Ustawa z dnia 16 marca 1920 r. w przedmiocie zmiany niektórych postanowień ustaw karnych obowiązujących w b. zaborze austrjackim.

1)

Powszechną ustawę karną z dnia 27 maja 1852 r. (austr. Dz. u. p. № 117), względnie

ustawę z dn. 9 kwietnia 1910 r. (Dz. u. p. № 73) zmienia się o tyle, iż w § 85a, 173,

183, 186b, i 200 wstępuje w miejsce kwoty dwieście koron - kwota tysiąc, w § 174 II,

175 II, 176 II i 181 w miejsce kwoty pięćdziesiąt koron - kwota dwieście pięćdziesiąt

koron, w § 179, 184 i 203 w miejsce kwoty dwa tysiące koron - kwota dziesięć tysięcy

koron, a w § 182 w miejsce kwoty tysiąc koron - kwota pięć tysięcy koron.

2)

Ustęp 2 § 100 powszechnej ustawy karnej otrzymuje brzmienie następujące

a)

„Jeżeli zachodzą okoliczności obciążające, zwłaszcza jeżeli przez gwałt zadany lub

przez niebezpieczne zagrożenie skrzywdzony był przez dłuższy czas udręczony, jeżeli

grożono morderstwem lub podpaleniem; jeżeli uszkodzenie, którem grożono, lub szkoda,

któraby mogła wyniknąć z wymuszonego świadczenia, znoszenia lub zaniechania, przenosi

kwotę dziesięć tysięcy koron; jeżeli pogróżka była wymierzona przeciw całym gminom

lub powiatom - należy wymierzyć karę ciężkiego więzienia od jednego roku do lat pięciu

”

.

3)

Część druga § 186 powszechnej ustawy karnej otrzymuje brzmienie następujące

b)

„jeżeli kwota lub wartość wszystkich na kilka zawodów ukrytych, nabytych lub pozbytych

rzeczy, pochodzących z kradzieży lub sprzeniewierzenia, przenosi razem tysiąc koron;

albo

c)

jeżeli kwota lub wartość wszystkich ukrytych, nabytych lub pozbytych rzeczy, pochodzących

z kradzieży lub sprzeniewierzenia, przenosi razem trzysta koron, a sprawca był już

karany dwa razy za zbrodnią lub przekroczenie uczestnictwa w kradzieży lub sprzeniewierzeniu,

- uczestnictwo winno być karane wiezieniem od sześciu miesięcy do jednego roku, a

w miarę, wielkości kwoty, podstępu i szkody zrządzonej - aż do lat pięciu

”

.

4)

W § 1 ustawy z dnia 25 maja 1883 r. (Dz. u. p. № 78) w przedmiocie przepisów karnych

przeciwko udaremnieniu egzekucji przymusowych wstępuje w miejsce kwoty pięćdziesiąt

złotych reńskich kwota tysiąc koron.

1)

Najwyższą granicę grzywien, przewidzianych w powszechnej ustawie karnej i w dodatkowych

ustawach karnych, tudzież grzywny, oznaczone w tych ustawach kwotą sta ą. podwyższa

się pięciokrotnie.

2)

W § 221 powszechnej ustawy karnej w miejsce kwoty sto złotych reńskich wstępuje kwota

tysiąc koron.

3)

W § 522 powszechnej ustawy karnej w miejsce słów: „od dziesięciu do dziewięciuset

złotych reńskich” wstępują słowa: „od stu do stu tysięcy koron”.

4)

Ustęp 2 § 260 powszechnej ustawy karnej otrzymuje brzmienie następujące

„

W przypadku pierwszym należy zamiast grzywny wymierzyć odpowiednią karę aresztu przy

uwzględnieniu wysokości grzywny, wielkości przewinienia i stosunków osobistych skazanego.

Kara aresztu, wstępująca w miejsce grzywny, wynosi najmniej jeden dzień, a najwyżej

jeden rok; jeżeli jednak ustawa obok grzywny grozi alternatywnie karą na wolności

w wymiarze poniżej jednego roku, to kara aresztu, wstępująca w miejsce grzywny nie

może przekraczać tego wymiaru. Kara aresztu, wstępująca w miejsce nieściągalnej grzywny

lub nieściągalnej części grzywny, może na wniosek skazanego być zamieniona na obowiązek

darmego wykonania pracy na rzecz Państwa, powiatu lub gminy, o ile w czasie uczynienia

tego wniosku istnieje sposobność do takich prac, przyczem dwa dni robocze będą liczone

najmniej za jeden dzień aresztu. Niewykonanie pracy w zakreślonym przez sąd terminie

pociągnie za sobą bezzwłoczne wykonanie kary aresztu

5)

Kto w wykonaniu urzędu lub służby w poświadczeniu o wykonaniu pracy, dopuszczonej

przez sąd w miejsce grzywny (ustęp 4), świadomie potwierdza nieprawdę - będzie karany

wedle § 103 powszechnej ustawy karnej za zbronię nadużycia władzy urzędowej.

6)

Grzywny, orzeczone przez sądy za czyny karygodne, kwoty pieniężne, uznane przez sąd

za przepadłe, oraz czysty dochód ze sprzedaży przedmiotów, uznanych przez sąd za przepadłe

- wpływają do Skarbu Państwa i będą użyte na budowę i utrzymanie domów poprawy, domów

pracy przymusowej i zakładów wychowawczych dla zaniedbanej młodzieży w b. zaborze

austrjackim, o ile obowiązujące przepisy niektórych grzywien, wpływających do Skarbu

Państwa, już nie przeznaczają na inne cele.

7)

Postanowienie ustępu pierwszego § 75 ustawy z dnia 5 lipca 1912 r. (austr. Dz. u.

p. № 128) o sile zbrojnej utrzymuje się w mocy.

8)

Podarunki, o których mowa w § 104 i 105 powszechnej ustawy karnej, wpływają do Skarbu

Państwa na cel, powyżej pod L. 6 wymieniony.

9)

W § 311 powszechnej ustawy karnej dodaje się następujące zdanie drugie

„

Nadto złożony ma być podarunek, ofiarowany lub rzeczywiście dany, na rzecz Skarbu

Państwa; podarunek taki względnie jego wartość będzie użyta na budowę i utrzymanie

domów poprawy, domów pracy przymusowej i zakładów wychowawczych dla zaniedbanej młodzieży

w b. zaborze austrjackim

”

.

W § 532 powszechnej ustawy karnej w miejsce kwot pięćdziesiąt względnie dwieście złotych

reńskich wstępują kwoty: pięćset względnie dwa tysiące koron.

1)

Skazanych na dłuższą karę pozbawienia wolności można za ich zgodą uwolnić warunkowo

z zamknięcia, jeżeli odcierpieli w razie skazania na dożywotnie pozbawienie wolności

najmniej piętnaście lat, w razie zaś skazania na czasowe pozbawienie wolności - dwie

trzecie nałożonej na nich kary, w ciągu tego czasu dobrze się sprawowali, a wobec

dawniejszego ich życia i innych stosunków osobistych można się spodziewać dalszego

dobrego prowadzenia się, oraz jeżeli mają zapewnioną dostateczną i stałą sposobność

do pracy, wystarczającej na ich utrzymanie, lub jeżeli stwierdzono, że ktoś dbać będzie

o to, aby uwolnieni mieli schronienie i utrzymanie. Skazani na czasowe ciężkie więzienie

lub więzienie, nie mogą być uwolnieni z zamknięcia przed odcierpieniem jednego roku,

skazani na areszt lub areszt ścisły przed odcierpieniem sześciu miesięcy kary.

2)

Warunkowe uwolnienie można każdej chwili odwołać, jeżeli uwolniony źle się prowadzi

lub postępuje wbrew obowiązkom, jakie nałożona na niego przy uwolnieniu.

Odwołanie ma ten skutek, że na poczet wyrzeczonej kary nie będzie zaliczony czas,

jaki upłynął od warunkowego uwolnienia do ponownego zamknięcia.

3)

Decyzję w przedmiocie warunkowego uwolnienia tudzież odwołania uwolnienia wydaje Minister

Sprawiedliwości po wysłuchaniu zdania prokuratora przy sądzie apelacyjnym i zarządu

więzienia.

4)

Warunkowo uwolniony może być oddany na czas próby pod nadzór władzy bezpieczeństwa

lub odpowiedniej osoby, która oświadczy gotowość podjęcia się tego obowiązku.

5)

Władza bezpieczeństwa może zarządzić przytrzymanie uwolnionego z poważnych względów

dobra publicznego, winna jednak postarać się natychmiast o decyzję w przedmiocie cofnięcia

uwolnienia. Jeżeli przytrzymanie doprowadzi do odwołania uwolnienia - przyjmuje się,

że odwołanie nastąpiło w dniu przytrzymania.

6)

Jeżeli oznaczony czas kary upłynął bez odwołania uwolnienia warunkowego - kara uchodzi

za odcierpianą.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie w b. zaborze austrjackim po upływie dni 14 po jej

ogłoszeniu i stosuje się także do czynów karygodnych, przedtem popełnionych, o ile

podsądny, wedle przepisów dawniejszych podlegałby traktowaniu surowszemu.

Wykonanie tej ustawy porucza się Ministrowi Sprawiedliwości.