Supreme Court quashes summary judgment due to unresolved factual doubts about the defendant's guilt. The court found evidence created reasonable doubt regarding the defendant's role in the destruction. Consequently, the case is remanded for a full trial to resolve these uncertainties. This decision reinforces the requirement for summary judgments only when facts are clear. The court emphasized that procedural shortcuts are invalid when material facts remain contested. Such remand ensures the defendant receives a fair trial with proper evidence evaluation. The ruling protects the right to a full adversarial process in criminal proceedings.

Sygn. akt V KK 367/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 lutego 2017 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Barbara Skoczkowska (przewodniczący)‎SSN Marian Buliński‎SSN Dorota Rysińska (sprawozdawca)Protokolant Katarzyna Wełpa w sprawie P. K. skazanego z art. 288 § 1 k.k. po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu odbytym w trybie art. 535 § 5 k.p.k. w dniu 27 lutego 2017 r., kasacji, wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości-Prokuratora Generalnego od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G.z dnia 4 marca 2015 r., sygn. akt II K …/14 uchyla zaskarżony wyrok i sprawę P. K. przekazuje do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G.

UZASADNIENIEWyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w G. z dnia 4 marca 2015r. P. K. i J. S. zostali uznani za winnych tego, że w okresie od 8 maja 2014 r. do dnia 12 maja 2014 r. w M., działając wspólnie i w porozumieniu, dokonali umyślnego zniszczenia elementów wyposażenia ścieżki Przyrodniczo Edukacyjnej w D. w postaci drewnianej ławki, w ten sposób, że spalili ją w ognisku powodując straty w wysokości 634,55 złotych, czym działali na szkodę Urzędu Miejskiego w M., to jest popełnienia przestępstwa z art. 288 § 1 k.k. Wymierzono każdemu z nich karę 3 miesięcy ograniczenia wolności polegającej na wykonywaniu nieodpłatnej i kontrolowanej pracy na cele społeczne w wymiarze 30 godzin w miesiącu.

Sąd nadto warunkowo zawiesił wykonanie orzeczonych kar ograniczenia wolności na okres 2 lat próby i orzekł na podstawie art. 71 § 1 k.k., wobec każdego z oskarżonych, karę grzywny w wymiarze 20 stawek dziennych po 20 zł każda. Zobowiązano dodatkowo oskarżonych do solidarnego naprawienia wyrządzonej przestępstwem szkody, w całości, na rzecz Urzędu Miejskiego w M. oraz zasądzono koszty sądowe i wymierzono opłaty.Sprzeciw od powyższego orzeczenia wniósł tylko oskarżony J. S., a wyrok wobec P. K. uprawomocnił się z dniem 17 marca 2015 r.Od powyższego prawomocnego wyroku kasację w trybie art. 521 k.p.k. wniósł na korzyść P. K.

Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny, zarzucając temu rozstrzygnięciu rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa karnego procesowego, to jest art. 500 § 1 i 3 k.p.k. w brzmieniu w chwili orzekania, polegające na rozpoznaniu sprawy oskarżonego P. K. na posiedzeniu w postępowaniu nakazowym, pomimo wynikających z materiału dowodowego istotnych wątpliwości co do okoliczności popełnienia przez oskarżonego zarzuconego mu czynu, co wyłączało dopuszczalność takiego trybu postępowania.

Ponosząc ten zarzut autor kasacji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego zasługiwała na uwzględnienie.Przypomnieć należy, że w dniu orzekania art. 500 k.p.k. przewidywał, iż w sprawach o przestępstwa podlegające rozpoznaniu w postępowaniu uproszczonym, sąd mógł w wypadkach pozwalających na orzeczenie kary ograniczenia wolności lub grzywny wydać wyrok nakazowy, o ile na podstawie zebranego w postępowaniu przygotowawczym materiału uznał, że przeprowadzenie rozprawy nie jest konieczne.

Wydanie wyroku nakazowego było jednak możliwe jedynie wtedy, gdy na podstawie zebranych dowodów okoliczności czynu i wina oskarżonego nie budziły wątpliwości.Rację ma autor kasacji, że okoliczności faktyczne niniejszej spawy, wynikające z materiału dowodowego, powinny były wzbudzić wątpliwości Sądu co do sprawstwa zarzucanego czynu. Ustalenia postępowania przygotowawczego w tym przedmiocie opierały się na fakcie zamieszczenia na portalu Facebook, w dniu 14 maja 2014 r., zdjęć oskarżonych palących na ognisku elementy (części ławki) ze zniszczonej ścieżki edukacyjno – przyrodniczej w M. oraz na stwierdzeniu, że do dewastacji tej ścieżki miało dojść między 8 maja 2014 r. a 12 maja 2014 r.

Z materiału dowodowego wynikały jednak zarazem kolejne okoliczności. W toku postępowania świadek W. K. zeznał (k. 2-3), że do spalenia ławki miało dojść w nocy z 8 na 9 maja 2014 r. Podejrzany P. K. wyjaśnił natomiast, że wraz z kolegą J. S. postanowili rozpalić ognisko na znajdującym się na ścieżce zdrowia palenisku. Szukając nadającego się do spalenia drewna, zauważyli elementy ławki, które były już lekko nadpalone. W palenisku znajdował się jeden gruby bal, a oni korzystali jeszcze z elementów ławki (k. 26-27).

Z kolei drugi z podejrzanych podniósł, że razem z P. K. spalili elementy ławki, które były już zniszczone i w połowie nadpalone. Znajdowały się one na miejscu przeznaczonym do palenia ogniska. Zniszczone ławki widział użyto wcześniej, niż w dniu palenia ogniska, które to zdarzenie zostało uwiecznione na zdjęciach zamieszczonych na portalu internetowym (k. 31-32).Zestawienie tych oświadczeń podawało zatem w wątpliwość, czy to rzeczywiście P. K. był sprawcą „pierwotnego” zniszczenia ławki, czy też faktycznie znalazł ją już w stanie daleko posuniętego zniszczenia (spalenia).

W tym miejscu warto zauważyć, że na skutek sprzeciwu J. S. Sąd Rejonowy przeprowadził postępowanie, w wyniku którego uniewinnił tego oskarżonego od popełnienia zarzucanego mu czynu prawomocnym wyrokiem z dnia 28 stycznia 2016r. Z uwagi na powyższe, należało podzielić zasadność podniesionego w kasacji rażącego naruszenia wskazanych w zarzucie przepisów prawa, jako że zaistnienie wątpliwości co do okoliczności popełnienia czynu przez P. K. wyłączało dopuszczalność orzekania w trybie nakazowym. Wykazanie istotnego wpływu tego uchybienia na treść zaskarżonego wyroku nakazowego nie wymaga szerszego uzasadnienia, gdy weźmie się pod uwagę, że rozpoznanie sprawy na rozprawie i przeprowadzenie postępowania dowodowego mogło doprowadzić do innego jej rozstrzygnięcia.W przedstawionej sytuacji, Sąd Najwyższy obowiązany był uchylić zaskarżony kasacją wyrok i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania. kc