Ustawa z dnia 26 lipca 1919 r. zmieniająca postanowienia § 8a i § 16 galicyjskiej ustawy o konkurencji kościelnej z dnia 15 sierpnia 1866 r. w brzmieniu noweli z dnia 16 kwietnia 1896 r. obowiązująca na terytorjum b. Galicji.

Postanowienia § 8a i § 16 ustawy z 15 sierpnia 1866 dz. u. kr. Nr. 28 (w brzmieniu

noweli z dnia 16 kwietnia 1896 dz. u. kr. Nr. 25) o pokrywaniu kosztów stawiania i

utrzymywania budynków kościelnych i plebańskich w parafjach wyznania katolickiego,

tudzież dostarczania przyrządów i sprzętów kościelnych, przestają w dotychczasowem

brzmieniu obowiązywać, a natomiast obowiązywać będą następujące postanowienia.

§ 8a. Rozkład wydatków, przypadających na należących do parafji członków gminy, wymienionych

w § 8 pod l. 1 nastąpić ma według postanowień działu V ustawy gminnej w ten sam sposób,

jak rozkład innych wydatków gminnych.

Jeżeli parafja składa się z kilku gmin lub części tychże, natenczas należy, jeśli

niema innej umowy, nałożyć koszta na każdą gminę w stosunku do podatków bezpośrednich,

uiszczanych przez należących do dotyczącego obrządku członków gmin lub części gmin

wcielonych do parafji.

Gminie wolno z funduszów własnych pokryć w całości lub w części wydatki przypadające

na jej członków.

§ 16. Do pertraktacji konkurencyjnej wezwane będą wszystkie do konkurencji obowiązane

strony z równoczesnem ostrzeżeniem, iż na wypadek niestawienia się uznane będą za

przyzwalające na zamierzoną budowę, tudzież do dodatków na nie wypadających pociągnięte

zostaną.

Patron ma prawo użycia w miejsce swoje umocowanego do tej czynności zastępcy.

Przy rozprawie konkurencyjnej ma jeden głos każda w moc fundacji, umowy lub ustawy

do konkurencji obowiązana strona, a mianowicie ordynarjat, paroch, patron, z każdej

gminy pełnomocnik, obrany bezwzględną większością głosów przez parafjan tegoż samego

obrządku, prawo wyboru w gminie mających. Każdej z tych stron należy się głos bez

względu na to, czy w danym razie przyczynią się do pokrycia kosztów.

Do powzięcia uchwały potrzebna jest bezwzględna większość glosujących.

Ustawa niniejsza obowiązuje z dniem 1 sierpnia 1919 roku.

Wykonanie tej ustawy poleca się Ministrowi Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego.