Supreme Court dismissed defense appeal against appellate court's remand due to lack of absolute appeal grounds.
Sintesi Legislator
Generato dall'IAThe Supreme Court dismissed the defense's appeal against the appellate court's decision to remand the case for a new trial. The defense argued that the remand violated procedural rules by failing to justify why life imprisonment was inappropriate, while the prosecutor supported the remand. The court ruled that the appellate court correctly identified the remand as a necessary procedural step under specific statutory conditions, finding no absolute grounds for appeal.
Regesto Legislator
Generato dall'IAart. 437 § 2 k.p.k.; art. 439 § 1 k.p.k.; art. 454 § 3 k.p.k.: The Supreme Court reviewing an appeal against a remand decision is limited to verifying the existence of absolute grounds for appeal or procedural violations, not re-evaluating the substantive appropriateness of the original sentencing.
Parole chiave
Generato dall'IADisposizioni normative citate
Generato dall'IAGiurisprudenza citata
Generato dall'IADecisioni correlate
Generato dall'IATesto completo
Sygn. akt V KS 44/19 POSTANOWIENIE Dnia 12 grudnia 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 12 grudnia 2019 r., w sprawie M. K. oskarżonego z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. i inneskargi obrońcy oskarżonegona wyrok Sądu Apelacyjnego w (…)z dnia 8 sierpnia 2019 r., sygn. akt II AKa (…)częściowo uchylającego wyrok Sądu Okręgowego w K.z dnia 14 grudnia 2018 r., sygn. akt II K (…), na podstawie art. 539e § 2 k.p.k. postanowił:1) oddalić skargę, 2) obciążyć oskarżonego M. K. kosztami sądowymi postępowania skargowego
UZASADNIENIE
Wyrokiem Sądu Okręgowego w K. z dnia 14 grudnia 2018r. w sprawie o sygn. akt II K (…) M. K. przypisano między innymi popełnienie czynu zakwalifikowanego z art. 207 § 1 i 2 k.k. w zb. z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 148 § 1 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. oraz w zw. z art. 197 § 3 pkt 2 i § 4 k.k. w zw. z art. 197 § 1 i 2 k.k. w zb. z art. 156 § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. w zw. z art. 11 § 1 i 2 k.k., za który wymierzono mu karę 25 lat pozbawienia wolności, którą następnie objęto karą łączną 25 lat pozbawienia wolności.Apelację od tego wyroku wniósł prokurator i obrońca oskarżonego.Oskarżyciel podniósł zarzut rażącej niewspółmierności – łagodności – wymierzonej oskarżonemu kary i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej M.
K. i przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania. Sąd Apelacyjny w (…) wyrokiem z dnia 8 sierpnia 2019 r. w sprawie o sygn. akt II AKa (…) uchylił wobec M. K. zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i środkach karnych i sprawę w tym zakresie przekazał Sądowi Okręgowemu w K. do ponownego rozpoznania.Skargę od tego wyroku wniósł obrońca oskarżonego, zarzucając w niej obrazę przepisu art 437 § 2 k.p.k. w zw. z art. 454 § 3 k.p.k. polegającą na uchyleniu wyroku do ponownego rozpoznania „pomimo niewykazania zaistnienia w niniejszej sprawie okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie wobec M.
K. kary dożywotniego pozbawienia wolności.W konkluzji obrońca oskarżonego wniósł o uchylenie zaskarżonej części wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Apelacyjnemu do ponownego rozpoznania. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. w pisemnej odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Skarga obrońcy M. K. jest bezzasadna. Zgodnie z art. 437 § 2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439 § 1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.
Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a § 3 k.p.k., w którym wskazano podstawy skargi, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego, ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zachodzi tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. do wydania wyroku zmieniającego lub też konieczne jest przeprowadzenie w całości przewodu sądowego (por. uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018 r., I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017 r., sygn. akt IV KS 6/16).
Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego musi jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania.W uzasadnieniu zaskarżonego skargą wyroku, Sąd Apelacyjny jednoznacznie, w sposób odpowiadający wymogom art. 457 § 3 k.p.k., wskazał że uchylenie wyroku Sądu meriti było wynikiem podzielenia argumentacji przedstawionej w apelacji prokuratora (k. 52 – 54).Przyjmując takie stanowisko, Sąd Odwoławczy nie miał możliwości wydania innego orzeczenia niż kasatoryjne, bowiem na przeszkodzie temu stał zakaz wynikający z reguły ne peius wyrażonej w art. 454 § 3 k.p.k.
– w brzmieniu obowiązującym w czasie orzekania (przepis ten w tym zakresie został uchylony z dniem 5 października 2019 r. przez art.1 pkt 83 lit. b ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. poz.1694).Jak wskazano to już na wstępie, Sąd Najwyższy podczas postępowania skargowego, ma jedynie uprawnienia do formalnego badania przyczyn uchylenia zaskarżonego wyroku. W tym przypadku, nie ulega wątpliwości, że Sąd Apelacyjny precyzyjnie wskazał powód wydania orzeczenia kasatoryjnego i mieści się on w katalogu przyczyn wskazanych w art. 437§2 k.p.k.
W tej sytuacji, skarga nie mogła być uznana za zasadną.Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.