Ustawa z dnia 8 kwietnia 1919 r. w przedmiocie objęcia przez Ministerstwo Skarbu administracji skarbowej na ziemiach polskich, które wchodziły w skład b. monarchji Austrjacko-Węgierskiej.

Naczelne kierownictwo całej administracji skarbowej na ziemiach polskich, które wchodziły

w skład b. monarchji Austrjacko - Węgierskiej, obejmuje Ministerstwo Skarbu. W związku

z tem wchodzą wymienione w następujących artykułach zmiany w dotychczasowym ustroju

tej administracji w życie.

Administrację skarbową oddziela się w zupełności od administracji politycznej.

Aż do czasu ostatecznego uregulowania stosunku służbowego i unormowania poborów służbowych

urzędników i funkcjonarjuszów skarbowych pozostają dotychczasowe przepisy w mocy obowiązującej.

W organizacji i w rozmieszczeniu władz i urzędów skarbowych nie zachodzą na razie

żadne zmiany za wyjątkiem zmian, przytoczonych w art. 5 - 7.

Bezpośrednie sprawowanie administracji skarbowej na całym obszarze określonym w art.

1 należy do Dyrekcji Skarbu we Lwowie z prezesem na czele.

Na czas trwania obecnych stosunków wojennych na południowym wschodzie może Ministerstwo

Skarbu poruczyć innej władzy skarbowej, by czasowo sprawowała czynności Dyrekcji Skarbu

w jej zastępstwie na pewnym zakreślonym obszarze.

Z istniejących obecnie oddziałów podatkowych przy Starostwach tworzy się odrębne Inspektoraty

Skarbowe dla podatków bezpośrednich, do których należy wymiar i pobór podatków oraz

skarbowa egzekucja administracyjna w ogólności.

Instytucje i urzędy, które wedle obowiązujących przepisów powołane są do współdziałania

przy administracji skarbowej, będą tworzone w miarę potrzeby przez Ministerstwo Skarbu.

Minister Skarbu może w drodze rozporządzenia ograniczyć lub zmienić tok instancji,

dopuszczalny według istniejących przepisów prawnych, również co do spraw już zawisłych,

oraz zmienić kompetencje władz i urzędów do rozstrzygania spraw.

Ustawa niniejsza nabiera mocy obowiązującej z dniem ogłoszenia.

Wykonanie niniejszej ustawy porucza się Ministrowi Skarbu.