Ustawa z dnia 20 listopada 1919 r. o walucie w obrębie byłej dzielnicy pruskiej.

Jedynym prawnym środkiem płatniczym na terytorjum byłej dzielnicy pruskiej jest marka

polska. Marka niemiecka przestaje być prawnym środkiem płatniczym.

Wszelkie zobowiązania w markach niemieckich winny być uiszczone markami polskiemi

w równej nominalnej sumie.

Zaciąganie zobowiązań i dokonywanie tranzakcji w markach niemieckich jest wzbronione.

Dłużnikom, mającym płacić swoje zobowiązania poza granicami Państwa Polskiego, udziela

się zwłoki, aż do późniejszego uregulowania tej sprawy, o ile w poszczególnych wypadkach

władze, czuwające nad obrotem zagranicznym, inaczej nie postanowią. Wstrzymuje się

więc zastosowanie skutków prawnych, powstających lub powstałych na mocy ustawy lub

umowy z powodu nieuiszczenia się na czas z określonych w tym artykule zobowiązań.

Dłużnik, przeciw któremu wierzyciel, mieszkający poza granicami Państwa Polskiego,

uzyskał już tytuł do egzekucji, ma prawo zażądać w drodze sprzeciwu przeciw dopuszczalności

klauzuli egzekucyjnej (par. 732 Proc. Cyw.) od sądu właściwego lub sądu okręgowego,

w którego obwodzie zamieszkuje, by skutki prawne, powstałe z powodu nieuiszczenia

się na czas, zostały uchylone.

Przekroczenie lub usiłowanie przekroczenia niniejszej ustawy podlega karze więzienia

do 1 roku i grzywny do 1.000.000 marek lub jednej z powyższych kar.

Do rozpatrywania przekroczeń powołane są sądy doraźne.

Ustawa niniejsza obowiązuje w b. dzielnicy pruskiej z dniem jej ogłoszenia. Na terytorjach,

które nie znajdują się jeszcze pod władzą Państwa Polskiego, wchodzi w życie w chwili

objęcia tych terytorjów przez polskie władze.

Wykonanie tej ustawy poleca się Ministrowi b. dzielnicy pruskiej.