Ustawa z dnia 24 lipca 1919 r. o policji państwowej.

Policja jest państwową organizacją służby bezpieczeństwa.

Z chwilą wprowadzenia w życie niniejszej ustawy tracą moc obowiązującą dekrety o organizacji

milicji ludowej z dnia 5 grudnia 1918 r. i 7 lutego 1919 r. oraz dekret o organizacji

policji komunalnej z dnia 9 stycznia 1919 r.

Policja państwowa jest organem wykonawczym władz państwowych i samorządowych i ma

za zadanie ochronę bezpieczeństwa, spokoju i porządku publicznego.

Funkcjonarjusze policji komunalnej, państwowej, samorządowej, milicji ludowej, straży

kolejowej oraz istniejących urzędów śledczych wcieleni zostaną do policji państwowej

na ogólnych zasadach kwalifikacyjnych, przewidzianych niniejszą ustawą.

W drodze wyjątku w okresie 1 roku mogą być odnośnie do wykształcenia, wieku i okresu

służby próbnej czynione wyjątki od tej ustawy.

Funkcjonarjusze policji komunalnej, samorządowej, milicji ludowej, straży kolejowej

i urzędów śledczych, uchylający się od wstąpienia do policji państwowej nie otrzymują

odprawy, nieprzyjęci do policji otrzymują 3 miesięczną odprawę.

Koszta utrzymania policji państwowej ponosi bezpośrednio skarb państwa z tem jednak,

że organy samorządu: komunalne związki powiatowe oraz gmin miast, wydzielonych z powiatów,

zwracają państwu 1/4 część wszelkich kosztów utrzymania policji. Sposób pobierania

należnej od samorządu części kosztów utrzymania policji określą przepisy, wydane przez

Ministra Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Gminy obowiązane są dostarczyć za opłatą na żądanie powiatowych i miejskich władz

administracyjnych lokali, potrzebnych na umieszczenie biur i posterunki policji.

Wysokość wspomnianych opłat ustalą przepisy wykonawcze, wydane przez Ministra Spraw

Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Organizacja policji.

W miarę obejmowania przez władze centralne administracji ziem b. zaborów austrjackiego,

pruskiego i ziem wschodnich b. zaboru rosyjskiego, istniejące na tych ziemiach organizacje

państwowej służby bezpieczeństwa, a w miarę wprowadzania na tych ziemiach jednolitej

ustawy samorządowej, istniejące samorządowe organizacje służby bezpieczeństwa wcielone

zostaną do policji państwowej w myśl zasad niniejszej ustawy i przepisów przejściowych.

Przepisy wykonawcze w tej mierze wyda Minister Spraw Wewnętrznych.

Policja jest organizowana i wyszkolona na wzór wojskowy i podlega Ministrowi Spraw

Wewnętrznych.

Siedziby komend okręgowych wyznacza Minister Spraw Wewnętrznych. W razie zaś wprowadzenia

w życie prawa ustanawiającego jednostki administracyjne wyższego rzędu niż powiat,

okręgi policji przystosowane zostaną do tych jednostek administracyjnych, a siedziby

komend okręgowych znajdować się będą w miejscach siedzib naczelników tych jednostek.

Organizacja policji jest przystosowana do administracyjnego podziału państwa; stosownie

do tego policja dzieli się na;

a)

komendy okręgowe, łączące kilka lub kilkanaście komend powiatowych,

b)

komendy powiatowe, odpowiadające terytorjalnie powiatom,

c)

komjsarjaty, obejmujące większe miasta w powiatach lub dzielnice w dużych miastach,

d)

posterunki stałe w gminach.

W miastach, stanowiących samodzielną jednostkę administracyjną, policja organizowaną

jest na prawach komendy powiatowej lub okręgowej.

Przy komendach okręgowych do spraw dochodzenia przestępstw istnieją urzędy śledcze.

W razie ustanowienia naczelników jednostek administracyjnych wspomnianych w art. poprzednim,

uprawnienia Ministra Spraw Wewnętrznych z art. 11 i art. 15 ustawy o policji państwowej

przechodzą na tych naczelników.

Na czele policji w państwie stoi główny komendant policji, zależny od Ministra Spraw

Wewnętrznych. Do zadań głównego komendanta należą czynności wykonawcze w zakresie

organizacji, administracji, zaopatrzenia, uzbrojenia oraz uzupełnień i wyszkolenia

policji w państwie.

W miastach, stanowiących odrębną jednostkę administracyjną, może Minister Spraw Wewnętrznych

aż do wprowadzenia w życie ustawy o administracji państwa, względnie aż do zmiany

ustroju samorządu miejskiego, poruczyć sprawowanie władzy administracyjnej I instancji

komendantom policji na miasta te zamianowanym.

Komendantowi głównemu policji podlegają bezpośrednio komendanci okręgowi.

Okręgowi komendanci są zwierzchnią władzą policji w okręgu i załatwiają wszystkie

sprawy, związane z organizacją, administracją, uzupełnieniem i wyszkoleniem policji

w okręgu.

Na czele urzędów śledczych stoją naczelnicy policji śledczej, podlegli komendantom

okręgu.

Na czele policji w powiecie stoi komendant powiatowy policji. Na czele komisarjatu

- komisarz policyjny.

Organizacje głównej komendy i okręgowych komend policji określają specjalne przepisy,

wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych.

Funkcjonariusze policji dzielą się na wyższych i niższych.

Zasadnicze płace wyższych funkcjonarjuszów policji odpowiadają płacom kategorji urzędniczych.

Płace zatrudnionego w biurach policji personelu biurowego normują się stosownie do

etatów urzędników i funkcjonarjuszów Ministerstwa Spraw Wewnętrznych.

Wyżsi funkcjonarjusze

Komendant Główny

kategorja IV.

Zastępca Komendanta Głównego

„ Va, Vb,

Komendant Okręgowy

„ Va, Vb, VI.

Zastępca Komendanta Okręgowego

„ VI, VII.

Komendant Powiatowy

kategorja VII, VIII, IX.

Zastępca Komendanta Powiatowego

„ VIII, IX, X.

Komisarz

„ VIII, IX, X.

Zastępca Komisarza

„ IX, X.

Naczelnik Urzędu Śledczego

„ Vb, VI, VII, VIII.

Inni wyżsi funkcjonarjusze otrzymują kategorję płacy i nazwę stoso wnie do pełnionych

funkcji.

Niżsi funkcjonarjusze

Starszy przodownik.

Przodownik.

Starszy posterunkowy.

Posterunkowy.

Zależność służbowa oraz stosunek do władz państ wowych i samorządowych.

W zakresie organizacji, administracji, zaopatrzenia, uzupełnień i wyszkolenia policja

podlega głównemu komendantowi i okręgowym komendantom.

W zakresie zaś służby bezpieczeństwa i czynności wykonawczych władz państwowych policja

podlega w powiatach komisarzom rządowym, w miastach, stanowiących odrębną jednostkę

administracyjną - miejscowym przedstawicielom władzy administracyjnej, zależnym w

tym zakresie od Ministra Spraw Wewnętrznych. Funkcjonarjusze policji państwowej, winni

popełnienia czynów, objętych ustawami karnemi, podlegają sądownictwu karnemu dla osób

cywilnych.

O rozmieszczeniu komisarjatów w granicach powiatu decyduje komisarz rządowy w porozumieniu

z miejscowym komendantem policji.

O rozmieszczeniu komisarjatów i posterunków w miastach i gminach decyduje miejscowy

przedstawiciel władzy administracyjnej po porozumieniu się z przedstawicielem miejscowego

samorządu i komendantem policji.

Urzędy prokuratorskie i władze sądowe mają prawo wydawania bezpośrednich zleceń policji,

zgodnie z przepisami, zawartemi w ustawie postępowania karnego.

W czynnościach dochodzenia przestępstw policja jest w bezpośredniej należności od

urzędów wymiaru sprawiedliwości.

Instrukcja dotycząca czynności dochodzenia przestępstw wydana będzie przez Ministra

Sprawiedliwości w porozumieniu z Ministrem Spraw Wewnętrznych.

Inne władze państwowe, zarówno cywilne, jak i wojskowe: noszą się z policją za pośrednictwem

komisarza rządowego lub przedstawiciela władzy administracyjnej w miastach, stanowiących

odrębną jednostkę administracyjną.

W zakresie kompetencji władz samorządowych, obowiązana jest miejscowa policja udzielać

im pomocy na ich wezwanie w granicach zadań policji, określonych artykułem 2-im.

W razie potrzeby użycia oddziałów policji jednego powiatu w granicach drugiego powiatu

decyduje Minister Spraw Wewnętrznych,

Głównego komendanta policji mianuje Naczelnik Państwa na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych.

Wyższych funkcjonarjuszów policji od kategorji XI mianuje Minister Spraw Wewnętrznych

na przedstawienie głównego komendanta.

Niższych funkcjonarjuszów policji mianuje okręgowy komendant na przedstawienie komendantów

powiatowych.

Zwolnienia z urzędów należą do właściwej władzy mianującej.

Przeniesienia służbowe funkcjonarjuszów policji w granicach okręgu zarządza okręgowy

komendant.

Przeniesienia powiatowych oraz okręgowych komendantów policji zarządza Minister Spraw

Wewnętrznych.

Odpowiedzialność dyscyplinarna.

Za wykroczenia służbowe stosowane będą do funkcjonarjuszów policji następujące kary

dyscyplinarne według trybu, ustalonego w przepisach wydanych przez Ministra Spraw

Wewnętrznych

1)

nagana,

2)

areszt do dni 7-miu,

3)

przeniesienie na urząd o mniejszych dodatkach funkcyjnych,

4)

degradacja,

5)

wydalenie.

Powiatowi komisarze rządowi, a w miastach, wydzielonych z powiatów, przedstawiciele

władzy administracyjnej mają prawo zarówno z własnej inicjatywy jak na wniosek przedstawiciela

organu samorządu zawieszać w czynnościach służbowych podwładnych im powiatowych komendantów

i kierowników komisarjatów policji pod warunkiem natychmiastowego zawiadomienia okręgowego

komendanta o zawieszeniu, celem wszczęcia postępowania dyscyplinarnego.

Liczebność policji.

Ilość członków policji określi w stosunku do liczby ludności i potrzeb miejscowych

Minister Spraw Wewnętrznych w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Przy ustalaniu liczby funkcjonarjuszów policji dla poszczególnych powiatów i miast

Ministerstwo Spraw Wewnętrznych zasięga w tej mierze opinji ciał samorządowych.

Uzupełnienie policji.

Korpus policji uzupełnia się drogą dobrowolnego zgłaszania się kandydatów.

O możności przyjęcia kandydatów orzekają komisje kwalifikacyjne, utworzone przy powiatowych

i miejskich komendach policji. Skład i tryb postępowania komisji określi instrukcja

Ministra Spraw Wewnętrznych z tem, że w skład komisji mają wejść przedstawiciele organów

samorządowych.

Warunki przyjęcia do policji.

Warunkiem przyjącia do policji jest

1)

obywatelstwo polskie,

2)

nieskazitelna przeszłość,

3)

wiek od 23 do 45 lat,

4)

zdrowa i silna budowa ciała oraz wzrost odpowiedni,

5)

znajomość języka polskiego w piśmie i w słowie, i umiejętność; liczenia.

Kandydaci na wyższych funkcjonarjuszów policji muszą prócz warunków zdrowia i moralności

posiadać wykształcenie: do zastępcy komendanta okręgowego włącznie - conajmniej świadectwo

z ukończenia średniego zakładu naukowego, na komendantów okręgowych, zastępcę głównego

komendanta i głównego komendanta - wykształcenie wyższe.

Oficerowie rezerwy, o ile nie posiadają wyższego wykształcenia, mają prawa kandydatów

z wykształceniem średniem.

Starsi przodownicy, nie mający wykształcenia średniego, w uznaniu zasług i zdolności

mogą awansować na wyższe urzędy, o ile złożą odpowiedni egzamin.

Wszyscy funkcjonarjusze policji muszą ukończyć specjalne szkoły.

Nominację do policji poprzedza półroczna służba próbna.

Służba próbna zalicza się do czasu służby w policji.

Każdy nowowstępujący do policji funkcjonarjusz musi zlo żyć przysięgę według załączonej

roty.

Uposażenie policji.

Uposażenie policji określą specjalne etaty, ułożone przez Ministra Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrem Skarbu.

Szkoły.

Przy każdej okręgowej komendzie istnieją szkoły dla posterunkowych i przodowników

policji.

Szkoły te prowadzone są metodą wojskową. Komendanci szkół winni posiadać wojskowe

wyszkolenie.

Szkoły policyjne podlegają bezpośrednio okręgowym komendantom policji.

Na dto okręgowe komendy organizują kursy dla wywiadowców policji śledczej

Szkoły dla wyższych funkcjonarjuszów zorganizowane będą w miejscach, które określi

rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych.

Organizację i programy szkół ustalą przepisy, wydane przez Ministra Spraw Wewnętrznych

w porozumieniu z Ministrami Sprawiedliwości i Spraw Wojskowych.

Dla skontrolowania i pogłębienia wojskowego wychowania i wyszkolenia policji wyznacza

Minister Spraw Wojskowych na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych komisje wojskowe,

które przeprowadzają, doraźne inspekcje oraz stawiają swoje wnioski.

Minister Spraw Wojskowych na wniosek Ministra Spraw Wewnętrznych odkomenderowuje do

policji oficerów w charakterze instruktorów.

Prawa i obowiązki funkcjonarj uszów policji.

Funkcjonarjusze policji korzystają z wszelkich praw i prerogatyw, służących urzędnikom

i funkcjonarjuszom państwowym.

Funkcjonarjusz policji, winny samowolnego opuszczenia służby bez uzyskania uprzedniego

zwolnienia ze swego urzędu od właściwej władzy, ulegnie w drodze sądowej karze więzienia

od trzech do sześciu miesięcy. Ma ziemiach, gdzie obowiązuje austrjacka ustawa karna,

czyn ten stanowi występek, ulegający karze ścisłego aresztu od trzech do sześciu miesięcy.

Sprawę zaopatrzenia funkcjonarjuszów policji, którzy wskutek pełnienia służby stali

się niezdolnymi do pracy, oraz wdów i sierot po funkcjonarjuszach policji, którzy

ponieśli śmierć wskutek czynności służbowych - określi dodatkowa ustawa o odszkodowaniu

funkcjonarjuszów policji i ich rodzin.

Obowiązki funkcjonarjuszów policji oraz tryb postępowania służbowego określi instrukcja

Ministra Spraw Wewnętrznych.

Przepisy o umundurowaniu i uzbrojeniu policji wydaje Minister Spraw Wewnętrznych w

porozumieniu z Ministrem Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza otrzymuje moc obowiązującą z dniem ogłoszenia w Dzienniku Praw.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Spraw Wewnętrznych.

PRZEPISY PRZEJŚCIOWE

do ustawy o policji państwowej.