Ustawa z dnia 26 marca 1919 r. w przedmiocie wstrzymania biegu przedawnienia niektórych roszczeń na obszarze byłego zaboru austrjackiego.

Czasu od dnia 1 listopada 1918 r. do dnia 30 czerwca 1920 r. włącznie nie wlicza się

do czasokresu trzechletniego przedawnienia roszczeń wymienionych w §§ 1480, 1486 i

1489 ust. cyw., jeżeli ten czasokres upływa w czasie wyżej oznaczonym.

Odsetki i inne powrotne należytości uboczne, które w dniu 1 listopada 1918 r. nie

zalegały ponad trzy lata, mają w egzekucyjnem postępowaniu sprzedażnem majątku ruchomego

równe pierwszeństwo z kapitałem lub prawem poboru, jeżeli sprzedaż przymusowa będzie

dokonana przed dniem 1 lipca 1920 r. (§§ 286, 216 ust. 2 ord. egz.).

Postanowienia art. 1 i 2 nie mają zastosowania w sprawach, które zostały przez sąd

prawomocnie rozstrzygnięte lub ugodą załatwione.

Ustawa niniejsza obowiązuje na obszarze byłego zaboru austrjackiego.

Rozporządzenie Tymczasowego Komitetu Rządzącego z daty Lwów 17 stycznia 1919 r. ogłoszone

w Gazecie Lwowskiej z dnia 23 stycznia 1919 r. znosi się.

Wykonanie niniejszej ustawy poleca się Ministrowi Sprawiedliwości.