Ustawa z dnia 14 lipca 1920 r. o przelaniu praw skarbowych państw niemieckich oraz praw członków niemieckich domów panujących na Skarb Państwa Polskiego.

Na podstawie wersalskiego traktatu pokoju z dnia 28 czerwca 1919 r. sądy wpisują z

urzędu do ksiąg wieczystych b. dzielnicy pruskiej, we wszystkich wypadkach, w których

korona, Rzesza Niemiecka, państwa niemieckie, instytucje Rzeszy lub państw niemieckich

oraz b. cesarz niemiecki i inni członkowie niemieckich domów panujących są lub po

11 listopada 1918 r- byli wpisani jako właściciele lub mający prawa rzeczowe, w ich

miejsce Skarb Państwa Polskiego.

Jeżeli po dniu 11 listopada 1918 r. osoby prawne lub fizyczne wymienione w art. 1,

zbyły albo obciążyły nieruchomość, lub jeżeli po 11 listopada 1918 r. prawo rzeczowe,

zapisane na imię wymienionych w art. 1 osób, na ich wniosek lub za ich zgodą zostało

odstąpione, wykreślone albo uległo jakiejkolwiek innej zmianie, wówczas sąd przywróci

taki stan w księgach wieczystych, jakiby istniał, gdyby osoby, wymienione w art. 1,

nie były stawiły wniosku lub wyraziły swej zgody, potrzebnej do zmiany ksiąg wieczystych.

O ile na hipoteką, dług gruntowy lub rentowy, których wierzycielem według treści księgi

wieczystej jest lub po 11 listopada 1918 r. była którakolwiek z osób, wymienionych

w art. 1, udzielony został list hipoteczny gruntowy lub rentowy, wówczas sąd wystawi

z urzędu nowy list na rzecz Skarbu Państwa Polskiego.

Jeżeli do urzędu hipotecznego nadejdzie list hipoteczny, gruntowy lub rentowy, i jeżeli

z niego tylko wynika, iż którakolwiek z osób, wymienionych w art. 1 jest wierzycielem

hipoteki, długu gruntowego lub rentowego albo po 11 listopada 1918 r. nim była, natenczas

sąd wpisze Skarb Państwa Polskiego jako wierzyciela hipoteki, względnie długu gruntowego

lub rentowego. Przepisy ustępu 1 niniejszego artykułu o przywróceniu dawniejszego

stanu wpisów należy odpowiednio stosować i do treści listu.

Osoby, dotknięte zmianami wpisów w księgach wieczystych, dokonanemi na podstawie art.

2, nie mogą rościć sobie żadnych pretensji do Skarbu Państwa Polskiego.

Wyjątek stanowi wypadek, gdy właściciel nieruchomości, któregoby dotknął art. 2 lub

jego prawny poprzednik całkowicie lub częściowo wykonał zobowiązanie, płatne już przed

dniem 11 listopada 1918 roku. Z sądowem dochodzeniem w tych wypadkach wystąpić jednak

można tylko w przeciągu sześciu miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.

W wypadkach, w których został udzielony list na hipotekę, dług gruntowy lub rentowy,

ulegające całkowicie lub częściowo wykreśleniu na podstawie art. 2, z listu powyższego

mogą być podnoszone przeciwko Skarbowi Państwa Polskiego tylko takie roszczenia, które

wynikają z wpisów w księgach wieczystych.

Skarb Państwa Polskiego, wpisany na podstawie art. 1, jako właściciel nieruchomości,

może żądać usunięcia z nieruchomości tych osób. które na podstawie umowy, zawartej

z jedną z osób, w art. 1 wymienionych, przebywają po wejściu w życie niniejszej ustawy

na tejże nieruchomości.

Przepisy artykułów 1 do 5 stosuje się odpowiednio do rejestru okrętowego.

We wszelkich rejestrach publicznych b. dzielnicy pruskiej, w których korona, Rzesza

Niemiecka, państwa niemieckie, instytucje Rzeszy lub państw niemieckich, oraz były

cesarz niemiecki i inni członkowie niemieckich domów panujących są lub byli zapisani

po 11 listopada 1918 r., sądy wpisują z urzędu w ich miejsce Skarb Państwa Polskiego.

Przepisy art. 2 i 3 mają odpowiednie zastosowanie.

Osoby, mające w posiadaniu rzeczy ruchome, które w czasie między 11 listopada 1918 r.

a 10 stycznia 1920 r. były własnością korony, Rzeszy Niemieckiej, państw niemieckich,

instytucji Rzeszy lub państw niemieckich, byłego cesarza niemieckiego i innych członków

niemieckich domów panujących i znajdowały się w powyżej określonym czasie w obrębie

b. dzielnicy pruskiej, przyznanej Polsce wersalskim traktatem pokoju z dnia 28 czerwca

1919 r. są obowiązane wydać je Skarbowi Państwa Polskiego. Osobne rozporządzenie ustali,

które władze powołane będą do odbioru powyższych przedmiotów.

Winni niezastosowania się do niniejszego przepisu ulegną karze więzienia lub grzywny

do 100.000 mk.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej.