Ustawa z dnia 8 kwietnia 1919 r. o dostarczaniu mieszkań na potrzeby wojska.

Pomieszczenia dla oficerów i urzędników wojskowych obowiązane są dostarczyć zarządy

gmin miejskich i wiejskich.

Zarządy gmin miejskich i wiejskich, o ile nie posiadają w swojem rozporządzeniu odpowiednich

pomieszczeń, mają prawo rekwirować na potrzeby wojska mieszkania osób prywatnych.

Pomieszczenia, zajęte przez władze i urzędy państwowe, nie podlegają rekwizycji.

Rekwizycji podlegają

a)

mieszkania, których właściciele lub użytkujący są stale nieobecni;

b)

poszczególne pokoje w mieszkaniach, liczących ponad 4 pokoje. W mieszkaniach, zajętych

przez osoby pojedyncze, do użytku właściciela mieszkania winny być zostawione 2 pokoje.

W mieszkaniach, zajętych przez rodzinę, do użytku właściciela pozostawione być winno

tyle pokoi, z ilu osób składa się rodzina, nie więcej jednak niż 4 pokoje. Przy obliczaniach

powyższych nie są brane w rachubę pokoje, które służą do wykonywania zawodu i nie

są przeznaczone na mieszkanie, jako też pokoje, zamieszkane już przez podnajemców,

nie należących do rodziny.

W razie powrotu nieobecnych właścicieli lub użytkujących zwraca się im część mieszkania

stosownie do art. 3.

Pomieszczenia dla oficerów i urzędników wojskowych winny być dostarczone ze znajdującem

się w mieszkaniu przepisanem umeblowaniem i ze światłem, o ile istnieje w mieszkaniu

instalacja elektryczna lub gazowa.

Spis pomieszczeń zarówno własnych, jak i ulegających rekwizycji, winny zarządy gmin

miejskich i wiejskich dostarczyć miejscowym komendom wojskowym w sposób i terminach

przez władze wojskowe przepisanych.

Za dostarczone pomieszczenia skarb państwa będzie wypłacał gminom wynagrodzenie podług

norm następujących

a)

w miastach I klasy: Warszawie, Krakowie, Lwowie, Lublinie, Łodzi, Częstochowie i Sosnowcu,

oraz w miejscach klimatycznych i uzdrowiskach

za oficerów do podpułkownika włącznie (1 pokój) 3 marki dziennie,

za oficerów od pułkownika i wyżej (2 pokoje) 5 mk. dziennie;

b)

w miastach II klasy, dawniej gubernialnych i powiatowych, 80% cen wskazanych w p.

a.;

c)

w pozostałych miejscowościach - 60% cen wskazanych w p. a. Wypłaty sumy należnej za

zajęte pomieszczenia uskuteczniają zarządy gmin miejskich I wiejskich.

Różnicę, wynikającą z tego, że czynsz płacony przez lokatora za zarekwirowane pokoje

wyższy jest od wynagrodzenia, należącego się za nie w myśl tej ustawy, pokrywa właściciel

domu z własnych funduszów.

Istniejące dotąd obszary dworskie, jako jednostki administracyjne, podpadają pod postanowienia

niniejszej ustawy.

Winni uchylania się od obowiązków, z ustawy niniejszej wynikających, będą karani aresztem

do 3-ch miesięcy lub grzywną do 3000 mk. przez władze administracyjne.

Wykonanie niniejszej ustawy powierza się Ministrowi Spraw Wojskowych i Ministrowi

Spraw Wewnętrznych.

Ustawa niniejsza posiada moc obowiązującą na całym obszarze Państwa Polskiego na przeciąg

jednego roku i wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.