Ustawa z dnia 17 czerwca 1919 r. o spisie oficerów.

Wszyscy obywatele Państwa Polskiego, narodowości polskiej, posiadający stopnie oficerskie,

bez względu na to, w jakiej armji obcej lub polskiej formacji wojskowej stopnie te

uzyskali, podlegają na zarządzenie Ministerstwa Spraw Wojskowych obowiązkowi zgłoszenia

się.

Spis obejmuje oficerów zawodowych, rezerwowych, względnie zapasowych, postawionych

w stan spoczynku lub w stan rozporządzalności; objąć on może także i tych, którzy

poprzednio nie zostali do wojska polskiego przyjęci dla braku ogólnego cenzusu wykształcenia.

Zarządzenie zgłoszenia się może się rozciągać na wszystkich oficerów wymienionych

w art. 1 i 2, którzy nie przekroczyli 60 lat życia w tym roku kalendarzowym, w którym

spis zarządzono.

Oficerowie, zapisani zgodnie z art. 1, 2 i 3 niniejszej ustawy, mogą być w miarę potrzeby

uzupełnienia korpusu oficerskiego powołani do czynnej służby na czas wojny rozkazem

Ministra Spraw Wojskowych, który określi ilość roczników, powołać się mających, i

kolejność ich powołania. Przepisy ogólne w wojsku polskiem obowiązujące unormują dalszy

przebieg służby oficerów, do czynnej służby powołanych.

Winni niezgłoszenia się do spisu lub nieusłuchania rozkazu Ministra Spraw Wojskowych

objęcia stanowiska służbowego bez dostatecznego uzasadnienia karani będą przez powszechne

sądy karne więzieniem do lat 2-ch, zaś na obszarze, na którym obowiązuje kodeks karny

austrjacki, aresztem ścisłym do lat 2-ch.

Zasądzenie powoduje utratę wszelkich praw i przywilejów, płynących z poprzednio uzyskanego

stopnia oficerskiego.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.