. o zabezpieczeniu bytu rodzinom osób, pełniących ochotniczą lub obowiązkową służbę wojskową.

Opiekę nad rodzinami osób. pełniących ochotniczą lub obowiązkową służbą wojskową,

sprawują przez cały czas trwania tej służby Państwo i gminy.

Skarb Państwa wypłacać będzie tym rodzinom, których członkowie pełnią służbę wojskową,

przez cały czas trwania tej służby zasiłek pieniężny, określony ustawą zasiłkową.

Stosunek pracodawcy do pracobiorcy, pełniącego służbę wojskową, i do jego rodziny

w przedmiocie najmu usług nie może być przez czas trwania służby wojskowej jednostronnie

rozwiązany. Artykuł ten nie dotyczy płacy, pobieranej przez pracobiorcę.

Wójtowie, sołtysi, naczelnicy gmin w gminach wiejskich otrzymują z mocy niniejszej

ustawy prawo nakładania świadczeń osobistych na wszystkich mieszkańców gminy i na

tej podstawie udzielą na żądanie mieszkających we wsi rodzin drobnych rolników, pełniących

służbę wojskową, pomocy przy zbiorach plonów, przy uprawie roli i przy wszelkich pracach,

związanych z zabezpieczeniem bytu tym rodzinom. W razie sprzeciwu przysługuje zwierzchności

gminnej prawo doraźnej egzekutywy podobnie, jak przy świadczeniach wojennych. Niezależnie

od tego winni zostają pociągnięci do odpowiedzialności na mocy art. 5 niniejszej ustawy.

Przeciwko zarządzeniom sołtysów, wójtów i naczelników gmin zainteresowani mają prawo

zażalenia do odpowiedniej władzy. Zażalenie jednak nie wstrzymuje obowiązku wykonania

zarządzeń.

Odmowa świadczeń, lub zaniedbanie wydania potrzebnych zarządzeń ulegnie karze do 6

miesięcy aresztu lub grzywny do 100,000 marek, wymierzanej przez sądy I-ej instancji

z dopuszczeniem odwołania do 2-ej instancji.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie ustawy niniejszej powierza się Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz Misistrowi

Sprawiedliwości.