Supreme Court quashes criminal case due to new theft threshold law changing offense classification from crime to misdemeanor.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court quashed the Regional Court's verdict conditionally dismissing the criminal proceedings against the defendants. The lower court incorrectly applied the Criminal Code to treat the acts as crimes under Article 278, while the Prosecution General argued for a procedural violation. The Court ruled that the new Penal Code amendment raised the theft threshold to 800 PLN, meaning the acts constituted only misdemeanors under Article 119 of the Penal Code on Misdemeanors, requiring a different procedural track.
Legislator headnote
AI generatedArt. 2 § 1 k.w.; Art. 119 § 1 k.w.; Art. 12 § 2 k.k.; Art. 341 § 2, 5 k.p.k.: When a new Penal Code amendment raises the monetary threshold for theft, acts committed before the change but tried after it must be reclassified as misdemeanors, and applying the old criminal code provisions constitutes a serious procedural violation.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedRelated Decisions
AI generatedFull text
V KK 137/24 WYROKW IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 27 listopada 2024 r.Sąd Najwyższy w składzie: SSN Kazimierz Klugiewicz (przewodniczący, sprawozdawca)SSN Waldemar PłóciennikSSN Zbigniew Puszkarski w sprawie V. S. i Y. C. , oskarżonych z art. 278 § 2 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., po rozpoznaniu w Izbie Karnej, na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k., w dniu 27 listopada 2024 r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść oskarżonych od wyroku Sądu Rejonowego dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 858/23, 1. uchyla zaskarżony wyrok i sprawę przekazuje Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania;
2. zasądza od Skarbu Państwa na rzecz tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego A. B. kwotę 975 (dziewięćset siedemdziesiąt pięć) złotych, w tym 23% VAT, tytułem wynagrodzenia za czynności tłumacza w postępowaniu kasacyjnym. Waldemar Płóciennik Kazimierz Klugiewicz Zbigniew Puszkarski
UZASADNIENIE
V. S. i Y. C. zostali oskarżeni o to, że w dniu 22 lipca 2023 roku, działając wspólnie i w porozumieniu, w krótkich odstępach czasu i przy wykorzystaniu tej samej sposobności, dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 619,89 zł na szkodę różnych podmiotów gospodarczych i tak:- w dniu 22 lipca 2023 roku dokonali zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 289,90 zł w postaci koszulki marki E. o wartości 129,95 zł oraz koszulki marki a. o wartości 159,95 zł, działając na szkodę V. z siedzibą we W.,- w dniu 22 lipca 2023 roku dokonali zaboru w celu przywłaszczenia obuwia o wartości 329,99 zł, działając na szkodę C.
S.A. z siedzibą w P.Tj. o czyn z art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k.Sąd Rejonowy dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi wyrokiem z dnia 16 stycznia 2024 r., sygn. akt V K 858/23, przyjmując, że oskarżeni V. S. i Y. C. dopuścili się zarzucanego im czynu, wypełniającego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., na podstawie art. 66 § 1 k.k. i art. 67 § 1 k.k., postępowanie karne prowadzone wobec oskarżonych warunkowo umorzył na okres roku próby, a na podstawie art. 67 § 3 k.k. orzekł wobec oskarżonych świadczenie pieniężne na rzecz Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej w kwotach po 300 złotych.Powyższy wyrok nie został zaskarżony przez którąkolwiek ze stron i uprawomocnił się z dniem 24 stycznia 2024 r.Pismem z dnia 21 marca 2024 r.
Prokurator Generalny wniósł kasację od ww. orzeczenia, zaskarżając je w całości na niekorzyść oskarżonych, podnosząc zarzut rażącego i mającego istotny wpływ na treść wyroku naruszenia prawa karnego procesowego, tj. art. 341 § 2 i § 5 k.p.k., polegającego na niezasadnym uwzględnieniu wniosku prokuratora i wydaniu, na posiedzeniu w dniu 16 stycznia 2024 r., wyroku warunkowo umarzającego postępowanie karne przeciwko V. S. i Y. C. , wskutek niezasadnego przyjęcia, z rażącą obrazą prawa karnego materialnego, a mianowicie art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., iż dokonując zaboru w celu przywłaszczenia mienia o łącznej wartości 619,89 złotych oskarżeni dopuścili się czynu wypełniającego dyspozycję art. 278 § 1 k.k. w zw. z art. 12 § 2 k.k., podczas gdy w dacie orzekania, z racji wartości mienia będącego przedmiotem wykonawczym czynu zabronionego, w związku z nowelizacją Kodeksu wykroczeń, obowiązującą od dnia 1 października 2023 r., zachowanie V.
S. i Y. C. realizowało jedynie znamiona wykroczeń z art. 119 § 1 k.w., jako kradzieży cudzych rzeczy ruchomych, których łączna wartość nie przekroczyła 800 złotych.Na podstawie tak sformułowanego zarzutu Prokurator Generalny wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania.Sąd Najwyższy rozważył, co następuje.Kasacja jest oczywiście zasadna, co uprawniało do jej rozpoznania na posiedzeniu w trybie art. 535 § 5 k.p.k.W wyniku nowelizacji Kodeksu wykroczeń, dokonanej ustawą z dnia 7 lipca 2022 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U.2022.2600; art. 4 pkt 5), podwyższono tzw. próg przepołowienia kradzieży i przywłaszczenia z kwoty 500 złotych do 800 złotych.
Zmiana ta weszła w życie w dniu 1 października 2023 r. Oba czyny zarzucane oskarżonym zostały popełnione w dniu 22 lipca 2023 r., a łączna wartość przedmiotów zaboru wynosiła 619,89 zł. O ile zatem zarówno w dacie zarzucanych oskarżonym czynów, jak i w czasie sporządzenia wniosku o warunkowe umorzenie postępowania karnego (data pisma: 27 lipca 2023 r. – k.
69) czyny te mogły zostać potraktowane jak przestępstwo w związku z treścią art. 12 § 2 k.k., to jednak w dacie orzekania tj. 16 stycznia 2024 r. Sąd Rejonowy powinien był stosować ustawę nową (art. 2 § 1 k.w.), a zatem art. 119 § 1 k.w. w brzmieniu nadaną ww. ustawą nowelizującą. Uwzględniając fakt, że z uwagi na łączną wartość przedmiotu zaboru, wynoszącą 619,89 złotych, brak było podstaw do zastosowania instytucji określonej art. 12 § 2 k.k., a czyny zarzucane oskarżonym wyczerpywały jedynie znamiona wykroczenia, określonego w art. 119 § 1 k.k., konieczne było skierowanie sprawy na rozprawę i orzekanie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia (art. 400 § 1 k.p.k.).
Nieuwzględnienie konsekwencji dla niniejszej sprawy wskazanej nowelizacji kodeksu wykroczeń i uwzględnienie wniosku prokuratora o warunkowe umorzenie postępowania karnego stanowiło rażące naruszenie art. 341 § 2 i 5 k.p.k. będące rezultatem obrazy art. 2 § 1 k.w. w zw. z art. 119 § 1 k.w. W świetle stwierdzonego uchybienia niezbędne stało się zatem uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy Sądowi Rejonowemu dla Łodzi-Śródmieścia w Łodzi do ponownego rozpoznania, który – uwzględniając aktualną treść art. 119 § 1 k.w.
– będzie procedował w trybie przepisów Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenia.Mając na uwadze powyższe rozważania, Sąd Najwyższy orzekł jak w wyroku, zasądzając od Skarbu Państwa na rzecz tłumacza przysięgłego języka rosyjskiego wynagrodzenie za dokonane czynności, zgodnie z przedłożonym rachunkiem, uwzględniając aktualną stawkę za stronę tłumaczenia określoną w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 24 stycznia 2005 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności tłumacza przysięgłego (t.j.
Dz.U.2021.261), powiększoną o mnożnik wynikający z § 3 ust. 1 pkt 1 tego Rozporządzenia oraz stawkę podatku VAT (§ 6a ww. Rozporządzenia).[J.J.][ał] Waldemar Płóciennik Kazimierz Klugiewicz Zbigniew Puszkarski