Ustawa z dnia 26 marca 1920 r. w przedmiocie urządzania loterji i założenia Polskiej Państwowej Loterji Klasowej.

Organizowanie i prowadzenie wszelkiego rodzaju loterji na obszarze Rzeczypospolitej

jest monopolem Państwa.

W myśl art. 1 zakłada się przedsiębiorstwo loterji państwowej p. n. „Polska Państwowa

Loterja Klasowa” na zasadach, w art. 6 - 10 niniejszej ustawy wyrażonych, z siedzibą

w m. st. Warszawie.

Za zezwoleniem Rządu mogą być udzielane zezwolenia na urządzanie

a)

jednorazowych loterji pieniężnych wyłącznie na cele dobroczynności i użyteczności

publicznej, oraz

b)

loterji fantowych.

Warunki wydawania zezwoleń na urządzanie tych loterji ustali Minister Skarbu.

Wszelka działalność loterji obcokrajowych na obszarze Rzeczypospolitej oraz wszelkiego

rodzaju spółudział w tej działalności w granicach Państwa są niedopuszczalne.

Przepisy niniejszej ustawy nie dotyczą pożyczek premjowych.

Urządzanie i kierownictwo przedsiębiorstwa Polskiej Państwowej Loterji Klasowej należy

do zakresu działania Ministra Skarbu.

Plan loterji oraz sposób i termin jej rozgrywania ustanowi Minister Skarbu w ten sposób,

aby cały spodziewany dochód ze sprzedaży biletów losowych, po potrąceniu kosztów administracji

loterji i rozsprzedaży losów, był przeznaczony na wygrane, oznaczone w planie, i aby

z wygranych było potrącone 20% na rzecz osób, pośredniczących w sprzedaży losów, oraz

na dochód Skarbu.

Wysokość udziału osób, pośredniczących w sprzedaży losów loteryjnych, w potrąceniach

z wygranych ustala Minister Skarbu.

Wygrane Polskiej Państwowej Loterji Klasowej wolne są od zajęcia i egzekucji wierzycieli.

Wypłata wygranych nie może być wstrzymana przez orzeczenia sądów ani rozporządzenia

administracyjne.

Prawo do zawodowej sprzedaży biletów Polskiej Państwowej Loterji Klasowej, oraz do

wszelkiego rodzaju pośrednictwa w sprawach tej loterji, służy wyłącznie osobom, mającym

upoważnienie Ministra Skarbu na warunkach przez niego określonych.

Sumy pieniężne oraz papiery wartościowe składane przez osoby, upoważnione do sprzedaży

biletów loteryjnych, celem zabezpieczenia należności Skarbu, mogą być dla pokrycia

tych należności przejmowane na rzecz Skarbu bez wyroku sądowego. Zapisanie tych zastawów

do księgi Zarządu Polskiej Państwowej Loterji Klasowej czyni zadość wymaganiom art.

2074 kodeksu cywilnego.

Zabrania się

1)

Sprzedaży i nabywania losów loterji obcokrajowych lub krajowych niedozwolonych, oraz

wszelkiego udziału w grze, reklamowania handlu takiemi losami w prasie, zarówno jak

ogłoszenia planów i wyników ciągnień tych loterji;

2)

zawodowej sprzedaży lub zaofiarowania do sprzedaży, bez zezwolenia władzy skarbowej,

biletów losowych Polskiej Państwowej Loterji Klasowej, albo innych dokumentów, przyznających

udział w tych losach, względnie prawo do wygranej, oraz pośredniczenia w tych czynnościach.

Przekroczenia zakazów zawartych w art. 11 oraz przepisów i rozporządzeń, na podstawie

niniejszej ustawy wydanych, o ile nie podlega surowszemu ukaraniu na podstawie ustaw

karnych, obowiązujących w poszczególnych dzielnicach Rzeczypospolitej, karane będą

grzywną do 50,000 marek, lub aresztem do miesiąca w b. dzielnicy rosyjskiej przez

sądy pokoju, w byłej dzielnicy pruskiej przez sądy powiatowe, zaś w byłej dzielnicy

austrjackiej przez sądy skarbowe.

Loterje prywatne, dozwolone przed ogłoszeniem niniejszej ustawy, mogą być prowadzone

aż do upływu terminu zezwolenia.

Z dniem ogłoszenia niniejszej ustawy tracą moc wszelkie przepisy, z wyjątkiem postanowień

ustaw karnych, obowiązujące na całym obszarze Rzeczypospolitej w przedmiocie organizacji

i prowadzenia loterji państwowych i prywatnych. Jednocześnie tracą moc dotychczas

obowiązujące przepisy o wszelkiego rodzaju opłatach, należytościach i taksach, o ile

dotyczą opodatkowania przedsiębiorstw loterji. Przepisy w przedmiocie opodatkowania

umów lub zakładów z gry (nie loterji) wynikających pozostają w mocy.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu w porozumieniu z Ministrem

Sprawiedliwości, o ile zaś chodzi o byłą dzielnicę pruską-również w porozumieniu z

Ministrem tej dzielnicy.