Supreme Court quashes criminal fine exceeding statutory daily rate limits for mandatory verdicts.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the first-instance judgment regarding the fine imposed on the defendant for a fiscal offense. The prosecution argued that a 250 daily fine was legally permissible, while the defendant contended it violated procedural limits. The court ruled that mandatory verdicts strictly cap fines at 200 daily units unless the code specifies otherwise, rendering the excessive penalty void.
Legislator headnote
AI generatedArt. 172 § 1 k.k.s.; Art. 23 § 2 k.k.s.: A mandatory verdict for a fiscal offense may impose a fine not exceeding 200 daily units unless the Criminal Code provides for a lighter penalty.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
Sygn. akt V KK 183/19 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 13 listopada 2019 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Andrzej Siuchniński (przewodniczący)SSN Małgorzata Wąsek-WiaderekSSN Włodzimierz Wróbel (sprawozdawca)Protokolant Katarzyna Wełpa w sprawie Z.G., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 13 listopada 2019 r., kasacji wniesionej przez Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego na korzyść skazanego, od wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w G. Zamiejscowy VI Wydział Karny w C.z dnia 13 lipca 2015 r., sygn. akt VI K (…), uchyla pkt I zaskarżonego wyroku w części dotyczącej wymiaru kary i tym zakresie przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w G. w Zamiejscowym VI Wydziale Karnym z siedzibą w C..
UZASADNIENIE
Wyrokiem nakazowym Sądu Rejonowego w G. Zamiejscowy Wydział Karny w C. z dnia 13 lipca 2015 r. (sygn. akt VI K (…)) Z.G. został uznany winnym przestępstwa skarbowego z art. 65 § 3 k.k.s., za który wymierzono mu karę 250 stawek dziennych grzywny.Wyrok ten uprawomocnił się bez zaskarżenia.Od powyższego orzeczenia kasację w trybie art. 521 § 1 k.p.k. w zw. z art. 113 k.k.s wniósł Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny na korzyść skazanego w zakresie pkt I w części dotyczącej grzywny, zarzucając temu wyrokowi rażące i mające wpływ na treść wyroku naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 172 § 1 k.k.s. w zw. z art. 23 § 2 k.k.s. przez wymierzenie za przypisane przestępstwo skarbowe kary 250 stawek dziennych grzywny, gdy w przypadku wydania wyroku nakazowego można orzec maksymalnie karę 200 stawek dziennych grzywny.Podnosząc powyższe zarzuty Minister Sprawiedliwości – Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej orzeczenia o karze oraz przekazanie w tym zakresie sprawy do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy zważył, co następuje.Kasacja okazała się zasadna.Zgodnie z brzmieniem art. 172 § 1 k.k.s., wyrokiem nakazowym można orzec za przestępstwo skarbowe karę grzywny określoną w art. 23 § 2 k.k.s albo karę ograniczenia wolności.
Z kolei przepis art. 23 § 2 k.k.s stanowi, iż wyrokiem nakazowym można wymierzyć karę grzywny w granicach nieprzekraczających wysokości 200 stawek dziennych, chyba że kodeks przewiduje karę łagodniejszą.Wobec powyższego, w istocie orzeczono wobec skazanego karę przekraczającą górne granice przewidziane przez Kodeks karny skarbowy. Stanowi to zatem rażące naruszenie wskazanych przepisów przez orzeczenie kary, która nie jest przewidziana w sytuacji procesowej, w jakiej znalazł się skazany.Dlatego też należało wyrok w zaskarżonej części uchylić i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania.as