Ustawa z dnia 18 grudnia 1919 r. w przedmiocie wprowadzenia zmian w ustawie o bezpośrednich podatkach osobistych z dnia 25 października 1896 r. oraz w ustawach z dnia 3 stycznia 1913 r. i z dnia 23 stycznia 1914 r.

Za obszar obowiązywania ustawy z 25 października 1896 r. Dz. u. p. № 220, oraz ustaw

i rozporządzeń późniejszych, do niej się odnoszących, uważa się zamiast „Królestw

i krajów w Radzie państwa reprezentowanych” obszar ziem polskich b. zaboru austrjackiego,

należący do Państwa Polskiego.

Gdzie ustawa mówi o rządzie, lub „c. i k. dworze” rozumieć należy Rząd Państwa Polskiego.

Postanowienia §§ 8, 9 i 10 ustawy co do opodatkowania przedsiębiorstw, których operacje

rozciągają się za granicą, znosi się.

Przy opodatkowaniu takich przedsiębiorstw mają zastosowanie ogólne zasady działu I

powołanej ustawy.

Czas trwania funkcji wybranych i mianowanych członków (zastępców) komisji podatkowych

(§§ 22 i 189 ustawy) przedłuża się do czasu odmiennego ustawodawczego uregulowania

tej sprawy.

Jeżeli skład komisji podatkowych co do wybranych członków lub ich zastępców jest niezupełny

z jakiegokolwiek innego powodu, niż upływ czasu, na który zostali wybrani. Minister

Skarbu zarządzi wybór brakującej ilości wybranych członków lub ich zastępców w okręgach

podatkowych miast przez reprezentacje miast, w okręgach podatkowych powiatów zaś przez

reprezentacje powiatów z grona obowiązanych do opłacania odnośnego podatku.

Przytem należy zważać na to, aby zamianowani członkowie (zastępcy) reprezentowali

te same grupy zarobkowości, względnie te same kategorje źródeł dochodu, jakich przedstawicielami

byli ci, zamiast których mają wejść zamianowani.

Zamiast okresu wymiarowego dwuletniego, przepisanego § 35 powołanej ustawy, ustanawia

się na rok 1918, 1919, 1920 i na rok 1921 cztery odrębne okresy wymiarowe.

Przepisy ustawy, dotyczące ustalenia i repartycji kontygensów towarzystw, znosi się.

Wyznaczone przez organy wymiarowe stopy podatkowe przedstawiają zarazem płatną należytość

podatkową.

Postanowienia § 36 ustawy zmienia się częściowo w ten sposób, że dla wymiaru powszechnego

podatku zarobkowego od przedsiębiorstw wykonywanych przez płatników zaliczonych na r.

1918, 1919, 1920 i 1921 do towarzystw podatkowych są miarodajne stosunki zarobkowości

według ich przeciętnego stanu podczas roku poprzedzającego rok podatkowy, co do innych

zaś przedsiębiorstw są miarodajne stosunki zarobkowości z roku podatkowego.

Nadzwyczajne wydarzenia, zaszłe w r. 1918 i 1919, uzasadniające w myśl § 73 ustawy

przyznanie opustu w powszechnym podatku zarobkowym, należy uwzględnić przy wyznaczeniu

stopy podatkowej na rok 1918 i 1919 przez odpowiednie jej zniżenia.

Postanowienia § 87 ustawy co do opodatkowania przedsiębiorstw sprawozdawczych w stosunku

do Węgier znosi się.

Postanowienia §§ 83, 89 i 90 zmienia się z mocą obowiązującą od 1 stycznia 1919 r.

w następujący sposób

Jeżeli podległe podatkowi przedsiębiorstwo sprawozdawcze rozszerza swoją działalność

poza obszar ziem polskich b. zaboru austrjackiego przez urządzenie tam filji, stanowiska

fabrykacji, zakupna lub sprzedaży, ajencji i t. p. lub też jeżeli przedsiębiorstwo

sprawozdawcze, mające swoją siedzibę poza obszarem obowiązywania ustawy, rozszerza

swoją działalność na ten obszar w sposób wyżej określony, to opodatkowaniu wedle ogólnych

postanowień działu II ustawy o b. p. o. względnie §§ 115 i 116 ustawy z dnia 6 marca

1906 r. Dz. u. p. № 58, podlega tylko przychód osiągnięty z operacji, prowadzonych

na obszarze obowiązywania ustawy.

Przedsiębiorstwa tego rodzaju są obowiązane z operacji prowadzonych na obszarze obowiązywania

ustawy prowadzić odrębne rachunki i zamknięcia tychże.

Przedsiębiorstwa, których siedziba znajduje się poza obszarem obowiązywania ustawy,

mają nadto, o ile w myśl art. IV cesarskiego rozporządzenia z 29 listopada 1865 r.,

Dz. u. p. № 127 i ustawy z dn. 29 marca 1873 r. Dz. u. p. № 42 oraz z dn. 6 marca

1906 r., Dz. u. p. № 58 (§ 108, L. 2) nie ustanowiły reprezentacji dla zakładów, znajdujących

się na obszarze obowiązywania ustawy, ustanowić zastępcę tych zakładów zamieszkałego

na tym obszarze.

W związku z powyższą zmianą znosi się postanowienia § 102 al. 6 ustawy.

Określoną §§ 125 L. 7, 155 i 201 ustawy granicę najniższego dochodu, polegającemu

podatkowi, podwyższa się z 1600 k. na 3600 k.

Oznaczone w § 172 ustawy stopy podatku, przypadające od podanych tamże kwot dochodu,

pozostają bez zmiany, zmienia się tylko bieżące numerowanie stopni dochodu, poczynając

od 1 zamiast dotychczasowego stopnia 13, 2 zamiast 14 i t. d. Również podwyżki dla

mniej obciążonych gospodarstw domowych, przewidziane w § 172 a. ustawy, dotyczą tylko

dochodów wyższych nad 3.600 koron rocznie.

Szczególne i wyjątkowe postanowienia tej ustawy odnośnie do osoby byłego cesarza i

członków jego domu (§ 154 ustęp 1 b i 2, i 203) znosi się.

Wykonanie niniejszej ustawy, która ma zastosowanie co do podatku dochodowego do wymiarów

od r. 1919 począwszy, porucza się Ministrowi Skarbu.