Ustawa z dnia 12 marca 1920 r. w przedmiocie przyznania kredytu 10 miljonów marek na cele urządzenia Kas Chorych w b. zaborze rosyjskim.

Przyznaje się do dyspozycji Ministerstwa Pracy i Opieki Społecznej 10 miljonów marek

na wydawanie pożyczek krótko, względnie długoterminowych, nie dłuższych jednak niż

na lat 20, na cele urządzenia Kas Chorych i Związku Kas Chorych.

Pożyczki długoterminowe wydawane będą na przeciąg pierwszych lat 5 bezprocentowo;

warunki spłaty i skale oprocentowania na lata następne ustalone będą przez Ministerstwo

Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Pożyczka ta użyta będzie przedewszystkiem na kupno, względnie wydzierżawienie budynków

dla Kas Chorych i nieodzowne przeróbki oraz inwestycje w tych budynkach, a także na

inne potrzeby Kas Chorych i ich Związków.

O sposobie użycia tych pożyczek decyduje Sekcja Ubezpieczeń Społecznych Ministerstwa

Pracy i Opieki Społecznej w myśl art. 185 dekretu z dnia 11 stycznia 1919 r. (Dz.

Pr. z 1919 r. № 9 poz. 122) o obowiązkowem ubezpieczeniu na wypadek choroby.

Minister Pracy i Opieki Społecznej w porozumieniu z Ministrem Skarbu ustali warunki

gwarancji Kas Chorych na pożyczki długoterminowe.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Pracy i Opieki Społecznej oraz

Ministrowi Skarbu.