Ustawa z dnia 5 marca 1920 r. w sprawie zmiany ustawy z dnia 31 lipca 1919 r., a także ustawy z dnia 8 stycznia 1920 r. o przyznaniu dla cywilnych emerytowanych funkcjonarjuszów państwowych, kolejowych, dla nauczycieli szkół powszechnych, średnich i wyższych, jak też dla wdów i sierot po nich oraz księży emerytów nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego.

Artykuł 2 ustawy z dnia 31 lipca 1919 roku (Dz. Pr. Nr 65 poz. 392) otrzymuje brzmienie

następujące

Nadzwyczajny dodatek drożyźniany będzie wypłacany miesięcznie i wynosi od dotychczas

pobieranych emerytur, pensji wdowich i sierocych, jakoteż darów z łaski, bez dodatków

drożyźnianych i kwartalnych

a)

dla emerytów, wdów i sierot z zaopatrzeniem, wymierzonem wedle ustaw austrjackich

w rocznych kwotach

do 400 kor. włącznie

400%

„ 600 „ „

200%

„ 1000 „ „

150%

„ 2000 „ „

100%

wyżej 2000 „ „

40%

b)

dla emerytów, wdów i sierot z zaopatrzeniem, wymierzonem wedle ustaw rosyjskich w

rocznych kwotach

do 200 mar. włącznie

500%

„ 300 „ „

400%

„ 600 „ „

300%

„ 1000 „ „

200%

„ 2000 „ „

140%

wyżej 2000 „ „

60%

Inne artykuły powołanej ustawy z dnia 31 lipca 1919 roku pozostają bez zmiany.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 1920 roku i z dniem tym traci

moc obowiązującą ustawa z dnia 8 stycznia 1920 roku (Dz. Ust. Nr 4 poz. 18).

Dodatki drożyźniane do emerytur winny być wypłacane jednocześnie z zasadniczemi poborami

emerytalnemu t. j. zgóry, zaczynając od dnia 2 każdego miesiąca za miesiąc bieżący.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Skarbu.