Ustawa z dnia 11 lipca 1919 r. normująca stosunki służbowe funkcjonarjuszów państwowych podczas pełnienia służby wojskowej.

Funkcjonarjusze państwowi mają dopełnić obowiązku służby wojskowej według ogólnych

przepisów ustawy wojskowej z zastosowaniem poniższych wyjątków i postanowień.

Funkcjonarjusz państwowy, powołany do czynnej służby wojskowej, zostaje przez swoją

władzą służbową zwolniony od służby cywilnej na czas pełnienia służby wojskowej.

Ministerstwo Spraw Wojskowych może na wniosek właściwej władzy centralnej zwolnić

czasowo od czynnej służby wojskowej na skutek mobilizacji lub częściowego uzupełnienia

do stanu wojennego tych, powołanych do niej funkcjonarjuszów państwowych, którzy są

ze względów publicznych niezbędnie potrzebni w służbie cywilnej.

Ministrowie, kierownicy ministerstw i innych naczelnych urzędów centralnych oraz podsekretarze

stanu są wolni od służby wojskowej, dopóki piastują swój urząd, zarówno w czasie pokpju

jak i na wypadek mobilizacji lub częściowego uzupełnienia do stanu wojennego.

Funkcjonarjusz etatowy, powołany do obowiązkowej czynnej służby wojskowej, pozostaje

nadal na etacie osobowym danej władzy cywilnej i ma się zgłosić z powrotem do służby

bezzwłocznie po zwolnieniu z wojska.

Przez czas spełniania normalnej powszechnej powinności wojskowej, to jest obowiązkowej

czynnej służby w wojsku stałem, na zasadzie art. 4-go lit. a, 6-go i 87-go Tymczasowej

Ustawy o powszechnym obowiązku służby wojskowej z dnia 27-go października 1918 r.

(Dziennik Praw № 13 poz. 28) funkcjonarjusz państwowy nie otrzymuje uposażenia od

władzy cywilnej, ale czas tej służby zalicza mu się do wymiaru emerytury.

Podczas pełnienia czynnej służby wojskowej w zapasie (wyszkolenie wojskowe) do 10

tygodni, tudzież podczas perjodycznych ćwiczeń wojskowych, funkcjonarjusz państwowy

zatrzymuje swoje uposażenie cywilne; okres ten liczy się tak, jakby funkcjonarjusz

pełnił przez ten czas cywilną służbę państwową.

W razie powołania funkcjonarjusza etatowego do czynnej służby wojskowej na skutek

mobilizacji lub częściowego uzupełnienia do stanu wojennego, zalicza mu się również

czas służby w wojsku tak, jakby pełnił przez ten czas cywilną służbę państwową. Pobiera

on obok gaży wojskowej (żołdu) różnicę między pełnem uposażeniem wojskowem a cywilnem,

o ile uposażenie cywilne jest wyższe, a nadto, jeżeli prowadzi własne gospodarstwo

rodzinne, otrzymuje, w miarę swych stosunków rodzinnych, dodatek w wysokości od 20

do 40% uposażenia cywilnego, o ile z tego samego tytułu nie przysługują mu specjalne

dodatki z funduszów wojskowych.

Wypłaty różnicy oraz ewentualnie dodatku ze względu na stosunki rodzinne dokonywa

się z funduszów tej władzy centralnej, na której etacie dany funkcjonarjusz pozostaje.

Stawkę wysokości dodatków dla członków rodziny i osób utrzymywanych przez powołanego

do służby wojskowej funkcjonarjusza określi rozporządzenie wykonawcze.

Wyjątkowo, o ile przemawiają za tem ważne względy służbowe, władza centralna może

zezwolić na zastosowanie postanowień art. 7 także do poszczególnych funkcjonarjuszów

nieetatowych.

Bez ustawowego obowiązku funkcjonarjusz państwowy może wstąpić dobrowolnie na pewien

okres czasu do służby wojskowej, o ile jego cywilna władza służbowa udzieli mu w tym

celu urlopu.

Władza ta może uzależnić udzielenie takiego urlopu od zrzeczenia się uposażenia na

czas służby wojskowej, a nadto orzec, że czas ten nie liczy się do czasokresów, wymaganych

do osiągnięcia wyższego uposażenia służbowego.

Ustawa ta wchodzi w życie z dniem ogłoszenia; z chwilą wejścia jej w życie przestają

obowiązywać wszystkie sprzeczne z nią ustawy i rozporządzenia.

Wykonanie tej ustawy porucza się wszystkim Ministrom.