Ustawa z dnia 4 marca 1920 r. o rejestracji i zabezpieczeniu majątków niemieckich.

W myśl postanowień Traktatu Pokojowego, zawartego pomiędzy Państwami sprzymierzonemi

i stowarzyszonemi a Niemcami dnia 28 czerwca 1919 r., znajdujące się na obszarze Rzeczypospolitej

Polskiej majątki, prawa i interesy, należące dnia 10 stycznia 1920 r. do obywateli

Rzeszy Niemieckiej lub do osób prawnych, zarządzanych lub kontrolowanych przez tychże

obywateli, niezależnie od miejsca znajdowania się siedziby tych osób prawnych, winny

być zgłoszone w terminach i miejscach, które okre śli rozporządzenie wykonawcze do

ustawy niniejszej.

Prezes Głównego Urzędu Likwidacyjnego w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych

oraz z właściwym ministrem fart. 11) może rozciągać obowiązek zgłoszenia i na te majątki,

prawa i interesy lub ich poszczególne kategorje, które, należąc do obywateli lub osób,

wymienionych w art. 1 w czasie między 1 lipca 1919 r. a 10 stycznia 1920 r., przeszły

przed tą ostatnią datą do właścicieli z inną przynależnością państwową.

Zgłoszeniu nie podlegają

a)

majątki, prawa i interesy, należące do takich obywateli Rzeszy Niemieckiej, którym

przysługuje prawo obywatelstwa polskiego na zasadzie ustawy o obywatelstwie Państwa

Polskiego (Dz. Ust. 1920 r. № 7, poz. 44), lub na mocy traktatów międzynarodowych,

przez Polskę zawartych;

b)

majątki, zwolnione od zatrzymania i likwidacji w myśl konwencji urzędniczej, zawartej

między Rządem Polskim a Niemieckim w Berlinie 9 listopada 1919 r., oraz

c)

przedmioty, które na mocy praw, obowiązujących w poszczególnych okręgach sądowych,

wolne są od egzekucji.

Ponadto Prezes Głównego Urzędu Likwidacyjnego w porozumieniu z Ministrem Spraw Zagranicznych,

oraz właściwym ministrem (art. 11) władny będzie zwalniać od obowiązku zgłoszenia

poszczególne grupy i kategorje majątków, praw i interesów, wymienionych w art. 1 niniejszej

ustawy.

Do zgłoszenia tych majątków, praw i interesów są obowiązani: ich właściciele, dzierżawcy

użytkownicy, posiadacze depozytarjusze, dłużnicy, wierzyciele, zarządcy pełnomocnicy

oraz zarządy spółek, towarzystw i stowarzyszeń.

Podlegające zgłoszeniu majątki, prawa i interesy nie mogą być aljenowane, obciążane,

wydzierżawiane ani wywożone poza granice Państwa Polskiego, a wierzytelności - spłacane

bez zezwolenia Prezesa Głównego Urzędu Likwidacyjnego, udzielonego w porozumieniu

z Ministrem Spraw Zagranicznych i z właściwym ministrem (art. 11).

Dokonanie czynności prawnych wymienionych w art. 6, bez takiego zezwolenia lub niezgodnie

z niem powoduje nieważność tych czynności niezależnie od kar, przewidzianych w art.

12 niniejszej ustawy. Prawo żądania nieważnienia takich czynności służy Głównemu Urzędowi

Likwidacyjnemu. Unieważnienie następuje w drodze sądowej.

Decyzja Prezesa Głównego Urzędu Likwidacyjnego w wypadkach, przewidzianych w art.

6, nie podlega żadnemu zaskarżeniu.

Właściciel, względnie posiadacz majątku, prawa lub interesu, podlegającego zgłoszeniu,

winien nim zarządzać i zeń korzystać według zasad, ogólnie przyjętych w danej dziedzinie

gospodarczej.

Majątki i prawa, podlegające zqłoszeniu, mogą być objęte pod przymusowy zarząd państwowy

na skutek decyzji Prezesa Głównego Urzędu Likwidacyjnego, powziętej w porozumieniu

z Ministrem Spraw Zagranicznych i z właściwym ministrem (art. 11). Wykonanie tej decyzji

i mianowanie zarządcy należy do właściwego ministra (art. 11).

Za właściwe ministerstwa uważa się

1)

w stosunku do majątków rolnych i leśnych - Ministerstwo Rolnictwa i Dóbr Państwowych,

2)

w stosunku do majątków przemysłowych i handlowych - Ministerstwo Przemysłu i Handlu,

3)

w stosunku do kapitałów, walorów i wierzytelności oraz instytucji finansowych - Ministerstwo

Skarbu,

4)

w stosunku do kolei żelaznych - Ministerstwo Kolei Żelaznych,

5)

w stosunku do zakładów i urządzeń użyteczności publicznej, oraz innych nieprzewidzianych

wyżej przedmiotów i praw majątkowych - Ministerstwo Spraw Wewnętrznych,

6)

w stosunku do wszystkich, z wyjątkiem kolei żelaznych, majątków, praw i interesów

na terenie byłej dzielnicy pruskiej - Ministerstwo b. Dzielnicy Pruskiej.

Kto, będąc zobowiązanym do zgłoszenia majątku, prawa lub interesu, wymienionego w

art. 1, takiego zgłoszenia rozmyślnie lub przez niedbalstwo nie uskuteczni, albo złoży

zgłoszenie niezgodne z rzeczywistością, oraz każdy, kto taki majątek, prawo lub interes

rozmyślnie uszkadza, ukrywa, niszczy lub w jakikolwiek sposób usuwa, podlega - o ile

obowiązujące w danym okręgu sądowym ustawodawstwo wyższej kary nie stanowi - karze

aresztu od dni 7 do 6 miesięcy lub grzywnie od 100 marek do 1.000.000 marek, bądź

też obu tym karom łącznie.

W byłej dzielnicy pruskiej wymierzać należy karę aresztu do 6 tygodni lub więzienia

do 6 miesięcy i grzywny do 1.000.000 marek lub jedną z tych kar.

Usiłowanie jest karane.

Niezgłoszenie majątku lub prawa, przewidzianego w art. 2 niniejszej ustawy, karane

będzie grzywną do 10.000 mk.

Sprawy te podlegają sądom zwyczajnym, a w b. dzielnicy austrjackiej jako przekroczenia,

sądom powiatowym.

Majątki, prawa i interesy, objęte obowiązkiem zgłoszenia w myśl niniejszej ustawy,

mogą być zatrzymane lub zlikwidowane w drodze, którą określi ogólna ustawa o likwidacji.

Ustawa niniejsza obowiązuje od dnia jej ogłoszenia. Wykonanie jej poleca się Prezesowi

Głównego Urzędu Likwidacyjnego i Ministrom Spraw Zagranicznych i Sprawiedliwości oraz

właściwym ministrom (art. 11), każdemu z tych ostatnich w zakresie jego działania.