Ustawa z dnia 22 lipca 1919 r. w przedmiocie utworzenia Głównego Urzędu Ziemskiego.

W celu zarządzania sprawami, dotyczącemi przebudowy ustroju rolnego, tworzy się Główny

Urząd Ziemski.

Do zakresu działania Głównego Urzędu Ziemskiego należy

1)

przygotowanie projektów ustaw w przedmiocie przebudowy ustroju rolnego celem przedłożenia

ich przez Rząd Sejmowi Ustawodawczemu;

2)

dokonywanie przebudowy ustroju rolnego w myśl ustaw właściwych;

3)

organizacja urzędów ziemskich oraz sprawy, dotyczące komisji osadniczej w Poznaniu,

komisji agrarnych w b. zaborze austrjackim oraz instytucji dla tworzenia włości rentowych

na ziemiach Polski b. zaboru pruskiego i b. zaboru austrjackiego;

4)

likwidacja spraw oddziałów b. rosyjskiego Banku Włościańskiego na ziemiach polskich;

5)

sprawy Państwowego Banku Rolnego;

6)

inne sprawy z przebudowę ustroju rolnego związane, przekazane Głównemu Urzędowi Ziemskiemu

przez właściwe ustawy lub rozporządzenia.

Z zakresu działania Ministerstwa Rolnictwa i Dóbr Państwowych wyłączone zostają sprawy,

przekazane w myśl niniejszej ustawy Głównemu Urzędowi Ziemskiemu.

Na czele Głównego Urzędu Ziemskiego stoi prezes, mianowany przez Naczelnika Państwa

na wniosek Rady Ministów. Prezes Głównego Urzędu Ziemskiego zajmuje stanowisko równorzędne

Ministrowi, bierze jednak udział w Radzie Ministrów tylko w sprawach, dotyczących

zakresu działania Głównego Urzędu Ziemskiego, działa w stałem porozumieniu z Ministerstwem

Rolnictwa i Dóbr Państwowych.

Prawa i czynności, przekazane przez ustawy i rozporządzenia, regulujące ustrój i działalność

instytucji, przechodzących do zakresu działania Głównego Urzędu Ziemskiego, Ministrowi

Rolnictwa i Dóbr Państwowych, przechodzą na prezesa Głównego Urzędu Ziemskiego.

Wykonanie niniejszej ustawy powierzone zostaje Prezydentowi Ministrów w porozumieniu

z Ministrem Rolnictwa i Dóbr Państwowych.