Besluit van de Vertegenwoordigers van de Regeringen van de Lid-Staten, in het kader van de Raad bijeen, van 19 december 1995 betreffende bescherming van de burgers van de Europese Unie door de diplomatieke en consulaire vertegenwoordigingen

Elke burger van de Europese Unie geniet de consulaire bescherming van de diplomatieke of consulaire vertegenwoordigingen van elke andere Lid-Staat indien zijn eigen Lid-Staat of een andere Staat die zijn Lid-Staat permanent vertegenwoordigt, op het grondgebied waarop hij zich bevindt

geen toegankelijke permanente vertegenwoordiging en

geen toegankelijke en bevoegde honorair consul heeft.

1 De aangezochte diplomatieke en consulaire vertegenwoordigingen geven gevolg aan het verzoek om bescherming indien wordt vastgesteld, door overlegging van een paspoort of identiteitsbewijs, dat betrokkene de nationaliteit van een Lid-Staat van de Unie bezit.

2 In geval van verlies of diefstal van documenten kunnen alle andere bewijzen van nationaliteit worden aanvaard, zo nodig na controle bij de centrale autoriteiten van de Lid-Staat waarvan de betrokkene de nationaliteit beweert te hebben, of bij de dichtstbijzijnde diplomatieke of consulaire vertegenwoordiging van die Staat.

De diplomatieke en consulaire vertegenwoordigingen die de bescherming verlenen, behandelen de aanvrager op dezelfde wijze als een onderdaan van de Lid-Staat die zij vertegenwoordigen.

Onverminderd artikel 1, kunnen de diplomatieke en consulaire vertegenwoordigingen zo nodig praktische regelingen voor een doeltreffende behandeling van verzoeken om bescherming overeenkomen.

1 De in artikel 1 bedoelde bescherming behelst: a. bijstand bij sterfgevallen; b. bijstand bij ernstige ongevallen of ernstige ziekten; c. bijstand bij arrestatie of detentie; d. bijstand aan slachtoffers van geweldmisdrijven; e. hulp aan en repatriëring van in moeilijkheden verkerende burgers van de Unie.

2 Daarnaast kunnen de diplomatieke en consulaire vertegenwoordigingen van de Lid-Staten in een derde Staat, voor zover zij daartoe bevoegd zijn, eveneens voor andere gevallen hulp verlenen aan burgers van de Unie die daarom verzoeken.

1 Niettegenstaande artikel 3 en behalve in geval van uiterste nood kunnen geen voorschotten of geldelijke steun worden gegeven en kunnen geen uitgaven ten behoeve van een burger van de Unie worden gedaan zonder de goedkeuring van de bevoegde autoriteiten van de Lid-Staat waarvan hij de nationaliteit heeft, namelijk het Ministerie van Buitenlandse Zaken of de dichtstbijzijnde diplomatieke missie.

2 Tenzij de autoriteiten van de Lid-Staat waarvan de aanvrager de nationaliteit bezit, uitdrukkelijk afzien van deze eis, dient de aanvrager zich te verbinden tot volledige terugbetaling van het voorschot of de geldelijke steun, plus de gedane uitgaven en eventueel een door de bevoegde autoriteiten bekendgemaakt consulair recht.

3 De verbintenis tot terugbetaling wordt vastgelegd in een document waarin de in moeilijkheden verkerende aanvrager zich verplicht tot terugbetaling, aan de Lid-Staat waarvan hij de nationaliteit heeft, van de uitgaven die voor hem zijn gedaan of van de som die hem is verstrekt, plus de eventuele rechten.

4 De Regering van de Lid-Staat waarvan de aanvrager de nationaliteit heeft, betaalt alle kosten terug op verzoek van de Regering van de Lid-Staat die bijstand verleent.

5 De gemeenschappelijke modellen van verbintenissen tot terugbetaling zijn weergegeven in de bijlagen I en II.

Dit besluit wordt vijf jaar na de inwerkingtreding ervan herzien in het licht van de opgedane ervaring en van de doelstelling van artikel 8 C van het Verdrag tot oprichting van de Europese Gemeenschap.

Dit besluit treedt in werking wanneer alle Lid-Staten aan het Secretariaat-Generaal van de Raad hebben meegedeeld dat de procedures die in hun rechtsorde vereist zijn om dit besluit te kunnen toepassen, zijn voltooid.

Dit besluit wordt bekendgemaakt in het Publikatieblad van de Europese Gemeenschappen.