Ustawa z dnia 27 maja 1919 r. o tymczasowym zaopatrzeniu wdów i sierot po wojskowych Wojska Polskiego.

Wdowy i sieroty po oficerach, urzędnikach wojskowych i szeregowych Wojska Polskiego,

poległych lub zmarłych - począwszy od 1 listopada 1918 r. - wskutek działań wojennych

lub też w wykonaniu służby, bez winy danego osobnika, z powodu warunków służby wojskowej

lub chorób zakaźnych, panujących w wojsku lub w miejscach służbowego pobytu, otrzymują

aż do wydania wojskowej ustawy emerytalnej następujące tymczasowe zaopatrzenia miesięczne

1)

wdowy po oficerach i urzędnikach wojskowych, bez względu na stopień - w wysokości

mk. 100;

2)

wdowy po szeregowych, bez względu na stopień - mk. 75;

3)

każde dziecko po oficerze lub urzędniku wojskowym - mk. 20;

4)

każde dziecko po szeregowym - mk. 15.

Sieroty, nie mające matki, otrzymują zaopatrzenie wyższe o 100% ponad normę, jednakowoż

łączne zaopatrzenie sierot nie może być wyższe od łącznego zaopatrzenia wdowy i sierot

za życia matki.

Wypłata zaopatrzenia rozpoczyna się z pierwszym dniem miesiąca, następującego po śmierci

głowy rodziny.

Prawo do pobierania zaopatrzenia wdowiego gaśnie z ostatnim dniem miesiąca, w którym

nastąpiła śmierć wdowy względnie w którym wdowa zawarła ponowny związek małżeński.

Prawo do pobierania zaopatrzenia sierocego gaśnie

1)

z ostatnim dniem miesiąca, w którym nastąpiła śmierć sieroty;

2)

z ostatnim dniem miesiąca, w którym sierota ukończyła lat 18;

3)

z ostatnim dniem miesiąca, w którym sierota zawrze związek małżeński.

Wypłata zaopatrzenia dla sierot może być przedłużona poza termin, oznaczony w art.

4 ustęp 2, w razie stałej niezdolności do zarobkowania wskutek choroby albo ułomności.

W razie stwierdzonej potrzeby dalszych studjów może być wypłata zaopatrzenia przedłużona

do ukończenia 21 roku życia.

Wypłatę zaopatrzenia sierocego osobom niepełnoletnim uskutecznia się do rąk i na odpowiedzialność

matki, względnie opiekuna prawnego.

Ustawa niniejsza rozciąga się na wdowy i sieroty po poległych i zmarłych przed dniem

1 listopada 1918 r. wojskowych, służących w Legjonach Polskich, w Polskim Korpusie

Posiłkowym, w Polskiej Sile Zbrojnej, I, II, III Korpusie Polskim, Polskich Formacjach

we Francji i Rosji, we Włoszech i w innych państwach, o ile dotychczas nie pobierają

zaopatrzenia, przekraczającego normy przyznane w niniejszej ustawie.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Spraw Wojskowych.

Ustawa niniejsza wchodzi w życie z dniem jej ogłoszenia.