Ustawa z dnia 30 kwietnia 1920 r. o biletach skarbowych.

Bilety skarbowe wypuszcza się dla zaspakajania w miarę potrzeby przewidzianych w ustawach

skarbowych bieżących wydatków Skarbu Polskiego, na które pokrycie ma wpłynąć do Skarbu

w terminie nie dalszym od terminu spłaty biletów.

Bilety skarbowe wypuszcza się serjami. Każda serja wypuszcza się na mocy osobnej ustawy,

zawierającej postanowienia o ogólnej sumie, terminie płatności i oprocentowaniu tej

serji, oraz o specjalnych przywilejach, które mogą być nadane biletom tej serji.

Bilety skarbowe mogą być przedstawiane do spłaty w ciągu lat 10, począwszy od dnia

ich płatności.

Kupony mogą być przedstawiane do spłaty w ciągu lat 5 od dnia ich płatności.

Bilety i kupony, nieprzedstawiane do spłaty w powyższych terminach, stają się nieważne,

jako przedawnione.

Wszystkie kasy skarbowe i urzędy podatkowe oraz Centralna Kasa Państwowa przyjmują

bilety skarbowe, posiadające wszystkie kupony, których termin płatności jeszcze nie

nastąpił, jako spłatę należności skarbowych, według imiennej wartości biletów, z doliczeniem

wartości bieżącego kuponu do dnia spłaty, o ile suma wpłacana nie jest niższą od sumy

imiennej wartości wnoszonych biletów z doliczeniem” wartości bieżących kuponów w dniu

spłaty.

Kupony od biletów skarbowych są wolne od podatków od kapitałów i rentowych.

Bilety skarbowe mają wszelkie prawa papierów wartościowych, posiadających bezpieczeństwo

pupilarne i mogą być używane dla lokaty kapitałów osób, pozostających pod opieką i

kuratelą, jakoteż kapitałów fundacyjnych, kościelnych, kaucji cywilnych i wojskowych,

depozytów, oraz dla konwersji innych papierów pupilarnych.

Instytucje rządowe przyjmują bilety skarbowe jako wadja i kaucje w wysokości ich wartości

imiennej.

Tryb sprzedaży i opłaty biletów skarbowych, oraz tryb opłaty kuponów od tych biletów

ustali Minister Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Skarbu.