Criminal fine daily rate for tax offenses must be based on minimum wage at the time of the crime, not the trial date.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court partially overturned the lower court's decision regarding the daily fine rate for tax offenses. The prosecution argued the fine was too low because the daily rate was set at 20 zł, below the statutory minimum of one-thirtieth of the minimum wage. The court ruled that the minimum wage applicable at the time the crime was committed, not the date of judgment, must be used as the baseline for calculating the fine.
Legislator headnote
AI generatedArt. 23 § 3 k.k.s.; The daily rate of a fine imposed for tax offenses shall be determined based on the minimum wage in force at the time the alleged offense was committed, not at the time of the judgment.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
WYROK Z DNIA 5 LISTOPADA 2008 R.
V KK 116/08
Punktem wyjścia dla określenia wysokości stawki dziennej grzywny
orzekanej za przestępstwa skarbowe (art. 23 § 3 k.k.s.), jest wysokość minimalnego wynagrodzenia w czasie popełnienia przypisanego czynu.
Przewodniczący: sędzia SN P. Hofmański (sprawozdawca).
Sędziowie SN: A. Kapłon, D. Świecki.
Prokurator Prokuratury Krajowej: B. Drozdowska.
Sąd Najwyższy w sprawie Mieczysława S., skazanego z art. 83 § 1
k.k.s., po rozpoznaniu w Izbie Karnej na rozprawie w dniu 5 listopada 2008
r., kasacji, wniesionej przez Prokuratora Generalnego na niekorzyść skazanego od wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 stycznia 2008 r.,
zmieniającego wyrok Sądu Rejonowego w S. z dnia 24 października 2007
r.,
u c h y l i ł zaskarżony wyrok w części dotyczącej rozstrzygnięcia o karze i
sprawę p r z e k a z a ł Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
UZASADNIENIE
Prokurator Generalny zaskarżył na niekorzyść skazanego Mieczysława S. wyrok Sądu Okręgowego w G. z dnia 11 stycznia 2008 r., w części dotyczącej orzeczenia o karze. W kasacji podniesiono zarzut rażącej
obrazy art. 23 § 3 k.k.s., polegającej na zmianie wyroku Sądu Rejonowego
w S. z dnia 24 października 2007 r., poprzez złagodzenie orzeczonej kary
grzywny do 50 stawek dziennych, przy ustaleniu wysokości jednej stawki
na 20 zł, podczas gdy zgodnie z wymienionym przepisem stawka dzienna
grzywny nie może być niższa od jednej trzydziestej części minimalnego
wynagrodzenia, a tym samym stawka dzienna orzeczonej przez Sąd
grzywny nie mogła być niższa od kwoty 37,53 zł.
Opierając się na tym zarzucie skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w części dotyczącej kary i przekazanie sprawy w tym zakresie
Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu
odwoławczym.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje.
Kasacja jest zasadna. Autor kasacji sugeruje, że zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 listopada 2007 r. w sprawie wysokości
minimalnego wynagrodzenia za pracę w 2008 r. (Dz. U. Nr 171, poz. 1209),
stawka ta w dniu orzekania przez Sąd odwoławczy wynosiła 1126 zł. Sąd
Okręgowy w G. nie mógł określić jej zatem na kwotę niższą niż 37, 53 zł.
Ustalając jej wysokość na 20 zł rażąco naruszył art. 23 § 3 k.k.s., a uchybienie to miało wpływ na treść orzeczenia.
Wywód powyższy jest trafny, co do faktu naruszenia art. 23 § 3 k.k.s.
i konsekwencji tego naruszenia. Zdaniem Sądu Najwyższego dla określenia wysokości stawki dziennej nie może być miarodajna wysokość najniższego wynagrodzenia w dniu orzekania przez sąd, lecz wysokość ta w dniu
popełnienia przypisanego oskarżonemu czynu. W świetle art. 23 § 3 k.k.s.
w brzmieniu poprzedzającym wejście w życie nowelizującej ten przepis z
dniem 17 grudnia 2005 r. ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. (Dz. U Nr 178, poz.
1479), podstawą określenia stawki dziennej była wysokość najniższego
miesięcznego wynagrodzenia w czasie orzekania w pierwszej instancji.
Obecnie, od dnia wejścia w życie wspomnianej noweli, niezależnie od
wskazania na minimalne (a nie najniższe) wynagrodzenie, zrezygnowano z
zastrzeżenia, że ocena powinna nastąpić przy uwzględnieniu owej wysokości w dniu orzekania w pierwszej instancji. Zdaniem Sądu Najwyższego,
nie może to oznaczać, że intencją ustawodawcy było wskazanie na potrzebę określania wysokości stawki dziennej przy uwzględnieniu zarówno chwili
orzekania w pierwszej instancji, jak i w instancji odwoławczej. Cel wskazanej tu zmiany sprowadza się do uniezależnienia surowości grożącej oskarżonemu kary od tego, kiedy wydane zostaje orzeczenie. W konsekwencji
zasadne jest przyjęcie, że punktem wyjścia dla określenia wysokości stawki
dziennej grzywny orzekanej za przestępstwa skarbowe (art. 23 § 3 k.k.s.),
jest wysokość minimalnego wynagrodzenia w czasie popełnienia przypisanego czynu.
Ponieważ Mieczysław S. dopuścił się zarzucanego mu czynu w okresie od dnia 7 stycznia 2005 r. do dnia 28 września 2006 r., miarodajną
kwotą dla określenia grzywny jest stawka minimalnego wynagrodzenia
określona na rok 2006. Zgodnie z § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z
dnia 13 września 2005 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia
za pracę w 2006 r. (Dz. U., Nr 177, poz. 1469) wynagrodzenie to wynosiło
899,10 zł. W konsekwencji, wysokość stawki dziennej grzywny wymierzonej Mieczysławowi S. nie może być niższa niż 29,64 zł.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd Najwyższy uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej orzeczenia o karze i w tym zakresie przekazał
sprawę Sądowi Okręgowemu w G. do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym. Ponownie określając wysokość stawki dziennej
wymierzonej oskarżonemu kary grzywny, Sąd Okręgowy związany będzie
zapatrywaniem prawnym wyrażonym przez Sąd Najwyższy w niniejszym
orzeczeniu (art. 442 § 3 w zw. z art. 518 k.p.k.).