Ustawa z dnia 26 lipca 1919 r. o utraconych tytułach na okaziciela.

Każdy, roszczący prawo do zagubionego, zniszczonego lub nieprawnie zabranego tytułu

na okaziciela, może celem zachowania swych praw wnieść do sądu okręgowego podanie

z żądaniem wzbronienia wszelkich wypłat z tego tytułu i dokonywania jakichkolwiek

z nim tranzakcji.

Właściwość sądu określa się według siedziby zarządu głównego instytucji, która tytuł

wypuściła.

Podanie zawierać winno: a) imię, nazwisko, zajęcie i zamieszkanie rzeczywiste petenta,

oraz mieszkanie, obrane przez niego w miejscu siedziby właściwego sądu okręgowego;

b) wyszczególnienie rodzaju wartości nominalnej, serji, numerów i ilości tytułów;

c) uzasadnienie praw petenta; d) wyszczególnienie okoliczności, jakie towarzyszyły

utracie tytułu.

Sąd okręgowy, po zawezwaniu petenta, rozpoznaje podanie na publicznem posiedzeniu

w zwykłym składzie trzech sądziów lub też jednoosobowo przez sędziego, wyznaczonego

w tym celu z postanowienia ogólnego zebrania wydziałów sądu.

Odpis decyzji, uwzględniającej żądanie petenta w przedmiocie wzbronienia wypłat i

tranzakcji, doręcza się z urzędu instytucji, która tytuł wypuściła. Jednocześnie sąd

zarządzi trzykrotne ogłoszenie decyzji, w odstępach dwumiesięcznych w gazecie rządowej,

oraz przynajmniej w jednem z czasopism prywatnych, z wezwaniem wszystkich, roszczących

prawa do tytułu, aby w ciągu czasu przez sąd oznaczonego, który nie może być krótszy

niż dwuletni i dłuższy niż pięcioletni, licząc od daty pierwszego ogłoszenia, złożyli

w sądzie tytuł lub zgłosili sprzeciwy.

Od decyzji sądu okręgowego lub sędziego, oddalającej żądanie, służy skarga incydentalna

do sądu apelacyjnego.

Instytucja, która tytuł wypuściła, winna po otrzymaniu decyzji, wymienionej w art.

3, wstrzymywać wszelkie wypłaty z zakwestionowanego tytułu.

Po upływie dni ośmiu od dnia wydania numeru gazety rządowej, w którym pierwsze ogłoszenie

wydrukowano, żadne tranzakcje z zakwestionowanym tytułem dokonywane być nie mogą.

Jeśli zakwestjonowany tytuł będzie złożony, sąd wyznaczy osobie, która wniosła pierwotne

podanie, termin do sprawdzenia tożsamości i autentyczności złożonego tytułu, oraz

do przedsięwzięcia kroków sądowych w celu jego odzyskania.

Jeśli w ciąqu tego terminu pierwotny petent powyższych czynności nie wykona, sąd nakaże

zwrot złożonego tytułu, uchyli zakaz dokonywania wypłat i tranzakcji. W razie zaś

wytoczenia powództwa rewindykacyjnego lub skierowania sprawy na drogę karną, sąd postąpi

według ogólnych przepisów proceduralnych. Gdy zqłoszony będzie sprzeciw bez złożenia

zakwestjonowanego tytułu, sąd odeśle strony do drogi powództwa.

Gdy termin w ogłoszeniu w myśl art. 3 wskazany upłynął, a utraconego tytułu nie złożono,

ani też sprzeciwu nie zgłoszono, sąd na wniosek petenta unieważnia tytuł bądź wprost,

bądź po uprzedniem stawieniu odpowiedniej poręki na czas przez sąd wskazany.

Jeżeli poręka w terminie przez sąd wskazanym stawiona nie będzie, sąd z urzędu oddali

żądanie unieważnienia tytułu.

Decyzja w przedmiocie stawienia poręki, jak również oddalająca żądanie unieważnienia

tytułu, podlega zaskarżeniu w drodze incydentalnej.

Odpis decyzji, unieważniającej tytuł, lub oddalającej żądanie unieważnienia tytułu,

doręczony będzie z urzędu instytucji, która tytuł wypuściła, a jednocześnie sąd zarządzi

z urzędu ogłoszenie decyzji w gazecie rządowej oraz w jednem z czasopism prywatnych.

Doręczenie odpisu decyzji, oddalającej żądanie unieważnienia tytułu oraz ogłoszenie

taklej decyzji nastąpi po upływie terminu do jej zaskarżenia.

Po unieważnieniu tytułu instytucja, która tytuł wypuściła, wyda na żądanie osoby,

wymienionej w art. 1, i na jej koszt, dublikat unieważnionego tytułu z nowym arkuszem

kuponowym, względnie wypłaci kapitał, jeśli tytuł był wymagalny, oraz przypadające

procenty, dywidendę i inne należności.

Jeśli do instytucji, która tytuł wypuściła, zgłosi się osoba trzecia z zakwestjonowanym

tytułem, instytucja ta tytuł zatrzyma i niezwłocznie zawiadomi o tem sąd, sąd zaś

zawiadomi, osobę, która podanie w myśl art. 1-go wniosła.

Termin do wdrożenia postępowania, przewidzianego przez przepisy niniejsze, ogranicza

się do lat pięciu, licząc od dnia utraty tytułu, względnie od dnia, w którym petent

o utracie się dowiedział. Bieg tego terminu jest zawieszony na czas wojny oraz zamieszek

wewnętrznych.

Jeśli ze względu na okoliczności wojenne lub inne okoliczności nadzwyczajne zachodzi

obawa, że tytuły na okaziciela, znajdujące się w bankach zamiejscowych, uledz mogły

zniszczeniu albo przywłaszczeniu, sąd mocen jest zezwolić na zastosowanie środków

zabezpieczających, przewidzianych w art. 1 - 5. W tym wypadku winien petent najpóźniej

w ciągu sześciu miesięcy od dnia przywrócenia normalnych warunków, który to dzień

oznaczy Minister Sprawiedliwości i poda do wiadomości publicznej, donieść sądowi,

czy utrata istotnie nastąpiła i czy wniosek swój utrzymuje w mocy. W razie niewniesienia

takiego podania decyzja zabezpieczająca upada. Decyzje w przedmiotach powyższych ulegają

zaskarżeniu w drodze incydentalnej.

Ustawa niniejsza nie dotyczy: 1) biletów Polskiej Krajowej Kasy Pożyczkowej, 2) banknotów,

oraz innych tytułów na okaziciela, przez Państwo wypuszczonych, biletów loteryjnych,

kolejowych i t. p., 3) kuponów od listów zastawnych Tow. Kredytowego Ziemskiego w

Królestwie Polskiem, od listów zastawnych Tow. Kredytowych Miejskich, oraz od obligacji

miast na obszarze b. Królestwa Polskiego,

Uchyla się postanowienia ustaw i statutów Towarzystw Kredytowych, akcyjnych i innych,

niezgodne z przepisami niniejszej ustawy.

Od podań, wymienionych w art. 1, 7 i 12, i od sprzeciwu osób trzecich oraz od skarg

incydentalnych pobierany będzie wpis stały w kwocie 5 marek, koszta postępowania w

sprawie ponosi strona interesowana.

Ustawa niniejsza zyskuje moc obowiązującą na obszarze b. zaboru rosyjskiego z dniem

ogłoszenia.