WZ 54/08 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 16 WRZEŚNIA 2008 R

WZ 54/08

Artykuł 13 k.k.w. nie ma zastosowania w postępowaniu przed sądem

dyscyplinarnym dla sędziów sądów wojskowych określonym w ustawie z

dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych (Dz. U. z

2007 r. Nr 226, poz.1676 ze zm.).

Przewodniczący: sędzia SN E. Matwijów.

Sędziowie SN: M. Pietruszyński, W. Maciak (sprawozdawca).

Sąd Najwyższy w sprawie ppłk. M. L., po rozpoznaniu w Izbie Wojskowej na posiedzeniu w dniu 16 września 2008 r. zażalenia ppłk. M. L. na

zarządzenie Przewodniczącego Wydziału I Izby Wojskowej SN z dnia 13

lutego 2008 r., w sprawie wniosku ppłk. M. L. o rozstrzygnięcie wątpliwości

co do wykonania orzeczenia,

zażalenia n i e u w z g l ę d n i ł .

UZASADNIENIE

Uchwałą z dnia 23 listopada 2007 r., Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa, działając jako Sąd dyscyplinarny drugiej instancji, uchylił uchwałę Wojskowego Sądu Okręgowego – Sądu Dyscyplinarnego w W. z dnia 8 października 2007 r., którą zezwolono na pociągnięcie do odpowiedzialności

karnej sędziego Wojskowego Sądu Garnizonowego w K. ppłk. M. L. oraz

zawieszono go w czynnościach służbowych od dnia 9 października 2007 r.

i zawieszono płatność połowy uposażenia, przekazując sprawę wymienionego sędziego do ponownego rozpoznania Sądowi dyscyplinarnemu

pierwszej instancji.

W dniu 28 stycznia 2008 r. do Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej

wpłynął wniosek sędziego ppłk. M. L. o rozstrzygnięcie, w trybie art. 13 § 1

k.k.w., wątpliwości co do wykonania powołanej wyżej uchwały Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej z dnia 23 listopada 2007 r.

Zarządzeniem z dnia 13 lutego 2008 r., sędzia SN pełniący obowiązki

Przewodniczącego Wydziału I Izby Wojskowej Sądu Najwyższego, odmówił przyjęcia wniosku jako niedopuszczalnego z mocy ustawy w postępowaniu dyscyplinarnym.

Zażalenie na to zarządzenie wniósł sędzia ppłk M. L., który wywodząc, iż art. 13 § 1 k.k.w. ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie,

wniósł o uchylenie zaskarżonego zarządzenia.

W tym stanie sprawy Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zażalenie ppłk. M. L. nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

Nie ulega bowiem wątpliwości, że przewidziane w rozdziale 5 ustawy

z dnia 21 sierpnia 1997 r. – Prawo o ustroju sądów wojskowych postępowanie przed sądem dyscyplinarnym dla sędziów wojskowych, w oparciu o

które Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa, występując jako Sąd dyscyplinarny

drugiej instancji, podjął uchwałę dotyczącą wnioskodawcy, nie zalicza się

do postępowań wymienionych w art. 1 § 1 k.k.w.

Zasadnie też podkreślono w zaskarżonym zarządzeniu, że do stosowania w postępowaniu dyscyplinarnym art. 13 § 1 k.k.w. nie upoważniają

zarówno przepisy ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, czy też

przywołane przez art. 70 § 1 tej ustawy przepisy ustawy – Prawo o ustroju

sądów powszechnych, ani też mające zastosowanie w kwestiach nieuregulowanych (art. 128 u.s.p.), przepisy Kodeksu postępowania karnego.

Postępowanie dyscyplinarne jest postępowaniem samoistnym i autonomicznym i jako takie powinno być prowadzone w oparciu o przepisy

ustawy – Prawo o ustroju sądów wojskowych, czy poprzez art. 70 § 1 tej

ustawy, na podstawie wymienionych tam przepisów, w oparciu o regulacje

zawarte w ustawie – Prawo o ustroju sądów powszechnych, a wymieniony

już art. 128 u.s.p. pozwala jedynie w sprawach nieuregulowanych i wyjątkowo (por. s. 384, J. Gudowski red.: Komentarz do Prawa o ustroju sądów

powszechnych, Warszawa 2002), na korzystanie jedynie (podkr. SN) z

przepisów Kodeksu postępowania karnego. W żadnym z przepisów w wymienionych wyżej ustawach ustrojowych nie wymienia się, by w postępowaniu dyscyplinarnym można było posiłkowo korzystać z regulacji prawnych określonych w Kodeksie karnym wykonawczym, zaś zawarta w zażaleniu próba interpretacji art. 1 § 1 k.k.w., w ocenie Sądu Najwyższego, jest

zupełnie dowolna, bowiem nie ulega wątpliwości, że w przepisie tym jest

mowa o wykonywaniu orzeczeń w postępowaniu karnym (podkr. SN), a

próba przejścia, poprzez art. 1 k.p.k. i art. 128 u.s.p. do postępowania dyscyplinarnego, stanowi niczym nie popartą i niedozwoloną interpretację rozszerzającą tych przepisów przez autora zażalenia.

W tej sytuacji, w ocenie instancji odwoławczej fakt, że Przewodniczący Wydziału I Izby Wojskowej, który wydał zaskarżone zarządzenie, wydał

również zarządzenie o przesłaniu kserokopii sentencji uchwały Sądu Najwyższego – Izby Wojskowej z dnia 23 listopada 2007 r., nie ma żadnego

znaczenia w przedmiotowej sprawie, bowiem przyjęcie wniosku ppłk. M. L.

w postępowaniu dyscyplinarnym, było niedopuszczalne z mocy ustawy.

Z przytoczonych powodów Sąd Najwyższy – Izba Wojskowa, jako instancja odwoławcza w postępowaniu dyscyplinarnym, orzekł jak na wstępie.