Ustawa z dnia 20 lutego 1920 r. w sprawie przyznania osobom wojskowym nadzwyczajnych dodatków drożyźnianych.

Sejm upoważnia Rząd do przyznania osobom wojskowym nadzwyczajnego dodatku drożyźnianego

do pobieranej płacy w następującym miesięcznym wymiarze

a)

oficerom i urzędnikom wojskowym w wysokości płacy zasadniczej (gaży) powiększonej

dodatkiem sejmowym według ustawy z dnia 12 czerwca 1919 r.;

b)

podoficerom zawodowym, żandarmerji wojskowej, straży granicznej i majstrom wojskowym

niepoborowym w wysokości żołdu miesięcznego, powiększonego dodatkiem sejmowym, według

ustawy z dnia 12 czerwca 1919 r.;

c)

wszystkim innym szeregowym w wysokości dodatku sejmowego według ustawy z dnia 12 czerwca

1919 r.;

d)

sanitarjuszkom w wysokości obecnie pobieranej płacy.

Dla utrzymujących rodziny w miejsce dotychczasowych należytości rodzinnych ustanawia

się dodatki, a mianowicie

a)

dla oficerów i urzędników wojskowych na żoną 400 mk., na każde dziecko 100 mk. miesięcznie;

b)

dla podoficerów zawodowych, żandarmerji wojskowej, straży granicznej i majstrów wojskowych

niepoborowych na żonę 300 mk., na każde dziecko 100 mk. miesięcznie.

Osoby wojskowe wymienione pod a) i b), o ile ich żony, jako pracowniczki państwowe,

pobierają uposażenie ze Skarbu Państwa, dodatku na żonę nie otrzymują.

Dla rodzin szeregowych, które pobierają zasiłek, ustanawia się miesięczny dodatek

w wysokości pobieranego zasiłku, wyłączając rodziny, które pobierają zasiłek według

norm wielkopolskich.

Dla osób wymienionych w art. 2 pod a) i b), o ile utrzymują rodziców, a nie pobierają

dodatków na żonę i dzieci, ustanawia się zasiłki w wymiarze jak dla szeregowych na

tych samych warunkach.

Na wypadek konieczności prowadzenia dwóch domów, wskutek pełnienia służby na froncie,

lub przejściowo poza garnizonem, przyznaje się na mieszkanie dla rodziny w miejsce

dotychczasowej należytości

a)

oficerom i urzędnikom wojskowym 200 mk. miesięcznie;

b)

podoficerom zawodowym, żandarmom wojskowym, straży granicznej i majstrom wojskowym

niepoborowym 100 mk. miesięcznie.

Minister Spraw Wojskowych w porozumieniu z Ministrem Skarbu i Ministrem Aprowizacji

określi wysokość strawnego, przeprowadzi zmniejszenie racji żywności oficerów i ich

rodzin i ustali cenę za tę rację.

Wymienione w art. od 1 do 4 dodatki przysługują od 1 stycznia 1920 r.

Inne niewymienione wyżej należytości osób wojskowych nie ulegają podwyższeniu.

Wykonanie ustawy niniejszej porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych w porozumieniu

z Ministrem Skarbu.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.