Ustawa z dnia 18 listopada 1919 r. o obrocie ziemiopłodami w roku gospodarczym 1919-1920.

Na konieczne potrzeby Państwa obowiązani są rolnicy dostarczyć w terminach przez Ministerstwo

Aprowizacji w porozumieniu z Państwową Radą Aprowizacyjną wskazanych, następujące

ilości zboża (żyta, pszenicy, jęczmienia, owsa)

1)

w powiatach, które ze względu na wydajność gleby i inne korzystne warunki wytwórczości

rolnej zaliczone będą do pierwszej kategorji

a)

z gospodarstw, obejmujących od 7 do 30 morgów, do 30 kg. z morga ziemi ornej,

b)

z gospodarstw, obejmujących od 31 do 100 morgów, do 75 kg. z morga ziemi ornej,

c)

z gospodarstw, obejmujących ponad 100 morgów, do 120 kg. z morga ziemi ornej,

2)

w powiatach, zaliczonych z powyższych przyczyn do drugiej kategorji

a)

z gospodarstw, obejmujących od 11 do 30 morgów, do 20 kg. z morga ziemi ornej,

b)

z gospodarstw, obejmujących od 31 do 100 morgów, do 40 kg. z morga ziemi ornej,

c)

z gospodarstw, obejmujących ponad 100 morgów, do 70 kg. z morga ziemi ornej;

3)

w powiatach zaliczonych z powyższych przyczyn do trzeciej kategorji

a)

z gospodarstw, obejmujących od 16 do 30 morgów, do 15 kg. z morga ziemi ornej.

b)

z gospodarstw, obejmujących od 31 do 100 morgów, do 30 kg. z morga ziemi ornej,

c)

z gospodarstw, obejmujących ponad 100 morgów, do 40 kg. z morga ziemi ornej.

W powiatach pierwszej kategorji gospodarstwa do 6 morgów włącznie, w drugiej do 10

morgów włącznie, a w trzeciej do 15 morgów włącznie, nie mogą być obłożone przymusowym

kontyngentem.

Przydziału poszczególnych powiatów lub części powiatów do każdej z powyższych kategorji

dokona Ministerstwo Aprowizacji w porozumieniu z Ministerstwem Rolnictwa i Państwową

Radą Aprowizacyjną.

Ministerstwo Aprowizacji po wysłuchaniu Państwowej Rady Aprowizacyjnej oznaczy drogą

rozporządzenia, jakie ilości w granicach stawek, oznaczonych w art. 1, mają być nałożone

w poszczególnych powiatach lub częściach powiatów.

Podziałów kontyngentów na poszczególnych wytwórców rolnych dokona po wysłuchaniu powiatowej

Komisji Aprowizacyjnej władza powiatowa, która w wypadkach, zasługujących na szczególne

uwzględnienie, może wyznaczony kontyngent obniżyć.

Zboża, dostarczone w wykonaniu ustawy z 29 lipca 1919 r. poz. 381 № 64 Dz. Praw o

obrocie ziemiopłodami, muszą być zaliczone na poczet kontyngentów, nałożonych w myśl

niniejszej ustawy.

Zwrot nadwyżki, któraby się z porównania obu kontyngentów okazać miała, w żadnym wypadku

nie może mieć miejsca.

Pozbywanie, nabywanie, posiadanie, przetwarzanie i przewożenie wszelkiemi środkami

komunikacyjnemi płodów rolnych, pozostających u wytwórcy po odstawieniu kontyngentu,

jest w granicach Rzerzypospolitej Polskiej dozwolone wszystkim mieszkańcom z ograniczeniami

w niniejszej ustawie zawartemi.

Wytwórcy rolni, zamieszkali w poszczególnych miejscowościach (wsiach, osadach, przysiółkach,

miasteczkach), mogą pozostałe po oddaniu kontyngentu ilości zboża pozbywać w wolnym

handlu dopiero wtedy, gdy wszyscy inni zobowiązani w tejże miejscowości do odstawienia

kontyngentu, obowiązkowi temu zadosyć uczynią.

Powiatowa władza administracyjna oznaczy i w sposób zwyczajem przyjęty ogłosi ten

termin dla każdej miejscowości, a nadto posiadaczom gospodarstw, obejmujących powyżej

100 morgów, którzy swój kontyngent odstawili, udziela indywidualnego zezwolenia na

prowadzenie wolnego handlu płodami rolnerni, kontyngentowaniu podlegającemu

Prawo gromadzenia i przechowywania zboża i przetworów zbożowych w celach handlowych

przysługuje wyłącznie Rządowi, instytucjom samorządowym i społecznym oraz kooperatywom

wytwórczym i spożywczym, tudzież firmom, którym Rząd takiego upoważnienia udzieli.

Nadzór nad temi magazynami sprawować będzie przez swe organa Ministerstwo Aprowizacji.

Ministerstwu Aprowizacji w porozumieniu z Ministerstwem Rolnictwa i Dóbr Państwowych

tudzież z Państwową Radą Aprowizacyjną przysługuje prawo podwyższenia dla niektórych

powiatów, dotkniętych klęskami wojny lub nieurodzaju, lub w których koszta wytwórcze

były niestosunkowo wysokie, cen na zboże, ustalonych wedle ustawy z 29 lipca 1919 r.

poz. 381 № 64 Dz. Praw.

Postanowienie takie obowiązywać będzie także wstecz odnośnie do tych rolników, którzy

po dawnej cenie zboża na kontyngent lub do handlu monopolowego odstawili.

Ministerstwo Aprowizacji w porozumieniu z Państwową Radą Aprowizacyjną wydaje pozwolenie

na przeróbkę ziemniaków w zakładach przemysłowych, określając ilości ziemniaków, jakie

mogą uledz przeróbce w każdym zakładzie przemysłowym. Produkcja fabryk przetworów

ziemniaczanych, z wyjątkiem gorzelni, jest zajęta na rzecz Ministerstwa Aprowizacji.

Ministerstwo Aprowizacji może ograniczyć zużytkowanie ziemniaków, kupowanych na opas.

Ministerstwo Aprowizacji ma prawo wydać rozporządzenie, normujące przewóz ziemniaków

kolejami.

Wywóz zboża, ziemniaków i wszystkich ziemiopłodów, tudzież przetworów żywnościowych

z nich uzyskanych poza granice państwa jest zakazany.

Zezwolenia w wyjątkowych wypadkach udzielają właściwe organa państwowe, po wysłuchaniu

zdania Ministerstwa Aprowizacji i Państwowej Rady Aprowizacyjnej.

W razie zgodnego sprzeciwu obu tych czynników, zezwolenie na wywóz nie może być udzielone.

Przewóz zboża w powiatach nadgranicznych i do powiatów nadgranicznych odbywa się w

myśl przepisów, wydanych przez Ministerstwo Aprowizacji.

Minister Aprowizacji ma prawo wydawania po wysłuchaniu zdania Państwowej Rady Aprowizacyjnej

i w granicach, postanowieniami niniejszej ustawy zakreślonych, wszelkich rozporządzeń,

zapewniających ludności możliwie najlepsze wyżywienie i zaopatrzenie w artykuły koniecznej

potrzeby i środki potrzebne dla produkcji rolniczej.

Karze aresztu od dni 14 do miesięcy 6 (sześciu) lub grzywnie od 100 mk. do 100.000

mk., względnie od 150 k. do 150.000 k. ulegnie, kto wbrew przepisom tej ustawy lub

rozporządzeń, wydanych przez Ministra Aprowizacji w jej wykonaniu

1)

nie odstawi w przepisanym terminie, a bez uzasadnionej przyczyny, ilości zboża, nałożonych

w myśl art. 1 i 2 niniejszej ustawy;

2)

nie mając zezwolenia (art. 4) zboże lub jego przetwory dla handlu magazynuje lub gromadzi;

3)

w inny sposób naruszy obowiązki, nałożone rozporządzeniami, wydanemi na zasadzie art.

9 tej ustawy.

Tej samej karze podlega każdy, kto pośrednio lub bezpośrednio do popełnienia czynu

przestępnego pomaga, w nim współdziała, do jego spełnienia doradza.

Usiłowanie będzie karane.

Obie powyższe kary można nałożyć łącznie.

W wypadku nielegalnego magazynowania i gromadzenia (art. 4) musi być prócz powyższych

kar orzeczona konfiskata towaru.

Ustawa ta nie zmienia w niczem przepisów ustaw i rozporządzeń, wydanych przeciw lichwie

i spekulacji, a ukaranie wedle tej ustawy nie przesądza ukarania za ten sam czyn,

o ile mieści on w sobie znamiona czynu w innych ustawach surowszą karę zagrożonego.

Do przeprowadzenia postępowania karnego i wydania orzeczeń powołane są w prawidłowym

toku instancji organa Ministerstwa Aprowizacji, które przed rozstrzygnięciem muszą

wysłuchać opinji właściwej komisji aprowizacyjnej.

Niezawiśle od kar, nałożonych wedle art. 10, przysługuje Ministerstwu Aprowizacji

w porozumieniu z Ministerstwem Spraw Wewnętrznych prawo ściągnięcia od opornych nałożonych

kontyngentów przy pomocy siły zbrojnej.

Przed wydaniem takiego zarządzenia należy wysłuchać opinji Państwowej Rady Aprowizacyjnej.

Ustanowione w myśl ustawy z 29 lipca 1919 r., poz. 381 № 64 Dz. Praw, Rady i Komisje

Aprowizacyjne utrzymuje się w mocy z zakresem działania, który określi osobna instrukcja

Ministerstwa Aprowizacji.

Ustawa ta wchodzi w życie z dniem 1 grudnia 1919 r.

Z dniem tym tracą, moc postanowienia ustawy z 29 lipca 1919 r. poz. 381 № 64 Dz. Praw.

Ustawa ta obowiązuje na całym obszarze ziem Rzeczypospolitej Polskiej z wyjątkiem

obszaru b. dzielnicy pruskiej, dla której potwierdza się sekwestr na pszenicę, żyto,

jęczmień, owies, mieszanki oraz groch.

Szczegółowe przepisy wykonawcze wyda Minister dzielnicy tej po porozumieniu z organizacjami

wytwórców i spożywców.

Wykonanie tej ustawy porucza się Ministrowi Aprowizacji w porozumieniu z właściwymi

ministrami.