Ustawa z dnia 2 lipca 1920 r. w przedmiocie zmiany niektórych przepisów i przedłużenia mocy obowiązującej ustawy z dnia 3 lipca 1919 r. o ochronie drobnych dzierżawców rolnych.

Moc obowiązującą ustawy z dnia 3 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 57 poz. 345) w przedmiocie

ochrony drobnych dzierżawców rolnych, zakreśloną art. 9 tejże ustawy na czas do końca

1920 r., przedłuża się co do gruntów obsianych zbożem do dnia 1 września 1924 r.,

zaś co do gruntów pod okopowiznami do dnia 1 listopada 1924 r. z następującemi zmianami

Czynsz dzierżawy drobnych działek gruntów do 6 morgów może być żądany, ustanowiony

i płacony tylko w kwocie pieniężnej i nie może przewyższać kwoty, odpowiadającej podwójnej

cenie kontyngentowej żyta w odnośnym okręgu z końcem 1919 r. w stosunku do 40 kg.

żyta za każdą 1 morgę wydzierżawionego gruntu, niezależnie od rodzaju użytkowania.

Gdyby czynsz w ten sposób ustalony był niższym od czynszu, płaconego na podstawie

ustawy z 3 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 57 poz. 345), natenczas wypuszczający w dzierżawę

ma prawo żądać zapłaty czynszu w wysokości, przewidzianej tą ostatnią ustawą. Wobec

tego tracą moc obowiązującą postanowienia art. 1, ustęp 1 i 2 ustawy, we wstępie powołanej,

postanowienia zaś art. 2 tejże ustawy stosowane będą do czynszu, przypadającego do

zapłaty za czas do końca 1920 r. wedle normy, objętej art. 1 ustawy z 3 lipca 1919 r.

(Dz. Pr. № 57 poz. 345), zaś do czynszu, przypadającego do zapłaty po 1 stycznia 1921 r.

- wedle normy, zawartej w niniejszym artykule.

Wyjątek, przewidziany w ostatniem zdaniu art. 7 ustawy z 3 lipca 1919 r. (Dz. Pr.

№ 57 poz. 345) co do dopuszczalności rozwiązania, względnie wypowiedzenia dzierżawy

przez powracających do kraju właścicieli drobnych gospodarstw rolnych przed terminem,

w ustawie z 3 lipca 1919 r. i w niniejszej noweli oznaczonym, będzie miał zastosowanie

w każdym razie na żądanie strony interesowanej w tych wypadkach, gdy bez względu na

wydalenie się z kraju właściciela gruntu dzierżawiony grunt stanowił i stanowić ma

główny warsztat pracy właściciela, który poza gruntem, wydzierżawionym jednemu dzierżawcy

lub kilku dzierżawcom w łącznym obszarze, nie przewyższającym 6 morgów, nie posiada

więcej, niż potrójną ilość tegoż obszaru gruntu we własnem użytkowaniu oraz w tych

wypadkach gdy dzierżawca poza gruntem mu wydzierżawionym posiada, jako właściciel,

więcej gruntu, niźli wynosi cały obszar gruntu, będącego własnością wydzierżawiającego

w chwili wypuszczenia w dzierżawę, jak również w tych wypadkach, gdy właściciel wydzierżawionego

gruntu prawomocnym aktem notarjalnym daruje wydzierżawiony obszar na cele użyteczności

publicznej.

Inne postanowienia ustawy z 3 lipca 1919 r. (Dz. Pr. № 57 poz. 345), o ile poprzedniemi

artykułami nie zostały zmienione lub zniesione, zachowują swą ważność.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Rolnictwa i Dóbr Państwowych w

porozumieniu z Ministrem Sprawiedliwości.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.