Ustawa z dnia 29 lipca 1919 r. w przedmiocie umów przyrzeczenia sprzedaży nieruchomości ziemskich.

Wszelkie umowy, przyrzeczenia sprzedaży nieruchomości ziemskich obowiązują sprzedawcę

i nie mogą być rozwiązane jednostronnie na jego żądanie, o ile będąca przedmiotem

umowy nieruchomość została oddana w posiadanie nabywcy przed terminem faktycznego

wprowadzenia państwowego sądownictwa polskiego w danym okręgu.

Do tych umów art. 1590 K. C. nie ma zastosowania.

Do powyższych umów nie stosuje się również art. 241 Ustawy notarjalnej.

Jeżeli sprzedawca uchyla się od zawarcia aktu notarjalnego sprzedaży w terminie, przez

nabywcę mu wyznaczonym, sąd na żądanie tegoż uzna umowę po myśli art. 1 za przenoszącą

na nabywcę prawo własności nieruchomości, będącej przedmiotem umowy. Sprzedawcy nieruchomości

ziemskiej służy jedynie prawo poszukiwania od nabywcy reszty umówionej ceny sprzedażnej

wraz z odsetkami od dnia objęcia w posiadanie nieruchomości. Suma umówiona w rublach

winna być przytem uiszczona według stosunku jeden rb. = 216 fen. = 256 halerzy.

Ustawa niniejsza obowiązuje na terenie b. zaboru rosyjskiego z dniem ogłoszenia. Ma

ona zastosowanie także do wszelkich prawomocnie jeszcze nie rozstrzygniętych spraw

sądowych, wynikłych z tytułu umów, objętych art. 1 niniejszej ustawy.

Wykonanie ustawy powierza się Ministrowi Sprawiedliwości.