Ustawa z dnia 27 maja 1919 r. o państwowej wyłączności poczty, telegrafu i telefonu.

Eksploatacja poczty, telegrafu i telefonu stanowi wyłączność państwową, a wszystkie

urządzenia poczty, telegrafu i telefonu należą do państwa i pozostają pod zarządem

Ministerstwa Poczt i Telegrafów.

Nikt poza Ministerstwem Poczt i Telegrafów nie ma prawa na zaprowadzenie urządzeń

pocztowych, telegraficznych i telefonicznych.

A)

Prawo wyłączności państwowej co do poczty obejmuje w szczególności: przyjmowanie,

przesyłanie i doręczanie

a)

listów i kart pocztowych, b) wszelkiego rodzaju czasopism i druków, wydawanych przynajmniej

2 razy do roku, c) banknotów i walorów wogóle oraz rzeczy wartościowych, wysyłanych

w formie listów, d) paczek do wagi 5 kg.

B)

Prawo wyłączności państwowej co do telegrafu i telefonu obejmuje budową, utrzymanie

i eksploatacją wszelkich urządzeń elektrycznych, służących do przesyłania wiadomości

na odległość.

Zastrzeżenia te dotyczą także wszelkich przesyłek, pochodzących z zagranicy.

Pod jakiemi szczegółowemi warunkami odbywać się będzie budowa, utrzymywanie i eksploatacja

urządzeń telegraficznych i telefonicznych dla celów państwowych i prywatnych przedsiębiorstw

dróg żelaznych i wodnych, określi wzajemna umowa, względnie koncesja państwowa.

Wyłączności państwowej nie podlegają: a) listy i czasopisma, pieniądze i walory oraz

paczki wysyłane przygodnie bez opłaty lub za opłatą przez umyślnego posłańca, o ile

w tych wypadkach ani nadawca ani przenoszący nie trudni się zawodowo zbieraniem, przenoszeniem

lub doręczaniem listów, czasopism i paczek, b) czasopisma po roku od czasu ich ukazania

się, c) reklamowane druki i katalogi dołączone i odnoszące się do wysyłanych towarów.

W obrębie tej samej miejscowości dozwolone jest wysyłanie listów i paczek oraz pieniędzy

i walorów przez posłańców prywatnych nawet zawodowych, nie wolno jednak bez osobnego

zezwolenia Ministerstwa Poczt i Telegrafów otwierać zakładów dla rozsyłki listów i

paczek.

Rozsyłka czasopisma w obrębie tej samej miejscowości nie podlega żadnemu zastrzeżeniu

na rzecz państwa.

Wolno budować i utrzymywać urządzenia telefoniczne

a)

właścicielom gruntów w obrąbie granic jednego gruntu lub między gruntami od siebie

oddzielonemi i należącemi do tego samego właściciela lub połączonemi w jednym zarządzie

gospodarczym, o ile odległość ich od siebie nie przenosi 25 kilometrów w linji powietrznej

i o ile przewody nie przechodzą przez drogę publiczną.

O zamierzonej budowie takich urządzeń winien właściciel gruntu donieść właściwej Dyrekcji

Poczt i Telegrafów, dołączając plan gruntu i budowy linji;

b)

właścicielom domów i zakładów przemysłowych w obrębie realności dla wewnętrznego użytku;

c)

okrętom dla porozumiewania się wewnątrz statku.

Poza temi wyjątkami tylko Ministerstwo Poczt i Telegrafów może udzielić pozwolenia

na budową urządzeń i prowadzenie przedsiębiorstw telefonicznych osobom fizycznym lub

prawnym pod warunkami w koncesji określonemi.

Nie państwowe urządzenia telefoniczne pozostają pod kontrolą pocztowej władzy administracyjnej

co do tego, czy warunki zezwolenia wzgl. zakres uprawnienia jest zachowany i czy urządzenia

telefoniczne nie zagrażają bezpieczeństwu publicznemu.

Urządzenie telegrafu iskrowego na statkach polskich dla żeglugi morskiej i rzecznej

wymaga zezwolenia Ministerstwa Poczt i Telegrafów.

Co do stacji iskrowych na obcych okrętach w obrębie państwa polskiego obowiązują przepisy

międzynarodowe.

Przekroczenie postanowień o państwowej wyłączności pocztowej karane będzie grzywnami

w wysokości czterokrotnej aż do dwunastokrotnej przypadających opłat pocztowych. Przytrzymywane

przesyłki pocztowe będą przechowywane aż do ukończenia sprawy karnej.

Bezprawne zakładanie urządzeń pocztowych karane jest grzywną od jednego tysiąca marek

do 10.000 marek, a same urządzenia przechodzą na własność państwa.

Kto wbrew postanowieniom tej ustawy buduje lub utrzymuje urządzenia telegraficzne

lub telefoniczne, podlega karze pieniężnej do 10.000 marek, albo karze więzienia do

6 miesięcy, a same urządzenia przechodzą na własność państwa. Umyślne sprzeciwianie

się kontroli państwowej, przewidzianej w art. 5, karane będzie grzywną do 500 marek.

Karanie należy do władz sądowych.

Rozmyślne uszkodzenia państwowych urządzeń telegraficznych i telefonicznych podlegają

karom według przepisów prawa, zaś w wypadkach nierozmyślnego uszkodzenia - winni płacą

odszkodowanie.

Przy prowadzeniu sieci telegraficznej i telefonicznej przysługuje państwu i jego organom,

prawo umieszczania bez odszkodowania przedmiotów technicznych na publicznych drogach,

placach, mostach, wodach i ich brzegach oraz na przestrzeniach kolejowych, tudzież

umieszczanie przedmiotów technicznych za odszkodowaniem na prywatnych gruntach pod

i ponad niemi i używania dla tych celów nieruchomości prywatnych.

W razie niedojścia do skutku dobrowolnej umowy z prywatnymi właścicielami nieruchomości,

przysługuje państwu prawo przymusu w drodze administracyjnej.

Sprawy sporne co do wysokości odszkodowania rozstrzyga właściwy sąd na żądanie właściciela

nieruchomości.

Przy wykonywaniu czynności służbowych wszystkie organa instytucji pocztowej, telegraficznej

i telefonicznej znajdują się jako organa państwowe pod szczególną ochroną prawa.

Pracownicy poczt, telegrafów i telefonów obowiązani są do zachowania bezwzględnej

tajemnicy tak co do treści przesyłek jak i co do osoby nadawcy i adresata. Naruszenie

tajemnicy karane będzie w drodze administracyjno - pocztowej, niezależnie od odpowiedzialności

karno - sądwej.

Wyjątki od obowiązku zachowania tajemnicy listowej i telegraficznej są dopuszczalne

tylko na mocy obowiązujących ustaw państwowych.

Ministerstwo Poczt i Telegrafów będzie oznaczało opłaty i będzie określało warunki,

pod jakiemi ma się odbywać przyjmowanie, przesyłanie i doręczanie przesyłek, objętych

art. 2, oraz będzie określało warunki koncesji na prywatne telefony stosownie do art.

5.

Znaczki pocztowe (marki) oraz wszelkie płatne druki pocztowe, telegraficzne i telefoniczne,

których pod karą nie wolno sprzedawać po cenie wyższej od nominalnej, znajdują się

pod szczególną ochroną prawa, a wszelkie ich naśladownictwo będzie karane przez władze

sądowe z taką samą surowością jak podrabianie pieniędzy. Pokwitowania (recepisy) pocztowe

i telegraficzne tak podawcze jako też oddawcze posiadają wobec sądu, władz cywilnych

i wojskowych pełną moc dowodową co do szczegółów w nich zawartych. Podrabianie i fałszowanie

pocztowych i telegraficznych pokwitowań (recepisów) nadawczych oraz legitymacji pocztowych

podlega karze na równi z podrabianiem i fałszowaniem dokumentów publicznych.

1)

Wszelkie służbowe przesyłki pocztowe, telegramy i rozmowy telefoniczne władz, urzędów

i organów pocztowych, telegraficznych i telefonicznych - są wolne od opłat.

2)

Od opłat pocztowych są wolne

a)

przesyłki do i od jeńców wojennych i osób internowanych w granicach, określonych umowami

międzynarodowemi;

b)

przesyłki poczty polowej w granicach, określonych specjalnemi przepisami dla poczt

polowych;

c)

korespondencje Pocztowej Kasy Oszczędności i korespondencje osób prywatnych z Pocztową

Kasą Oszczędności w sprawach tejże Kasy. Pozatem nikt nie ma prawa korzystania z bezpłatnego

przewozu i doręczania przedmiotów, oznaczonych w art. 2.

Przesyłek, powierzonych instytucji pocztowej, nie wolno zająć sądownie ani w jakikolwiek

inny sposób prawnie, ani obciążyć zastawem, dopóki nie będą oddane adresatowi lub

zwrócone nadawcy. Warunki, pod któremi dopuszczalne jest zatrzymanie, przeglądanie

i zajęcie (sekwestracja) korespondencji pocztowej, telegraficznej, wysyłanej w imieniu

lub nadesłanej na imię osoby, przeciwko której wszczęte zostało postępowanie karne,

określa ustawa o postępowaniu karnem.

Wszelkie lokale, budynki i rzeczy, będące w używaniu poczty, telegrafu i telefonu

są wolne od kwaterunków względnie rekwizycji.

Zaprzęgi pocztowe są wolne od drogowego i mostowego myta.

Zaprzęgom pocztowym wolno bezpłatnie używać prywatnych dróg, mostów i promów.

Zaprzęgom pocztowym mają na dany sygnał ustępować na drogach wszelkie inne pojazdy.

Zaprzęgom pocztowym w nagłych wypadkach powodzi, zasp śnieżnych i t. p. wolno przejechać

przez grunta orne i łąki bez ujmy dla prawa do żądania należnego odszkodowania prawnego.

Wszelkie państwowe i samorządne władze, urzędy, biura i instytucje, tak wojskowe jak

cywilne, mają obowiązek ochrony dobra pocztowego, telegraficznego i telefonicznego

i udzielania pomocy w ruchu pocztowym, telegraficznym i telefonicznym i w wykonaniu

czynności urzędowych na żądanie władz, urzędów i organów pocztowych i telegraficznych.

Zarządy dróg żelaznych państwowych i prywatnych są obowiązane na stacjach kolejowych

bezpłatnie dostarczać na żądanie władzy pocztowej lokali wraz z przynależytościami

(strychy, komory, piwnice, westibule, ustępy i t. p.) na umieszczenie urzędów i biur

pocztowych, telegraficznych i telefonicznych, magazynów i placów jako też lokali na

skład materjałów telegraficznych i telefonicznych, a w razie koniecznej potrzeby także

mieszkań dla zajętego tam personelu pocztowego.

O ilości, rozmiarach i przeznaczeniu, jako też o potrzebie lokali decydują wyłącznie

władze pocztowe.

Następnie mają zarządy dróg żelaznych państwowych i prywatnych, dostarczać bezpłatnie

oświetlonych i ogrzanych kolejowych wagonów pocztowych, według wzorów podanych przez

władze pocztowe.

Na każde żądanie urzędów i biur pocztowych mają zarządy stacyjne dróg żelaznych dostarczać

bezpłatnie w dniu żądania oświetlonych pakunkowych wozów do przewozu przesyłek pocztowych.

Zarządy dróg żelaznych państwowych i prywatnych są obowiązane urządzać na stacjach

dogodny dostęp z peronów na wszystkie tory, na których zatrzymują się pociągi, przewożąca

wozy pocztowe, celem przewożenia lub przenoszenia przesyłek pocztowych.

Organom pocztowym przysługuje prawo wolnego przystępu na perony i tory kolejowe.

Plany nowych i przebudowy już istniejących stacji i torów kolejowych mają być układane

w porozumieniu z władzami pocztowemi w zakresie potrzeb pocztowych i telegraficznych.

Władzom pocztowym przysługuje prawo przewozu przesyłek pocztowych przez własne organa

wszystkiemi pociągami, objętemi rozkładem jazdy.

Zarządy dróg żelaznych państwowych i prywatnych są obowiązane na żądanie władz pocztowych

i zarządu poczt ruchomych dostarczać i każdym pociągiem przewozić wozy (wagony) pocztowe.

Przepis ten nie tyczy się pociągów zbytkownych (luksusowych).

Kolejowe rozkłady jazdy mają być układane w porozumieniu z władzami pocztowemi, przyczem

należy, wyznaczając czas postojów, uwzględniać czynności organów pocztowych. Przepisy

w art. 19 do 22 mają zastosowanie także do kolei elektrycznych.

Zarządy przedsiębiorstw żeglugi na drogach wodnych państwowych i prywatnych są obowiązane

bezpłatnie dostarczać na żądanie władz pocztowych w obrębie budowli portowych i na

przedmiotach, służących do przewozu osób drogą wodną - lokali oświetlonych i ogrzanych

wraz z przynależytościami (westibule, strychy, komory, piwnice, ustępy i t. p.) na

umieszczenie urządzeń pocztowych, telegraficznych i telefonicznych.

O ilości, rozmiarach i przeznaczeniu lokali decydują władze pocztowe.

Władzom pocztowym przysługuje prawo bezpłatnego przewozu przesyłek pocztowych przez

własne organa wszystkiemi środkami służącemi do żeglugi wodnej.

Organom pocztowym przysługuje prawo wolnego dostępu i korzystania ze wszystkich urządzeń

portowych, celem przenoszenia przesyłek pocztowych.

Wszelkie przedsiębiorstwa przewozowe tak zaprzęgowe, jak samochodowe (auta, autobusy

i t. p.) są obowiązane na żądanie władz i organów pocztowych i telegraficznych przewozić

dobra i organa pocztowe i telegraficzne, co przy udzieleniu koncesji ma być zastrzeżone.

Ruch pocztowy samolotami określony zostanie osobnemi przepisami.

Nikomu nie wolno używać godeł (emblematów) i sygnałów poczty, telegrafu i telefonu

bez osobnego zezwolenia władzy pocztowej.

Władzom pocztowym przysługuje prawo umieszczania w razie potrzeby godeł i skrzynek

pocztowych na wszystkich budynkach.

Wszelkie należności prawne poczty, telegrafu i telefonu z tytułu nie zapłaconego lub

nie dopłaconego porta i innych opłat pocztowych, telegraficznych i telefonicznych

- ściągane będą przymusowo w drodze administracyjnej, jak należności skarbowe.

Przy koncesjonowaniu przez władze administracyjne przedsiębiorstw o prądzie silnym

lub o popędzie elektrycznym mają władze pocztowo - telegraficzne opinjować o właściwości

urządzeń (np. instalacji) elektrycznych i o zmianach tych urządzeń.

Odpowiedzialność instytucji poczty, telegrafu i telefonu za powierzone jej przesyłki

i telegramy oraz za sprawność terminową będzie określona ordynacja, pocztową i telegraficzną,

którą ogłosi Minister Poczt i Telegrafów.

Istniejące przed wydaniem obecnej ustawy instalacje prywatne telefoniczne muszą być

uprawnione stosownie do art. 5.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, równocześnie traci moc dekret

o tymczasowych przepisach pocztowych z dnia 7 lutego 1919 roku (Dziennik Praw Państwa

№ 17).

Wszelkie postanowienia sprzeczne z tą ustawą tracą moc obowiązującą.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Poczt i Telegrafów.