Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 maja 1920 r. w przedmiocie wprowadzenia w życie Wojskowego Kodeksu Karnego.

Art. 2. Do przestępstw pospolitych stosuje się w sądow n ictwie woj~

przepisy ustaw karnych dziel nicowych .

~k owem

Art. 3. Do przestępstw pospolitych, popełniony ch poza granicami

R zeczypospolitej przez wojskowych, należący c h do oddziału, przebywającego

poza granicami Rzeczypospolitej stosuje s ię przepisy karne dzielnicowe,

.:'; tóre wskaże Minister Spraw Wojskowych po wy s łuchaniu zda nia Najwyż ­

szego Sądu Wojskowego.

To samo dotyczy osób cywilnych, o ile na obszar ach zagranicznych,

. :Jbsadzonych przf. z Wojsko Polskie, podle ga j ą wła ś ciwości są d ó w woj skowych .

•

N'!! 59.

Dziennik Ustaw. Poz . 369.

- _ . - - ..._

-

1031

-

-

-

Art. 4. Do przestępstw pospolitych, popełnionych w polu (§ 452 w. p. k.)

lecz poza granicami Rzeczypospolitej stosuje się przepisy karne dzielnicowe,

które wskaże Wód z Naczelny.

Również Wódz Naczelny ·wskazuje przepisy karne dzielnicowe, według

których oceniać się będzie przestęp stwa pospolite, popełnione w ' czasie

wojny przez ludność obszarów, obsadzonych przez Wojsko Polskie poza

granicami Rzplitej, o ile ludność ta w myśl istniejących w tym względzie

przepisów podlegać będzie sądownictwu wojskowemu.

Art. 5. Gdyby wskazanie ustaw dzielnicowych, przewidziane wart. 3

ust. 1 i art. 4 ust. 1, nie nastąpiło, przestępstwa osób, podlegających wła­

.. ściwości sądów wojskowych, oceniać się będzie według tych powszechnych

ustaw karnych dzielnicowych, którym osoby te podlegały w kraju, w osta,

tnim miejscu załogi (garnizonu).

•

Gdyby miejsce załogi (garnizonu) nie mogło być miarodajne, należy

stosować ustawy dzielnicowe ostatniego miejsca stałego zamieszkania lub

pobytu w kraju.

Art. 6. Przestępstwa pospolite, popełnione na morzu (§ 452 wojsk.

proc. kar.), ocenia się według przepisów karnych b. dzielnicy pruskiej.

Art. 7. PrzepIsy Wojskowego Kodeksu Karnego (art. 1.), tudzież

poszczegó:nych ustaw dzielnicowych, stosowany ch w sądownictwie wojskowem, a dotyczące państw zaborczych, ich urządzeń, obywateli, tudzież

instytucji, przez państwo uznanych, a w szczególności ciał reprezentacyj nych, skarbu, wojska, władz, urzędów i urzędników, publicznych papierów

kredytowych i p ieni ędzy , odno sz ą się do Polski , jej urządzeń, obywateli,

tudzież do instytucji przez państwo uznanych.

W szczególności, gdy w Kodeksie Karnym Wojskowym mówi s ię

o ustawach niemieckich, armji niemieckiej, wojskach niemieckich, marynarce cesarskiej lub okręcie niemieckim, o Rzeszy Niemieckiej i jej granicach, obywatelu niemieckim i konsulacie niemieckim, wówczas właściwe

przepisy stosuje się do ustaw w Polsce obowiązujących, polskich armji,

wojska i marynarki, polskiego statku, do Rzeczypospolitej Polskiej, jej

granic, obywateli i konsulów.

Art. 8. Przewidziane w Kodeksie Karnym Wojskowym ~r oz porząd l e­

nia, których wydanie należy do cesarza, wydawane będą przez Naczelnika

Pań stwa.

Art. 9. Zamiast przepisu § 2. K. K. W., stosowa ć należy następujące

postanowienie

,,0 ile w Kodeksie Karnym Wojskowym lub przepisach niniejszych

nie postanowiono inaczej, przepisy ogólne powszechnych ustaw karnych

dzielnicowych, które d o tyczą zbrodni i występków, stosuje się odpowied.nio do zbrodni i występków wojskowych".

_"Do zbrodni i występków wojskowych, popełnionych w granicach

Rzeczyposp olitej stosuje się odpowiednio postanowienia ogólne tej powszechnej ustawy karnej, która obowiązuj e na tym obszarze, gdzie prz est ępstwo

popełniono. "

"Do zb rodni i występków wojskowych, popełnionych poza granicami

Rzeczypospolitej (art. 3 i 4), stosuje się postanowienia ogólne tej powszechnej ustawy [karnej dzielnicowej, która w myśl art. 3 - 5 powinna być

t

•.

.;;z

sosowana

:,. ::~

Art. 10. Przy skazaniu za zbrodnie lub występki wojskowe:d moż na

przy wydawaniu wyroku przytrzyman ie tymczasowe i areszt śledczy w całości

lub części za liczyć na poczet kary.

Dziennik Ustaw. Poz. 369.

Przytrzymanie tymczasowe i areszt

na poczet kary.

śledczy

.N\? 59.

niezawinione zalicza się

Art. 11. Skazani za zbrodnie lub występki wojskowe na dłuższą karę

domu .karnego (ciężkiego więzienia), twierdzy albo więzienia, jeśli odbyli

dwie trzecie orzeczonej kary, a przynajmniej tok jeden, skazani zaś nE.

dożywotne pozbawienie wolności, jeśli odbyli przynajmniej piętnaście lat

kary, mogą być za ich zgodą tymczasowo zwolnieni, o ile w czasie odbywania kary dobrze się sprawowali.

Art. 12. Tymczasowe zwolnienie może być każdej chwili odwołane,

gdy tymczasowo zwolniony źle się prowadzi , lub nie spełnia z obowiązań

włożonych na niego przy tymczasowem zwolnieniu.

.

"

W razie odwołania czasu, który upłynął od tymczasowego zwolnie-'

nia, aż do ponownego rozpoczęcia kary, nie zalicza się na poczet wyrzeczonej kary.

Art. 13. Decyzja w przedmiocie tymczasowego zwolnienia, jakoteż

odwołanie tymczasowego zwolnienia należy do Ministra Spraw Wojskowych .

Przed powzięciem decyzji w pIzedmiocie tymczasowego zwolnienia

wysłuchać należy opinji zarządu więziennego .

Jeśli określony czas trwania kary upłynął, a nie nastąpIło odwołania

tymczasowego zwolnienia, karę uw a ża się za odbytą.

Art. 14. Władza bezpieczeństwa lub władza wojskowa może z waż­

nych względów dobra publicznego zarządzić tymczasowe zatrzymanie uwolnionego, ma jednak obowiązek natychmiast postawić wniosek w przedmiocie

odwołania tymczasowego zwolnienia.

Odwołanie uważa się w tym wypadku za dokonane w dniu zatrzymania.

Art. 15. Przepisów powszechn'ych ustaw karnych dzielnicowych, doty- '

nadzwyczajnego łagodzenia kary, nie stosuje się do zbrodni i występ­

ków, przewidzianych w Kodeksie Karnym Wojskowym.

czących

Art. 16.

powołonia się

Uchyla się przepis § 5. 66 i 67 K. K. W. z aś w § 68 zamiast

na .§ 67 ma być § 64.

Art. 17. W ust. 2 § 15 K. K. W./ skreśIa się wyraz "niemieckiej"

zamiast zaś przepisu ostatniego ustępu tegoż § 15. stosować należy następujące postanowienie

'

"W razie rozwiązania wojskowego stosunku służbowego, wykonanie

kary przechodzi na władze cywilne".

,

Art. 18. Zamiast przepisu § 20 K. K. W. stosować należy następujące

postanowienie

"Areszt domowy stosuje się do oficerów, areszt Lekki lub średni do

podoficerów i szeregowców, areszt ścisły jedynie do szeregowców.

Art. 19. Zamiast przepisu § 54 K. K. W. stosować należy następujące

postanowienie

"Winny popełnienia dwu lub więcej przestępstw wojskowych lub pospolitych przed zapadnięciem orzeczenia o winie, ulega karze jedynie według

przepisu, grożącego karą najsurowszą za jedno ze żbiegających się przestępstw, przy uwzględnieniu zbiegu przestępstw, jako okoliczności obciążającej .

Porównanie surowości kar nastąpi według słusznego uznania sędziego,

w szczególności przy uwzględnieniu rodzaju kary, czasu jej trwania, tudziet

jej skutków.

Przepis ust. 2. niniejszego artykułu nie wyklucza wyrzeczenia kary dodatkowej lub grzywny, jeżeli orzeczenie tychże byłoby dopuszczalne lub naka-

Dziennik Ustaw. Poz. 369.

zane obok kary, którąby w razie nieistnienia zbiegu należało wymierzyć za

jedno z przestępstw.

Jeżeliby z karą, którąby w razie nieistnienia zbiegu wymierzyć należało

za jedno z przestępstw, łączyły się skutki karno-sądowego skazania, należy

o skutkach tych orzec tak, jak o karze dodatkowej.

Przepis niniejszego artykułu stosuje się również w wypadku zbiegu

przestępstw wojskowych z pospolitemi.

. Przepisy szczeg6łowe dla obszaru b. zaboru Rosyjskiego.

Art. 20. W wypadkach, w których względem przestępstw wojskowych

stosuje się postanowienia ogólne kodeksu karnego z r. 1903-go z uwzględ­

nieniem przepisów przechodnich z 7 sierpnia 1917 r. (Dz. Urzęd. Dep.

Sprawi edl. T. R. S. Nr..1 .), tudzież w wypadkach, gdy przestępstwo pospolite ' oceniane być powinno według powszechnych ustaw karnych b. zaboru

rosyj~kiego, wówczas oprócz przepisów art. 1- 19 niniejszego rozporządze­

nia, stosować należy r<;)wnież postanowienia, zawarte wart. 21 - 38 niniejszego

rozporządzenia.

Art. 21. Gdy Kodeks Karny Wojskowy przewiduje karę domu karnego, więzienia lub twierdzy, wymierzać należy: zamiast domu karnegociężki e wIęzienie, a zamiast więzienia i twierdzy kary tej samej nazwy,

przęwidziane w kodeksie karnym z r. 1903.

Najwyższy wymiar czasowej kary ciężkiego więzienia, zastępującego

dom karny, wynosi lat piętnaście, najniższy - rok jeden.

Najwyższy i najniższy wymiar kary więzienia i twierdzy określany bę- •

dzie w myśl przepisów Kodeksu Karnego Wojskowego (§ 16 K. K. W.).

Gdy Kodeks Karny Wojskowy powołuje się na kary domu karnego.

więzienia lub twierdzy, postanowieniC:l tegoż Kodeksu stosuje się do kar,

zamiast nich ustanowionych.

Art. 22. W wyroku nie orzeka się niezdolności do piastowania urzę'

dów publicznych.

Skazanie za zbrodnie wojskowe na karę ciężkiego więzienia z mocy

samego prawa powoduje trwałą niezdolność do piastowania urzędów publicznych.

Przez urząd publiczny należy rozumieć także wykonywllnie zawodu

adwokackiego, jako też każdego mnego zawodu lub urzędu, uprawniającego

do zastępstwa stron, notarjat, tudzież prawo udzialu w wyrokowaniu w sprawach sądowych.

.

W rażie skazania za zbrodnie wojskowe tia karę śmierci lub

więzienia, sąd może wyrzec pozbawienie praw, przewidziane

Art. 23.

ciężkiego

wart. 25, 28, i 30 kodeksu karnego z r. 1903.

Art. 24. Nie wyrzeka się utraty obywatelskich praw honorowych.

Natomiast, gdy w myśl przepisów wojskowego kodeksu karnego dopuszczalne jest wyrzeczenie utraty obywatelskich praw honorowych, można,

wymierzając karę conajmiej trzymiesięcznego więzienia, wyrzec pozbawienie praw, przewidziane wart. 25, 28, i 30 kodeksu karnego z r. 1903.

Prawa, utracone z 'mocy art. 30 kodeksu karnego z r, 1903, odzyskuje

się z mocy samego prawa po upływie terminów, przewidzianych wart. 31

tegoż kodeksu.

Art. 25. . Zamiast przepisu ustępu 1 i punktu l ust. 2 § 31 K. K. W.'

postanowienie

stosować należy następujące

Dziennik Ustaw. Poz. 369.

W7ględem podoficerów i szeregowców, skazanych na karę ciężkiego

więzienia, wyrzeka się wydalenie z wojska i marynarki, gdy ze względu

na szczególnie nizkie pobudki, niezwykłą nikczemność, ujawnioną przy

pełnieniu przestępstwa, lub widoczną niepoprawność,

sprawca niegodny

jest służenia w wojsku.

Względem oficerów wyrzeka się wydalenie w razie skazania na karę

<iężkiego więzienia, tudzież wówczas, gdy z wyrzeczoną karą z mocy samego prawa lub orzeczenia sądowego łączy się pozbawienie praw, przewi-

dziane wart. art. 25-30 kodeksu karnego z r. 1903.

Art. 26. Za usiłowanie wojskowych zbrodni i występków karać należy

łagodniej, niż za dokonanie .

Jeśli dokonanie zbrodni wojskowej zagrożone jest karą śmierci lub

dożywotnego domu karnego, wymierza się ciężkie więzienie czasowe na

czas, nie krótszy od lat trzech.

Jeśli dokonanie zbrodni wojskowej zagrożone jest karą dożywotnej

twierdzy, wymierza się karę czasowej twierdzy na czas, nie krótszy od lat

trzech.

.

W innych wypadkach można obniżyć karę do jednej czwartej najkrótszego jej czasu trwania, przewidzianego za dokonane , przestępstwo wojskowe

(§ 17 ust. 2 K. K. W.).

.

Art. 27. PrzepIs art. 26 stosuje się rówmeż do pomocników zbrodni

lub występków wojskowych.

Art. 28. Gdy kodeks karny wojskowy karygodno5ć działania lub zaniechania ze względu na osobiste przymioty i okoliczności sprawcy powiększa

lub zmniejsza, wówczas owe specjalne przymioty i okoliczności uwzględnia

się jedynie odnośnie do tegD winnego, u którego one zachodzą.

Art. 29. Kto inną osobę do popełnienia zbrodni wojskowej lub do

wspólnictwa w niej bezskutecznie wzywa, lub kto wezwanie do popełnie­

n ia zbrodni wojskowej przyjmuje, podlega o ile ustawa nie przewiduje

innej kary, karze więzienia od miesięcy trzech do lat pięciu, gdy zbrodnia

zagrożona jest ka r ą śmierci lub dożywotniego domu karnego, więzienia zaś

lub twierdzy do lat dwu, gdy zbrodnia zagrożona jest karą łagodniejszą.

Tym samym karom ulega ten, kto ofiaruje się do popełnienia zbrodni

wojskowej lub wspólnictwa w niej, jak również ten, kto takie zaofiarowanie przyjmuje.

Jedynie ustl1le wyrażonewezwaaie lub zaofiarowanie alba przyjęcie

tychże ulega wszakże karze tylko wówczas, gdy wczwanie 'lub zaofiarowanie się było związane z udzieleniem jakichkolwiek korzyści.

Art. 30. Gdy za dokonane przestępstwo wojskowe dopuszczalne jest

wyrzeczenie utraty obywatelskich praw honorowych, można w wypadku

art. 26 i 27 postąp i ć w myśl art. 23 i 24 niniejszego rozporządzenia.

To samo stosuje się w wypadku przewidzianym wart. 29 gdy ,,;a dokonaną zbrodnię wojskową dopuszcza się wyrzeczenie utraty obywatelskich

pra w honorowych.

Art. 31. Kto w czasie popełnienia czynu nie ukończył lat dwunastu

nie może być ścigany za przestępstwa, przewidziane w Kodeksie Karnym

Wojskowym.

Art. 32. Ściganie zbrodni wojskowych przedawnia się

1) jeśli zi1grożone są karą śmierci lub dożywotniego domu karnego,

po upływie lat dwudziestu;

N2 59.

Dziennik Ustaw . Poz . 369.

2) jeśli

zagrożone są karą, której najwyższy

dziesi'ęć po upływie lat pietnastu;

1035

wymiar przenosi lat

3) jeślI zagrożone są karą, której najwyżs z y wymiar nie przenosi

.

lat dziesięciu - po upływie lat dziesięciu.

Sciganie viystępków wojskowych, zagrożonych kar ą, której najwyższy

wymiar przenosi trzy mi e siące więzienia, przedawnia się po upływie lat

pięciu, ściganie innych wy st ępków wojskowych w ci ąg u lat trzecłl.

Przedawnienie nie biegnie przez czas, w którym z mocy przepisu

pra\vnego ściganie karne nie może być rozpocz ęte lub dalej prowadzone,

Art. 33. Prawomocni e orzeczone kary za zbrodnie i występki woj skowe przed a wniają się i nie podlegają wykonaniu

l) po upływie lat tr zydziestu, jeśli orzeczono karę śmierci lub doży ­

wotniego ciężkiego więzieni~, albo dóżywotniej twierdzy;

2) po upływ ie lat dwudziestu - jeśli orzeczono karę ciężkieg o

więzienia lub twierdzy na czas ponad lat dz i esięć;

3) po upływie lat piętnastu - jeśli orzeczono karę ciężkiego wię­

zięnia do lat d ziesię ciu, albo twierdzy od lat pięciu do dziesię­

ciu, albo więzi en ia powyżej lat pięciu

4) po upływie lat dziesięciu - jeśli orzeczono karę twierdzy lu b

więzienia od lat dwóch do lat piędu

5) po upływie lat pięciu - jeśli orzeczono karę twierdzy lub wię­

zienia do lat dwóch;

6) po upływie lat dwóch - jeśli orzeczono areszt.

Bieg przedawnienia ro zpoczyna si ę z dniem, w kt órym wyrok st ał się

pra womocny.

Art. 34. Zami ast prze pisów § 56 - 61 K. K. W. stosuje s ię 'odpowiednie przepisy powszechnych ustaw kartlych, dotyczące przestępstw przeci w całości i bezpieczellstwu palistwa.

Art. 35. Przepis § 123 K. K. W. stosuj<e się równi eż w wypadku

bardzo ciężkiego uszkodzenia ciała .

Ar t. 36. Zamiast ust. 2 § 135 K. K. W. stosować należy na stępuj ąc e

postanowienie

.

"Jeżeli czyn z p/omocy powszechr;ych ust aw karnych jest zbrodni ą

lub w}stępkiem , zagrożonym więzieniem, zastępującem dom poprawy orzeka się ka rę przewi d zianą prz ez te ustawy" .

Art. 37. Przy sto~owaniu § 160 K. K. W. należy mieć na 'względzie

za mi ast §§ 57--59 K. K. W.- przepisy art. 108, 109 i 118 kodeksu kunego z r. 1903, łącznie z będącymi w związku przepisami tegoż kodeksu,

zawier~jącymi załagodzenia lub zaostrzenie kar za te prze stępstwa.

Art. 38. Nie

l § 52 K. K. W.

będą stosowane

przepisy § 9 punkt 2 ust 1. § 37, § 42

Przepisy szczegółowe dBa obszaru b. zaboru austrjackiego .

Art. 39 . . W wypadkach, w których do przestępstw wojskowych sto. suje s ię postanowienia ogólne powszechnych ustaw karnych, obowiązują­

cych na obszarz'e b. zaboru austrjackiego, tudzież w wypadkach, gdy

prze s tęp stwo pospolite oceniane być powinno wedł u g tychże ustaw karnych,

oprócz przepisów, zawartych wart. 1-19 niniejszego rozporządzen-ta", stosu je się prócz tego postanowienia, zawarte wart. 39-·-51 niniejszego rozporządzenia.

31 -

Art. 40.' Stosować należy odpowiednio przepisy art. 22, 26 33 i 38 niniejszego rozporządzenia.

Dziennik Ustaw. Po z. 369.

Do przedawnienia, prócz upływu terminów~ wymienionych wart. 32

1 33, inne warunki · nie są wymagane.

Art. 41. Gdy kodeks karny wojskowy Fzewiduje karę domu karnego

lub więzienia, wymierzać należy: zamiast domu Karnego-ciężkie więzienie,

zamiast zaś więzienia - karę tej samej nazwy, przewidzianą w ~owszechnej

ustawie karnej; karę więzienia zwykłego stosuj e się wówczas bez zamiany

.

lub zaostrzenia (§§ 19 i 55 u. k.)

Najwyższy wymiar czasowej kary ciężkiego więzienia, zastępującego

<lom karny, wynosi lat piętnaście, najniższy -rok jeden.

Najwyższy i najlliższy wymiar kary więzienia i twierdzy określa się

w myśl przepisów wojskowego kodeksu karnego (§ 16 K. K. W.).

Kara twierdzy polega na odjęciu wolności, połączonem z nadzorem,

zi:1trudnie niem i trybem życia stosowanym do uwięzionych. Karę tę odbywa

się w twierd zy lub innych miejscach, do tego przeznaczonych; bliższy :,p osób jej wykonania określa się w drodze rozporządzeriia.

Gdy Kodeks Karny Wojskowy powołuje się na karę domu karnego,

postanowi~nia tegoż kodeksu stosuje się do kary ciężkiego więzienia, zastę­

pującego dom karny.

W razie skazania za zbrodnie wojskowe na karę śmierci lub

orzec, że ze skazaniem tern łączą się skutki

ska zania na takięż kary za zbrodnie pospolite.

Art. 42.

ciężkiego więzienia, sąd może

Ąrt.

43. Nie wyrzeka Się utraty obywatel skich praw honorowych.

N atomiast, gdy w myśl przepisów wojskowego kodeksu karnego

dopuszczalne jest wyrzeczenie utraty obywatelskich praw honorowych można, wymierzając karę conajmniej trzymiesięcznego więzienia, orzec, że ze

sk azaniem tern łączą się skutki skazania za zbrodnie, przewidziane w powszechnej ustawie karnej.

że

Art. 44. W wypadku przewidziariym w artykule 43 sąd moż e orzec,

ze skazaniem łączą się skutki, przewidziane w § 27 u. k.

. Art. 45.

Zamia ,t przepisu ust. 1 i punktu l ust. 2 § 31 K. K. W.

s to sować na leży następuj ące postanowienie

"Względem podoficerów i szeregowców, skazanych na karę ciężkiego

więzienia, wyrzeka się wydalenie z wojska i marynarki, gdy ze względu na

szczególnie nizkie pobudki, niezwykłą nikczemność, uj awni oną przy popeł­

nieniu przestępstwa, lub widoczną niepo prawność, sprawca niegodny jest

służenia

w wojsku« .

"Względem oficerów wyrzeka się wydalenie w razie skazania na karę

ciężkiego więzienia, tudzież wówczas, gdy ze skazaniem połączone są, z mocy

samego prawa lub orzeczenia są dowego, skutki skazania za zbrodnie, prze-

widziane w powszechnej ustawie karnej".

Art. 46. Usiłowanie zbrodni 'Nojskowych zawsze ulega karze, usiło­

wanie zaś występków wojskowych - jedynie w wypadkach, w ustawie

szczególnie przewidzianych.

Art. 47. Gdy za dokonane przestęp stwo woj skowe dopuszcza się

wyrzeczenie utraty obywatelskich praw honorowych, można w wypadku

art. 26 i 27 postąpić w myśl art. 42 - 44 niniejszego rozporządzenia.

To samo stosuje się w wypadku art. 29, gdy za dokonaną zbrodnię

wojskową dopuszcza się wyrzeczenie utraty obywatelskich praw honorowych.

Art. 48. Gdy jedno i to samo działanie narusza kilka przepisów wojskowego kodeksu karnego, stosować należy ten przepis, który zagraża karą

s urowszą, w wypadkach zaś różnych rodzajów kar ten przepis, który

z agraża surowszym rodzajem kary.

qłiennik

,N'g 59.

Ustaw. Poz. 369.

1037

Art. 49. Zamiast przepisów § § 56 - 61 K. K. W. stosuje się § 58 62 i 67 powszechnej ustawy karnej.

Za zbrodnię z § 67 u. k., popełnioną w czasie toczącej się lub bezpośrednio grożącej

wojny, lub w czasie mobilizacji, wymierza się kary,

przewidziane w § 58 K. . K. W., względem wszystkich osób, podlegających

właściwości sądów wojskowych .

Zamiast przepisu . ust. 2 § 138 K. K. W. stosować należy

postanowienie.

"O ile czyn' według powszechnej ustawy karnej jest zbrodnią, wyrzeka

się karę, przewidz13ną przez tę ustawę, jeśli za ową zbrodnię grozi kara

w rozmiarze, nie mżej jednego roku ciężkiego więzienia.

. Art. 51. Przy stosowaniu § 160 K. K. W. należy mieć na względzie,

w miejsce, przepisu § 57 -59 K. K. W. ikar w tychże pizepisach zawartych,

postanowienia §§ 58-60 i 67 powszechnej ustawy karnej, tudzież kary,

przewidziane za te przestępstwa na wypadek ich popełnienia w oko licznościach, wymienionych w ust. 2 art. 49 niniejszego rozporządzenia.

Art. 50.

następujące

Przepis dla obszaru b. dzielnicy pruskiej .

Art. 52. W wypadkach, w których do przestępstw wojskowych stosuje się postanowienia ogólne powszechnych ustaw karnych, obowiązującycb

na Zlem13ch b. dZlelmcy pruskIeJ, należy względem podoficerów 1 szeregowców, skazanych za przestępstwa wojskowe na karę domu karnego, albo

na utratę obywatelskich praw honorowych na czas ponad lat trzy, wyrzec

przeniesienie do drugiej klasy stanu żołnierskiego, wydalenie zaś z wojska

i marynarki wówczas, gdy ze względu na szczególnie nizkie pobudki, niezwykłą nikczemność, ujawnioną przy popełnieniu przestępstwa lub widoczną

niepoprawność sprawca niegodny jest służenia w wojsku.

Zresztą stosuje się przepisy art. 1 -19 niniejszego rozporządzenia .

. Postanowienia przechodnie.

Rozporządzenie niniejsze wchodzi w życie w 6 tygodni po

dniu ogłoszenia go w Dzienniku Ustaw.

Do przestępstw, popełnionych przed wejściem w życie niniejszych

przepisów, stosować należy dawne przepisy wówczas, gdy są łagodniejsze.

Art. 53.

Art. 54. Uchyla się moc obowiązującą dotychczasowych przepisów

sprzecznych z Kodeksem Karnym Woj skowym z r. 1872 i przepisami niniejszego rozporządzenia, w szczególności zaś przepisów rosyjskiej wojskowej

ustawy o karach z r. 1875 i austrjackiego kodeksu karnego wojskowego

z roku 185S.

Art. 55. Aż do ' czasu ustalenia granic Rzeczypospolitej prawa, słu­

w myśl art. ;) i 4 Naczelnemu Wodzowi i Ministrowi Spraw Wojskowych, dotyczyć mogą także tych terytorjów, na które nie rozciąga się

jeszcze władza Rady Ministrów.

żąc e

Warszawa, 10 maja 1920.

Prezydent Ministrów

L. Skulslci

Minister Spraw Wojskowych

J. Leśniewski

Minister Sprawiedliwości:'

Jan HebdzY1iski

Dziennik Ustaw. Poz. 369.

.N~

59 .

4) dopuszczalność wznowieOla postępowania karnego z dniem wej·

ścia w życie niniejszego rozporządzenia po\vinna się oceniać

według przepisów tegoż i również wtedy, gdy postępowanie

karne zostało przed dniem tym prawomocnie z ałatwione. Również dalsze postępowanie odbywa się według przepisów niniejszego rozporządzenia.

5) do osądów karnych, wydanych w dniu wejścia w życie niniej·

szego rozporządzenia, stosuje si ę przepisy rozdziału siódmego'

niemieckiej ustawy postępow a ni a karnego.

'War szawa, dn ia 10 maja 1920 roku .

Prezydent Ministrów

L. Sk ldski

Minister Spraw Wojskowych

J. Leś n iews ki

Minist er Spru \vi e dliwo ś ci

.Ta l! H eb1lz.1Jliski

369.

ROZPORZĄDZENIE

Rady Ministrów z dnia 10 maja 1920 r. w przedmiode

wprowadzenia w życie Wojskowego Kodeksu Karnego .

Na pod sta\vie ustawy z dnia ~9 lipca 1919 r. (D z. Pr. Nr. 63 poz. 389)

'.' ustaw y z dni ? 20 stycznia 1920 r. (Dz. Ust. R. P. Nr. 6 z 1920 r. poz. 39)

:) tymczas owe m sądownictwie wojskowem, Rada Ministrów na wniosek

:\1inistra Spraw Woj skowych, uczyniony w porozumieni u z Ministrem Sp ra·

w ied li woś ci , stanowi , co następuje

Art. l. . W polskiem sąd ownictwie wojskowem stosuje się do przewoj skowych Kodeks Karny Wojskowy z dnia 20 czerwca 1872 r.

tym czasowo obowiązujący n3 obszarze b. dzielnicy pruskiej, z wyłączeniem

ustawy wprowadczej' ze zmianami, aż do przepisów z dn. 14 lipca 1914 r.

<Dz. u. p. Nr. 42) włącznie, tudzież ze zmianami i u z upełni eniami, w po. :n iższy ch a :ty kułach przewidzianemi.

~tępstw