Supreme Court quashes combined sentence for being lower than highest individual sentence under Criminal Code.

Sygn. akt V KK 19/16 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 6 kwietnia 2016 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Tomasz Grzegorczyk (przewodniczący)‎SSN Zbigniew Puszkarski (sprawozdawca)‎SSN Dorota RysińskaProtokolant Barbara Kobrzyńska przy udziale prokuratora Prokuratury Krajowej Aleksandra Herzoga‎w sprawie D. Z.‎w przedmiocie wyroku łącznego‎po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie‎w dniu 6 kwietnia 2016 r.,‎kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego, na niekorzyść skazanego,‎od wyroku Sądu Rejonowego w K.‎z dnia 2 listopada 2015 r., uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.

UZASADNIENIED. Z. został skazany prawomocnymi wyrokami Sądu Rejonowego w K.:I. z dnia 13 lutego 2013 r., sygn. akt VI K 107/12:1. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 282 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. oraz dwa czyny zakwalifikowane z art. 282 k.k. w zw. z art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i w zw. z art. 64 § 1 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 2 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności;2. za popełnione w dniu 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 245 k.k., przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności;3. za popełnione w dniach 4 i 19 grudnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 62 ust. 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii, przy zastosowaniu art. 91 § 1 k.k., na karę 8 miesięcy pozbawienia wolności.Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną 3 lat i 6 miesięcy pozbawienia wolności.II. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, za popełniony w dniu 3 sierpnia 2012 r. czyn zakwalifikowany z art. 13 § 1 k.k. w zw. z art. 280 § 1 k.k. i art. 157 § 2 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 6 lat pozbawienia wolności;III. z dnia 10 września 2013 r., sygn. akt VI K 712/12, za popełnione w dniach 12 i 29 sierpnia 2011 r. dwa czyny zakwalifikowane z art. 157 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. - każdorazowo na karę roku i 4 miesięcy pozbawienia wolności, nadto za popełniony w dniu 29 sierpnia 2011 r. czyn zakwalifikowany z art. 288 § 1 k.k. w zw. z art. 57a § 1 k.k. w zw. z art. 64 § 1 k.k. na karę 10 miesięcy pozbawienia wolności;Wyrokiem tym wymierzono skazanemu karę łączną roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności.

Na wniosek skazanego Sąd Rejonowy w K. wszczął postępowanie o wydanie wyroku łącznego i w dniu 2 listopada 2015 r., w sprawie VI K 535/15, wydał wobec niego wyrok łączny, którym na podstawie art. 85 k.k., art. 86 § 1 k.k. i art. 569 § 1 k.p.k. połączył orzeczone trzema opisanymi wyżej wyrokami kary pozbawienia wolności i wymierzył D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności; na podstawie art. 577 k.p.k. na poczet orzeczonej kary łącznej zaliczył skazanemu okres rzeczywistego pozbawienia wolności w sprawie w dniu 4 grudnia 2011 r., nadto od dnia 20 grudnia 2011 r. do dnia 1 sierpnia 2012 r. i od dnia 6 sierpnia 2012 r. do dnia 27 marca 2013 r. oraz okres odbytej już kary pozbawienia wolności.

Odrębnemu wykonaniu pozostawił dalsze rozstrzygnięcia zawarte w połączonych wyrokach, a niebędące przedmiotem wyroku łącznego.Należy poczynić uwagę, że w części wstępnej wyroku łącznego, opisując wyrok Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, błędnie wskazano, że wyrokiem tym D. Z. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Orzeczenie to nie zostało zaskarżone przez strony postępowania i uprawomocniło się w dniu 20 listopada 2015 r.Kasację od powyższego wyroku łącznego wniósł w dniu 15 stycznia 2016 r.

Prokurator Generalny. Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. zaskarżył wyrok w całości, na niekorzyść D. Z., zarzucając rażące i mające istotny wpływ na treść wyroku naruszenie przepisu prawa karnego materialnego, to jest art. 86 § 1 k.k., polegające na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z jednostkowych kar pozbawienia wolności. W konkluzji wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w K.Sąd Najwyższy zważył, co następuje:Kasacja Prokuratora Generalnego jest zasadna, bowiem w zarzucie podniesionym pod adresem zaskarżonego wyroku łącznego prawidłowo wskazano na istotę uchybienia, które polega na orzeczeniu wobec skazanego kary łącznej pozbawienia wolności w rozmiarze niższym od najwyższej z połączonych jednostkowych kar pozbawienia wolności.

Karą tą była orzeczona wyrokiem Sądu Rejonowego w K. z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, kara 6 lat pozbawienia wolności, zatem zgodnie z art. 86 § 1 k.k. kara łączna nie mogła być od niej niższa. Wymierzając D. Z. karę łączną 4 lat i 8 miesięcy pozbawienia wolności, Sąd Rejonowy rażąco naruszył wymieniony przepis prawa materialnego, co miało istotny wpływ na treść wyroku. Należy jednak zaznaczyć, że u źródła tego uchybienia leżało błędne zidentyfikowane przez Sąd orzekający treści podlegającego połączeniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, zatem skarżący powinien również wskazać na prowadzące do tej nieprawidłowości naruszenie przepisów postępowania.

Tymczasem w uzasadnieniu kasacji (s. 2), przedstawiając treść wyroków, które stanowiły podstawę wydania wyroku łącznego, powielono błąd Sądu Rejonowego, twierdząc, że wyrokiem tego Sądu z dnia 27 marca 2013 r., sygn. akt VI K 792/12, D. Z. wymierzono karę 6 miesięcy pozbawienia wolności.Kasacja na niekorzyść skazanego została wniesiona przed upływem 6 miesięcy od daty uprawomocnienia się wyroku łącznego (zob. art. 524 § 3 k.p.k. w brzmieniu obowiązującym do dnia 14 kwietnia 2016 r.), zatem w celu wyeliminowania zaistniałego uchybienia należało postąpić zgodnie z wnioskiem kasacji, tj. uchylić zaskarżony wyrok i sprawę przekazać do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu, który wyda wyrok łączny zgodny z obowiązującymi przepisami.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w części dyspozytywnej wyroku. kc