Supreme Court dismisses appeal against appellate court's quashing of sentence due to lack of absolute appeal grounds.

Sygn. akt V KS 23/21 POSTANOWIENIE Dnia 5 października 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Jerzy Grubba po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 5 października 2021r., w sprawie K. Z. oskarżonego o czyn z art. 209§1a k.k. w zw. z art. 64§1 k.k. skargi prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. na wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 21 maja 2021r., sygn. akt IV Ka (…), uchylający wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 30 marca 2021r., sygn. akt II K (…) na podstawie art. 539e§2 k.p.k. postanowił:

1) oddalić skargę, 2) kosztami postępowania skargowego obciążyć Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Skarga oskarżyciela nie jest zasadna.Zgodnie z treścią art. 437§2 k.p.k. uchylenie orzeczenia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania może nastąpić wyłącznie w wypadkach wskazanych w art. 439§1 k.p.k., art. 454 k.p.k. lub jeśli jest konieczne przeprowadzenie na nowo przewodu w całości.Powiązanie tego przepisu z treścią art. 539a§3 k.p.k., w którym wymieniono podstawy tego środka zaskarżenia, jednoznacznie wskazuje, że Sąd Najwyższy rozpoznając skargę na wyrok sądu odwoławczego ogranicza się wyłącznie do badania, czy w sprawie, na etapie postępowania przed sądem I lub II instancji, zaistniała tzw. bezwzględna przyczyna odwoławcza, albo doszło do uchylenia wyroku mimo braku formalnych przeszkód określonych w art. 454 k.p.k. lub też, czy konieczne jest przeprowadzenie na nowo w całości przewodu sądowego (vide: uchwała składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2018r., sygn. akt I KZP 13/17 oraz postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 10 lutego 2017r., sygn. akt IV KS 6/16).

Z powyższego wynika również, że uzasadnienie wyroku sądu odwoławczego winno jednoznacznie wskazywać, która z przesłanek określonych w art. 437§2 k.p.k. była podstawą uchylenia wyroku sądu I instancji i przekazania sprawy temu sądowi do ponownego rozpoznania. Z uzasadnienia zaskarżonego skargą wyroku jednoznacznie wynika, że Sąd Okręgowy podzielił argumentację zaprezentowaną w apelacji Prokuratury Rejonowej w S. w zakresie naruszenia art. 335 k.p.k. i niewymierzenie przez Sąd I instancji kary uzgodnionej przez prokuratora z oskarżonym (pkt 3.1 uzasadnienia wyroku).Rzecz jednak nie w tym, co zostało podniesione w uzasadnieniu skargi – że powyższa konstatacja pozwalała na zmianę zaskarżonego wyroku w ten sposób, aby wymierzona została uzgodniona kara.

Sąd Okręgowy bowiem wskazał, że podziela zarzut apelacyjny, ale jednocześnie dostrzega, iż wymierzenie uzgodnionej kary prowadziłoby do orzeczenia kary rażąco surowej (pkt 3.1 i 5.3.1.2.1 uzasadnienia wyroku). Sąd Najwyższy, jak wskazano to już wyżej, w obecnym postępowaniu, zgodnie z dyspozycją art. 539a§3 k.p.k., nie ma uprawnienia do badania takiej oceny surowości kary.W konsekwencji powyższego, również dla skarżącego winno być oczywiste, że Sąd Odwoławczy nie miał ani możliwości utrzymania zaskarżonego wyroku w mocy, gdyż został on wydany z obrazą art. 335§1 k.p.k. ani jego zmiany, gdyż wobec odstąpienia od wymierzenia uzgodnionej kary, należało sprawę rozpoznać na zasadach ogólnych – art. 343§7 k.p.k.

– a to wymagało przeprowadzenia w całości przewodu sądowego. Uchylając zaskarżony wyrok Sąd Okręgowy postąpił zatem w sposób zgodny z dyspozycją art. 437§2 k.p.k. W świetle powyższego skarga nie mogła być uznana za zasadną. Z przytoczonych wyżej względów, Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej postanowienia.