Ustawa z dnia 25 lipca 1919 r. w przedmiocie zapewnienia bezpieczeństwa Państwa i utrzymania porządku publicznego w czasie wojny.

Dla zapewnienia bezpieczeństwa Państwa i utrzymania porządku publicznego w czasie

wojny może Rada Ministrów na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych upoważnić go na okres

czasu ściśle oznaczony, nie przenoszący 3 miesięcy, do wydawania zarządzeń wyjątkowych,

ograniczających prawa obywatelskie. Upoważnienie udzielone być może bądź dla całego

obszaru b. zaboru rosyjskiego, bądź dla poszczególnych jego miejscowości.

W razie potrzeby upoważnienie może być przedłużone uchwałą Rady Ministrów każdorazowo

na czas, nie przenoszący 3 miesięcy.

Rozporządzenia, wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych na podstawie upoważnienia

z art. 1, mogą obejmować

a)

wysiedlanie z granic państwa cudzoziemców, których obecność zagraża bezpieczeństwu

Państwa lub porządkowi publicznemu;

b)

pozbawianie wolności na przeciąg czasu nie dłuższy niż 3 miesiące osób, przez swą

działalność czy też przez przygotowanie do takiej działalności szkodzących, lub zagrażających

bezpieczeństwu Państwa lub porządkowi publicznemu;

c)

konfiskowanie i zawieszanie wydawnictw i czasopism, zagrażających bezpieczeństwu Państwa

lub porządkowi publicznemu;

d)

rewizje i poszukiwania w wypadkach, w których wymaga tego wzgląd na bezpieczeństwo

Państwa lub porządek publiczny;

e)

uzależnienie urządzenia manifestacji ulicznych, pochodów i wszelkich zebrań pod gołem

niebem od uprzedniego zezwolenia władz, oraz zebrań w zamkniętych pomieszczeniach

od zawiadomień właściwej władzy policyjnej na 48 godzin przed zebraniem o celu, miejscu,

dniu i godzinie zebrania, na które władza policyjna ma prawo wysłania 2 przedstawicieli

celem kontroli przebiegu zebrania. Stowarzyszenia zarejestrowane w składzie swoich

członków wolne są od obowiązku zgłaszania zebrań w zamkniętych lokalach. Od ograniczeń

powyższych wyłączona jest działalność posłów;

f)

wydawanie w postaci bądź nakazów, bądź zakazów rozporządzeń, zmierzających do utrwalenia

bezpieczeństwa Państwa lub porządku publicznego, a mianowicie do utrzymania nieprzerwanego

i prawidłowego ruchu poczt, telegrafów, telefonów, kolei, tramwajów i wszelkich urządzeń,

obliczonych na zaspokojenie koniecznych potrzeb ludności, wreszcie do zapewnienia

normalnej działalności zakładów i urzędów rządowych i samorządowych, a w szczególności

wszelkich biur, składów i zakładów wojskowych.

Wykonanie rozporządzeń, wydanych przez Ministra Spraw Wewnętrznych w myśl art. 2,

z wyjątkiem wysiedlania cudzoziemców z granic Państwa, należy do miejscowej władzy

administracyjnej.

O udzieleniu upoważnienia w myśl pierwszej części art. 1-go, jak również i przedłużeniu

upoważnienia w myśl drugiej części art. 1-go Rada Ministrów ogłasza każdorazowo w

Dzienniku Praw.

Rozporządzenia, wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych w myśl art. 2-go, ogłoszone

będą w Monitorze Polskim, w Dzienniku Rozporządzeń Ministerstwa Spraw Wewnętrznych,

oraz na obszarze, dla którego zostały wydane, drogą rozlepiania plakatów lub innemi

sposobami przystępnemi dla szerokich mas ludności. Rozporządzenia te obowiązują od

dnia następnego po ich podaniu do powszechnej wiadomości we właściwem mieście powiatowem.

Za wykroczenia przeciwko rozporządzeniom, wydanym w myśl art. 2 e), f) wymierzone

będą w drodze administracyjnej kary aresztu na czas do 3-ch miesięcy lub grzywny do

3000 mk., a w części kraju, w której ma obieg waluta w koronach, do 3000 mk. lub 4500

koron.

Na wszelkie zarządzenia i postanowienia władzy administracyjnej, wydane na mocy art.

2-b), c), d), e), f), oraz art. 5 służy interesowanym osobom lub instytucjom skarga

do Ministra Spraw Wewnętrznych w terminie 7-dniowym od daty oznajmienia zaskarżonej

decyzji, a w razach, gdy decyzję wykonano bez uprzedniego oznajmienia, od daty wykonania.

Minister Spraw Wewnętrznych mocen jest przekazać rozstrzyganie skarg, w myśl części

pierwszej artykułu tego wnoszonych, władzom administracyjnym II instancji, o ile one

w międzyczasie zostaną zorganizowane na ziemiach Rzeczypospolitej Polskiej.

Skargę składa się do władzy, która zaskarżoną decyzję wydała.

Wniesienie skargi nie powstrzymuje wykonania decyzji.

W razie nadużycia niniejszej ustawy przez organy administracyjne przysługuje poszkodowanym

prawo pociągnięcia winnych do odpowiedzialności sądowej, przyczem śledztwo w sprawach,

wynikłych z tego rodzaju oskarżeń, winno być zakończone w przeciągu 1 miesiąca.

W §§ 1 i 10 obowiązującej w b. zaborze austrjackim ustawy z 5 maja 1869 r. (Nr. 66

Dz. pr. p.), skreśla się słowa: „po uzyskaniu zatwierdzenia przez cesarza”.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

Ustawa uzyskuje moc obowiązującą od dnia ogłoszenia w Dzienniku Praw.

Równocześnie przestają obowiązywać

1)

dekret z dnia 2 stycznia 1919 r. o wprowadzeniu stanu wyjątkowego (Dz. pr. Nr. I za

rok 1919 poz. 79);

2)

dekret z dnia 7 lutego 1919 r. o częściowej zmianie dekretu z dnia 2 stycznia 1919 r.

o wprowadzeniu stanu wyjątkowego (Dz. pr. Nr. 14 za rok 1919 poz. 159).