Criminal appeal dismissed for obvious lack of merit regarding mental health evidence and sentencing mitigation.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the cassation appeal as obviously unfounded, ordering the defendant to bear the costs. The appellant argued that the lower courts failed to apply extraordinary sentencing leniency and did not obtain evidence regarding the defendant's mental health status. The court ruled that the lower courts were not obligated to use the leniency institution and that the defendant had never contested his sanity, making the evidence claim baseless.
Legislator headnote
AI generatedArt. 57 kk z 1969 r.; Art. 463a § 1 zd. II kpk z 1969 r.: The court is not obliged to apply extraordinary sentencing leniency, and claims regarding the failure to obtain mental health evidence are inadmissible in cassation proceedings if the defendant never contested sanity.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V KKN 308/98
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2000 r.
Sąd Najwyższy w Warszawie - Izba Karna na posiedzeniu w składzie
następującym:
Przewodniczący: SSN – Tomasz Grzegorczyk
w sprawie J. Z.
skazanego z art. 138 § 1 kk z 1969 r.
po rozpoznaniu kasacji obrońcy skazanego
od wyroku Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 30 grudnia 1997 r., sygn. akt II AKa […]
utrzymującego w mocy wyrok Sądu Wojewódzkiego w P.
z dnia 16 kwietnia 1997 r., sygn. akt III K […]
p o s t a n o w i ł:
oddalić kasację jako oczywiście bezzasadną i obciążyć
skazanego
J. Z. kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.
UZASADNIENIE
W kasacji tej wysunięto dwa zarzuty, a to naruszenie art. 57 kk z 1969 r.
przez niezastosowanie nadzwyczajnego złagodzenia kary oraz przepisów
postępowania
przez
zaniechanie
dowodu
ustalającego
stan
zdrowia
psychicznego sprawcy, który leczył się w poradni zdrowia psychicznego.
Co do pierwszego zarzutu, to był on już podnoszony w apelacji i wypowiadał się
w tej materii sąd odwoławczy (k. 501v-502), a jest rzeczą oczywistą, że nie
może być mowy o samym naruszeniu prawa materialnego tam, gdzie norma
zezwala jedynie sądowi na korzystanie z określonej instytucji prawnej, ale do
tego nie obliguje. Nie sięganie po taką instytucję może być rozważane jedynie w
sferze niewspółmierności kary, a zarzutu w tej materii nie stawia się w kasacji
(art. 463a § 1 zd. II kpk z 1969 r., po 1995 r.) Jeżeli chodzi o zarzut drugi, to
zauważyć należy, że autor kasacji, będąc też osobiście autorem apelacji, nigdy
nie kwestionował stanu psychicznego oskarżonego. Nigdy też w postępowaniu
nie pojawiły się wątpliwości odnośnie poczytalności oskarżonego. Z
dokumentacji dołączonej do skargi kasacyjnej wynika zaś, że oskarżony
rzeczywiście leczył się w Poradni Zdrowia Psychicznego w P., ale z racji
nieprawidłowej osobowości i to od X.1994 r., a więc kilka miesięcy po
przypisaniu mu czynu (VI.94) oraz przebywał w szpitalu z racji urazów głowy
w 1992 r. (dwa lata przed czynem) oraz w XI.1994 r. i II.1995 r. Nigdy nie
podnoszono w postępowaniu tych kwestii, nic też nie rodziło w procesie
wątpliwości odnośnie poczytalności. Wysuwanie zatem zarzutu rażącego
naruszenia prawa przez nieprzeprowadzenie dowodu z opinii biegłych jest w
sposób oczywisty bezzasadne. Zagadnienia ze sfery nowych faktów i dowodów
mogą być podstawą procedury o wznowienie, a nie postępowania kasacyjnego.
Dlatego orzeczono jak na wstępie.
aw
f/es