Ustawa z dnia 18 grudnia 1919 r. o ochronie lokatorów w byłej Dzielnicy Pruskiej.

W byłej dzielnicy pruskiej, w obrębie obecnej linji demarkacyjnej, stosują się do

najmu mieszkań, poszczególnych części mieszkań, lokali przemysłowych i handlowych,

pracowni i sklepów przepisy ustawy z dnia 28 czerwca 1919 r. o ochronie lokatorów

(Dziennik Praw P. P. № 52 poz. 335), ze zmianami, poniżej wskazanemi.

Art. 2 i 3 zmienia się w ten sposób, że podwyżka podstawowego komornego nie może przekraczać

a) dla mieszkań 1 i 2 pokojowych

30%

b) „ „ 3 i 4 „

35%

c) „ „ 5 i 6 „

40%

Znosi się ust. 2 i 3 art. 4 i ust. 2 art. 5.

W ust. 2 art. 6 dodaje się po wyrazach „lokali przemysłowych” wyrazy „i handlowych”.

Art. 8 otrzymuje brzmienie następujące

Jeżeli wypuszczający w najem dostarcza opału lub ciepłej wody z własnych urządzeń

centralnych, wówczas z chwilą wejścia w życie niniejszej ustawy przy zawieraniu nowych

kontraktów, przy kontraktach, zawartych przed 1.X. 1918 r., jak również i w razie

zmian, w nich poczynionych przez urzędy rozjemcze dla spraw najmu, obowiązują następujące

przepisy

Wynagrodzenie za ogrzewanie i ciepłą wodę oznacza się osobno według rzeczywistych

kosztów, przypadających na dane ubikacje w stosunku do ich pojemności.

Z komornego, zawierającego także wynagrodzenie za powyższe świadczenia skreśla się

dla mieszkań - 10%, dla lokali handlowych lub przemysłowych - 5%.

Na 1 stycznia wypuszczający w najem może żądać zaliczki nie przekraczającej 50% domniemanych

kosztów w całym okresie opalania pieców centralnych i 1 kwietnia dalszej zaliczki.

Ostateczne obliczanie kosztów następuje najpóźniej 1 maja według książek i dowodów,

które wypuszczający w najem na żądanie biorącego w najem bezzwłocznie winien przedłożyć.

Biorącemu w najem przysługuje ciepła woda tylko w jednym dniu tygodnia.

Urząd rozjemczy dla spraw najmu orzeka, czy biorącemu w najem w razie niedostatecznego

ogrzewania lub dostarczania ciepłej wody przysługuje prawo wypowiedzenia kontraktu

bez względu na termin wypowiedzenia.

Ust. 3 art. 9 otrzymuje brzmienie następujące

Jeżeli biorący w najem dostarczył podnajemcy urządzenia domowego, wówczas wolno umówić

się o wynagrodzenie w wysokości co najwyżej podwójnego komornego, przypadającego za

ubikacje odnajęte. Za dalsze świadczenia wolno umówić tylko odpowiednie godziwe wynagrodzenie.

Do art. 10 wprowadza się ustęp drugi treści następującej

Jeżeli wypuszczający w najem udowodni, że komorne, płacone w czerwcu 1914 roku, nie

odpowiadało przeciętnym w chwili najmu płaconym cenom, wówczas wolno je podnieść do

tejże wysokości, wszelako nie przed upływem czasu, na który przyznano zniżkę. Ust.

2 art. 10 pozostaje jako ust. 3.

W ust. pierwszym art. 12 dodaje się po wyrazie „komorne” wyrazy lub „wynagrodzenie”.

Zamiast art. 13 wprowadza się następujące przepisy

Jako art. 13.

Urząd rozjemczy dla spraw najmu

1)

wydaje orzeczenia na wniosek biorącego w najem

a)

o ważności wypowiedzenia ze strony wypuszczającego w najem i dalszem trwaniu wypowiedzianego

stosunku najmu każdorazowo najwyżej na rok;

b)

o przedłużeniu stosunku najmu każdorazowo najwyżej na rok, skoro stosunek ten kończy

się bez wypowiedzenia.

W razie sporu wypuszczający w najem ma wykazać, że istnieje ważna przyczyna rozwiązania

najmu;

2)

uchyla na wniosek wypuszczającego w najem z działaniem wstecz umowę najmu, zawartą

z innym biorącym w najem, jeżeli wskutek orzeczenia w myśl punktu 1 lub też wskutek

ugody, zawartej przed urzędem rozjemczym dla spraw najmu, wypełnić umowy nie można.

W razie, jeżeli urząd rozjemczy dla spraw najmu orzeknie w myśl punktu 1, iż stosunek

najmu trwa dalej lub się przedłuża, wówczas może on nałożyć na biorącego w najem nowe

zobowiązania, jak również podwyższyć komorne stosownie do przepisów art. 2 - 7.

Jako art. 13a.

Biorący w najem winien wystąpić z wnioskiem

a)

o wydanie orzeczenia w sprawie ważności wypowiedzenia ze strony wypuszczającego w

najem bezzwłocznie po wypowiedzeniu,

b)

o przedłużenie stosunku najmu (art. 13 punkt 1 lit. b) - w terminie, jakiego żądać

można od biorącego w najem przy uwzględnieniu dobra wypuszczającego w najem.

Wniosków powyższych stawiać nie wolno po upływie czasu najmu lub po zawarciu umowy,

stanowiącej, że stosunek najmu ma trwać nadal.

Jako art. 13b.

Jeżeli wypuszczający w najem nie zgadza się na odstąpienie używania rzeczy najętej

trzeciej osobie (§ 549 niem. kodeksu cywilnego), wówczas urząd rozjemczy dla spraw

najmu może udzielić na to zezwolenia.

Urząd rozjemczy dla spiaw najmu winien zezwolenia odmówić, jeżeli wypuszczający w

najem odmówił swej zgody z przyczyn ważnych.

Z ust. 2 art. 14 pozostawia się tylko wyrazy „Rozstrzygnienia te są ostateczne i nie ulegają zaskarżeniu”, poczem dodaje się

Do czasu rozstrzygnięcia sprawy urząd rozjemczy dla spraw najmu moje wydać zarządzenie

tymczasowe.

Orzeczenia obowiązują tak samo, jak umowne warunki kontraktu najmu.”

Uchyla się postanowienia art. 15 - 24, zamiast których wprowadza się następujące przepisy

Jako art. 15.

Sprawy, poruczone na mocy niniejszej ustawy urzędom rozjemczym dla spraw najmu, załatwiają,

po zmianie nazwy, mieszkaniowe urzędy rozjemcze, utworzone na podstawie rozporządzenia

Komisarjatu NRL. z 31.V. 1919 o zapobieżeniu brakowi mieszkań i o zmianach co do mieszkaniowych

urzędów rozjemczych (Tyg. Urzęd. str. 65).

W sprawach, toczących się przed urzędami rozjemczemi dla spraw najmu, obowiązują dotychczasowe

przepisy postępowania przed mieszkaniowemi urzędami rozjemczemi (Dziennik Ustaw Rzeszy,

roczn. 1918, str. 1146).

Jako art. 15a.

W razie, jeżeli rozstrzygnięcie sporu w całości lub częściowo jest zależne od orzeczenia

urzędu rozjemczego dla spraw najmu, wówczas sąd na wniosek strony winien zawiesić

postępowanie aż do wydania orzeczenia przez urząd rozjemczy dla spraw najmu.

Jako art. 15b.

Wszelkie umowy, uchylające lub ograniczające zastosowanie ustawy niniejszej, są nieważne.

W ustępie 1 art. 25 skreśla się wyrazy: „przez administracyjną władzę powiatową, a tam gdzie istnieje rządowa władza policyjna,

przez tę władzę”, oraz wyrazy: „lub 15.000 koron”. Zamiast wyrazu: „aresztem”, wstawia się wyraz: „więzieniem”.

Art. 27 otrzymuje brzmienie następujące

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

Równocześnie tracą moc

1)

obwieszczenie kanclerza Rzeszy Niemieckiej b ochronie lokatorów z dnia 23 września

1918 r. (Dziennik Ustaw Rzeszy, rocznik 1918, str. 1140),

2)

rozporządzenie Rady Związkowej, dotyczące centralnego ogrzewania i zaopatrywania w

ciepłą wodę z dnia 2 listopada 1917 r. (Dziennik Ustaw Rzeszy, rocznik 1917 str. 989).

Art. 28 otrzymuje brzmienie następujące

Jeżeli wysokość komornego lub innego wynagrodzenia, umówionego przed wejściem w życie

ustawy niniejszej, przekracza granicę, dopuszczalną w myśl art. 2, 3, 4, 6, 9 ust.

1, 2, 3, lub też jeżeli w przypadku przewidzianym w ust. 1 art. 11 (ustawy z dnia

28 czerwca 1919 r. Dziennik Praw P. P. № 52, poz. 335) wysokość komornego, przed tym

dniem umówionego, przekracza granicę tamże zakreśloną, wolno biorącemu w najem (podnajemcy)

żądać zniżenia komornego lub innego wynagrodzenia do odpowiedniej wysokości z ważnością

od najbliższego terminu płatności oraz zwrotu odpowiedniej części uiszczonego komornego

lub innego wynagrodzenia.

W art. 30 zmienia się wyrazy: „art. 13” na wyrazy: „art. 13, 13a, 13b”.

Uchyla się art. 31.

Art. 32 otrzymuje brzmienie następujące

Wykonanie tej ustawy porucza się Ministrowi b. Dzielnicy Pruskiej w porozumieniu z

Ministrami Sprawiedliwości i Zdrowia Publicznego.

Z chwilą objęcia władzy przez Państwo Polskie nad dalszemi częściami b. Dzielnicy

Pruskiej przysługuje Ministrowi tej dzielnicy prawo wprowadzenia ustawy niniejszej

także w tych częściach oraz poczynienia odpowiednich zmian.

Minister b. Dzielnicy Pruskiej ogłosi ustawę w redakcji, uwzględniającej powyższe

zmiany ustawy z dnia 28 czerwca 1919 r. (Dz. Pr. P. P. № 52, poz. 335).