Supreme Court dismisses transfer request due to outdated medical opinion failing to prove current health issues.

Sygn. akt V KO 90/10

POSTANOWIENIE

Dnia 21 października 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)

SSN Jacek Sobczak (sprawozdawca)

SSN Dorota Rysińska

w sprawie R. F., M. D. i innych

po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu

w dniu 21 października 2010 r.

wniosku Sądu Okręgowego we Wrocławiu z dnia 16 września 2010 r., o

przekazanie, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy toczącej się przeciwko oskarżonym

Sądowi Okręgowemu w G.

p o s t a n o w i ł:

odmówić przekazania, w trybie art. 37 k.p.k., sprawy o sygn. akt III K

…/10, toczącej się przeciwko oskarżonym R. F., M. D. i innym, Sądowi

Okręgowemu w G. i oddalić, w ten sposób, wniosek Sądu Okręgowego

w W. z dnia 16 września 2010 r.

UZASADNIENIE

W dniu 30 lipca 2010 r. do Sądu Okręgowego w W. wpłynął akt oskarżenia

przeciwko R. F., M. D. oraz stu jedenastu innym osobom. Oskarżeni oni zostali o

przestępstwa z art. 258 § 3 k.k., z art. 296 b § 2 k.k. w zw. z art. 65 k.k. oraz inne.

W dniu 30 sierpnia 2010 r. obrońca oskarżonego M. D. zwrócił się do Sądu

Okręgowego w W. o wystąpienie, w trybie art. 37 k.p.k., do Sądu Najwyższego z

wnioskiem o przekazanie sprawy, toczącej się na podstawie wspomnianego aktu

oskarżenia, Sądowi Okręgowemu w G. z uwagi na dobro wymiaru

sprawiedliwości. Wniosek ten uzasadniony został stanem zdrowia oskarżonego,

który uniemożliwia jego stawiennictwo w sądzie poza miejscem zamieszkania.

Obrońca oskarżonego M. D. przedłożył, na poparcie złożonego przez siebie

wniosku, opinię biegłego lekarza z zakresu chorób wewnętrznych i nefrologii z

dnia 31 marca 2010 r., zleconą przez Sąd Apelacyjny w ramach toczącego się

postępowania odwoławczego w sprawie przeciwko temu oskarżonemu (sygn. akt

III K …/07). Opinia ta przeprowadzona była, m.in., na okoliczność stwierdzenia

aktualnego stanu zdrowia oskarżonego M. D. w związku z jego schorzeniami [...]

i przebytym przez niego zabiegiem [...] oraz możliwości udziału tego

oskarżonego w czynnościach sądowych poza miejscem swego zamieszkania. W

opinii tej biegły stwierdził, iż aktualny (wówczas) stan zdrowia fizycznego i

psychicznego oskarżonego M. D. po przebytej przez niego operacji [...] był

względnie dobry. Z przedmiotowej opinii wynika, iż [...] oskarżony M. D. czuł

się osłabiony i szybko się męczył, w związku z czym, biegły stwierdził, że

podróż do W. byłaby dla niego sporym obciążeniem. Niemniej jednak, w

przedmiotowej opinii, wykazano także, iż oskarżony ten był zdolny do

uczestnictwa w rozprawie w miejscu swojego zamieszkania, czyli w Sądzie

Okręgowym w G., z zastrzeżeniem konieczności zarządzania dla niego

piętnastominutowych przerw po każdej godzinie rozprawy.

Na tej podstawie, w oparciu o przepis art. 37 k.p.k., Sąd Okręgowy w W.

zdecydował się, w wydanym przez siebie postanowieniu z dnia 16 września 2010

r., zwrócić się do Sądu Najwyższego w Warszawie o przekazanie, toczącej się

przed tymże Sądem sprawy oskarżonych R. F., M. D. i innych, do rozpoznania

Sądowi Okręgowemu w G. z uwagi na dobro wymiaru sprawiedliwości,

przejawiające się w postulacie szybkiego przeprowadzenia postępowania

sądowego w celu załatwienia sprawy w rozsądnym terminie zgodnie z art. 2 § 1

pkt 4 k.p.k., osiągnięciu którego to celu ma, zdaniem Sądu, stać na przeszkodzie

stan zdrowia oskarżonego uniemożliwiający mu stawiennictwo na rozprawy.

W nawiązaniu do powyższego wniosku, do Sądu Najwyższego w

Warszawie wpłynął szereg pism od innych oskarżonych w niniejszej sprawie, jak

również, także, od ich obrońców, bądź to popierających, bądź kwestionujących

słuszność przedmiotowego wniosku. W pismach tych powoływane są przeróżne

okoliczności mające świadczyć bądź za koniecznością przekazania niniejszej

sprawy do rozpoznania Sądowi Okręgowemu w G., bądź też przeciwko niej.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Należy odmówić przekazania sprawy.

Niejednokrotnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego, że

przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art.

37 k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy

przez sąd właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w zupełnie wyjątkowych

przypadkach, kiedy silne względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości

przemawiają za takim przekazaniem. Względem takim może być, oczywiście, jak

wielokrotnie miało już miejsce w orzecznictwie Sądu Najwyższego, negatywna

ocena stanu zdrowia oskarżonego utrudniająca prowadzenie postępowania (zob.,

np., postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 2010 r., III KO 58/10).

Tym niemniej taka ocena stanu zdrowia oskarżonego musi być aktualna. W

niniejszej sprawie tak jednak nie jest. Przedmiotowa opinia biegłego lekarza z

zakresu chorób wewnętrznych i nefrologii pochodzi z dnia 31 marca 2010 r.,

czyli, można powiedzieć, jest już nieaktualna, gdyż, określany, zazwyczaj, na

konkretny moment, stan zdrowia danej osoby podlega przecież, często

radykalnym w swej istocie, zmianom. Trzeba, zatem, zawsze dążyć, przed

sformułowaniem jakiejkolwiek kategorycznej oceny stanu zdrowia danej osoby

na

potrzeby

postępowania

karnego,

do

zgromadzenia

maksymalnie

wyczerpującego i aktualnego materiału dowodowego, jaki pozwoliłby tenże stan

właściwie ocenić orzekającemu Sądowi. Chodzić może, w takich wypadkach,

przede wszystkim, o uzyskanie jak najświeższych, względem momentu

przesądzania o stanie zdrowia oskarżonego, opinii biegłych lekarzy specjalistów.

Mając zatem na uwadze powyższe wywody, nie można uznać, iż,

przedmiotowa opinia biegłego lekarza z zakresu chorób wewnętrznych i

nefrologii, pochodząca z dnia 31 marca 2010 r., stanowi, w obecnym momencie,

wystarczająco aktualną podstawę do przesądzania o stanie zdrowia oskarżonego

M. D. dla potrzeb toczącego się postępowania karnego. Potrzeba w tym celu

wydania kolejnej opinii, uwzględniającej już aktualny stan zdrowia oskarżonego.

Należy, zatem, stwierdzić, iż w niniejszej sprawie nie zachodzą

wystarczające przesłanki dla zastosowania tej nadzwyczajnej instytucji prawa

postępowania karnego, jaką jest zmiana właściwości miejscowej rozpoznawanej

sprawy poprzez przekazanie jej do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu

w trybie art. 37 k.p.k. Z tego względu należało orzec jak w petitum niniejszego

postanowienia i oddalić, w ten sposób, wniosek Sądu Okręgowego w W.

/km/