Polish Supreme Court dismisses appeal for obvious lack of merit regarding procedural errors from first instance.

Sygn. akt V KK 360/08

POSTANOWIENIE

Dnia 13 stycznia 2009 r.

Sąd Najwyższy – Izba Karna

w składzie następującym:

Przewodniczący : SSN Jerzy Grubba

na posiedzeniu w trybie art. 535§3 k.p.k.

po rozpoznaniu 13 stycznia 2009 r.

sprawy C. A.

skazanego z art. 178 § 1 k.k. w zw. z art. 244 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k.

z powodu kasacji wniesionej obrońcę skazanego

od wyroku Sadu Okręgowego w S. z dnia 28 maja 2008r., sygn. akt IV Ka [...]

utrzymującego w mocy wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 14 kwietnia

2008 r. sygn. akt IV K [...]

p o s t a n o w i ł:

1. oddalić kasację uznając ją za oczywiście bezzasadną,

2. obciążyć skazanego kosztami sądowymi postępowania kasacyjnego.

UZASADNIENIE

Kasacja wniesiona w imieniu skazanego jest bezzasadna w stopniu

oczywistym.

Skarżący tylko pozornie podnosi w niej zarzuty związane z naruszeniem

prawa procesowego przez Sąd Okręgowy, gdy w istocie skierowana jest ona

przeciwko sposobowi procedowania przed Sądem I – instancji. Kasacja została

zatem wywiedziona wbrew treści art. 519 k.p.k., który zezwala na wnoszenie

tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia jedynie od wyroków sądów

odwoławczych.

Zauważyć należy również, iż zarzuty podniesione w kasacji nie były

podnoszone w skardze apelacyjnej – tam obrońca ograniczył się do

kwestionowania wysokości wymiaru kary (choć zarzut sformułował jako

podnoszący popełnienie błędu w ustaleniach faktycznych, to w istocie

ograniczał się w nim do kwestii związanych z wymiarem kary). Tymczasem

podnoszone

obecnie

uchybienia wprost

dotyczą

zasadniczych

kwestii

związanych ze sposobem procedowania przed Sądem I – instancji, a więc jako

takie, w sytuacji, gdy brak jest podstaw do przyjęcia, że związane są z

zaistnieniem którejś z przesłanek z art. 439 k.p.k., nie mogą być skutecznie

podnoszone na etapie postępowania kasacyjnego. Brak jest natomiast zarzutów

wskazujących na to, by któryś z podnoszonych przez obronę zarzutów nie został

rozpoznany, lub że nie podano czym kierował się Sąd Okręgowy wydając

zaskarżony wyrok – art. 433 § 2 k.p.k. lub 457 § 3 k.p.k.

Wszystkie wskazane w kasacji zarzuty, jak już wskazywano, wprost

dotyczą decyzji procesowych podjętych przez Sąd I – instancji. Co więcej,

przypomnieć należy skarżącemu, że skazany przyznał się do popełnienia

zarzuconego mu czynu i złożył na rozprawie przed Sądem Rejonowym

wyjaśnienia zgodne z ustaleniami przedstawionymi w akcie oskarżenia. To

właśnie było powodem odczytania zeznań świadka A. G. w trybie art. 392§1

k.p.k. Szczególnie zaś podkreślić należy, że tak jak wymaga tego wskazany

przepis, żadna ze stron nie sprzeciwiła się temu odczytaniu (k. 42). Tym

bardziej zdziwienie może zatem budzić podniesienie w kasacji zarzutu

naruszenia art. 391 k.p.k. skoro ten przepis w ogóle nie miał zastosowania do

omawianej sytuacji procesowej i nie on stanowił podstawę odczytania zeznań

świadka. Podobnie nie można mówić w tej sytuacji o naruszeniu art. 366§1

k.p.k.

Dodatkowo zauważyć należy, że naruszenie art. 4 k.p.k. nie może

stanowić

samodzielnej

podstawy

kasacyjnej,

gdyż

w

tym

przepisie

sformułowano jedynie jedną z zasad generalnych rządzących procesem karnym,

która to zasada znajduje następnie konkretyzację w części szczegółowej

kodeksu.

Przypomnieć należy też, że art. 5 § 2 k.p.k. dotyczy wątpliwości, które ma

i nie jest w stanie rozstrzygnąć sąd rozpoznający sprawę, nie zaś wątpliwości

obrony i skazanego co do prawidłowości rozstrzygnięcia dokonanego przez ten

sąd.

Powyższe powody skutkowały uznaniem skargi kasacyjnej za bezzasadną

w stopniu oczywistym.