Supreme Court transfers criminal case to another court to ensure impartiality due to witness-prosecutor connections.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court granted the Regional Court's request to transfer a criminal case to a different court of equal jurisdiction. The defendant was a former prosecutor in the requesting court, while key witnesses included active prosecutors and a retired prosecutor who was the wife of the presiding judge. The court ruled that these personal and professional connections created a risk of perceived bias, necessitating a transfer to safeguard judicial impartiality and public confidence.
Legislator headnote
AI generatedArt. 37 k.p.k.; Art. 17 ust. 1 k.r.s.: When the personal or professional relationships between the accused, witnesses, and judges create a reasonable doubt regarding the impartiality of the proceedings, the Supreme Court may order the transfer of the case to another court of equal jurisdiction to ensure the integrity of the administration of justice.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V KO 43/21 POSTANOWIENIE Dnia 24 września 2021 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Dariusz Kala w sprawie D.D. (D.) oskarżonego o przestępstwo z art. 231 § 1 k.k. i in. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 24 września 2021 r. wniosku Sądu Rejonowego w M. z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt II K (…) o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu, na podstawie art. 37 k.p.k. postanowił: przekazać powyższą sprawę do rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G..
UZASADNIENIE
Sąd Rejonowy w M., właściwy do rozpoznania sprawy zainicjowanej aktem oskarżenia wniesionym przeciwko D.D., któremu zarzucono popełnienie przestępstw z art. 231 § 1 k.k. i in., postanowieniem z dnia 21 maja 2021 r., sygn. akt II K […], zwrócił się do Sądu Najwyższego o przekazanie tej sprawy innemu sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że oskarżonym jest prokurator, który pracował w Prokuraturze Rejonowej w M. jako asesor (w istocie jako asesor i prokurator – uwaga SN – zob. k. 276, 279,283) do 31 sierpnia 2012 r.
Wskazano także, że czyny zarzucone oskarżonemu aktem oskarżenia odnoszą się do okresu jego pracy na terenie właściwości Sądu Rejonowego w M.. Podkreślono, że świadkami w tej sprawie będą m.in. czynny zawodowo prokurator Prokuratury Rejonowej w M., kierownik sekretariatu tej jednostki oraz prokurator w stanie spoczynku, będąca żoną sędziego orzekającego w […] Wydziale […] Sądu Rejonowego w M. (wieloletniego prezesa tego sądu), która miała nadzorować wykonywanie obowiązków służbowych przez oskarżonego. Zauważono także, że przedmiotem rozważań sądu w tej sprawie będzie funkcjonowanie Prokuratury Rejonowej w M. oraz kwestie związane ze sprawowaniem nadzoru nad tą jednostką.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Wniosek Sądu Rejonowego w M. zasługiwał na uwzględnienie. Nie ulega wątpliwości, że przedstawiona we wniosku konfiguracja osobisto - zawodowych powiązań uczestników postępowania (oskarżonego i świadków), zarejestrowanego w Sądzie Rejonowym w M. pod sygnaturą II K (…) z sądem miejscowo właściwym, a nadto charakter samych czynów, które miały być popełnione przy wykonywaniu czynności prokuratorskich w toku postępowań prowadzonych w Prokuraturze Rejonowej w M., wymaga, by - ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości - sprawę rozpoznał inny równorzędny sąd, położony poza obszarem właściwości Sądu Okręgowego w S..
Tylko takie posunięcie jest w stanie zagwarantować przeprowadzenie postępowania w sposób wolny od podejrzeń co do braku bezstronności sędziów orzekających w sprawie, które to podejrzenia mogłaby wywołać już sama tylko świadomość istnienia wskazanych wyżej powiązań. Jest ono również niezbędne do wywołania u zewnętrznych obserwatorów przedmiotowego procesu przekonania, że wymiar sprawiedliwości realizuje swoje konstytucyjne funkcje w sposób prawidłowy i w pełni niezawisły (por. postanowienie SN z dnia 14 lipca 2010 r., sygn. akt V KO 66/10).Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy orzekł jak w dyspozytywnej części postanowienia.as