Supreme Court dismisses appeal, ruling that assignment of further contract performance involves joint tenancy management, not contract law, barring appeal.

Sygn. akt V CZ 99/10

POSTANOWIENIE

Dnia 23 lutego 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Grzegorz Misiurek (przewodniczący, sprawozdawca)

SSN Irena Gromska-Szuster

SSN Dariusz Zawistowski

w sprawie z wniosku P. H. i in. przy uczestnictwie C. W. i in. ,

o powierzenie dalszego wykonywania umowy,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 23 lutego 2011 r.,

zażalenia uczestnika Czesława W. na postanowienie Sądu Okręgowego […]

z dnia 26 kwietnia 2010 r.,

oddala zażalenie.

Uzasadnienie

Postanowieniem częściowym z dnia 16 listopada 2009 r. Sąd Okręgowy,

orzekając jako Sąd drugiej instancji, powierzył wnioskodawcom i uczestniczce

postępowania A. Ł. na koszt i niebezpieczeństwo współwłaściciela C. W.

wykonanie prac zmierzających do zakończenia budowy domu przy ul. Z. 12a

z wyszczególnieniem tych prac w zakresie projektowym (punkt 1 postanowienia)

i realizacyjnym (punkt 2) oraz zobowiązał uczestnika postępowania do wydania

wnioskodawcom dokumentacji całego budynku niezbędnej do wykonania prac

wyszczególnionych w obu punktach.

Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy odrzucił skargę

kasacyjną uczestnika postępowania C. W. od powyższego postanowienia. W

uzasadnieniu wskazał, że postępowanie

w przedmiocie powierzenia przez sąd

dalszego wykonania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9

ust. 3 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali, rozpoznawane w

postępowaniu nieprocesowym, dotyczy podejmowania czynności niezbędnych do

zakończenia budowy, czyli szeroko rozumianego zarządu rzeczą wspólną, a w

sprawach tych – zgodnie z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. – skarga kasacyjna nie

przysługuje.

W zażaleniu uczestnik postępowania C. W. zarzucił naruszenie art. 3986 § 2

k.p.c. w zw. z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c. i wniósł o uchylenie zaskarżonego

postanowienia. Podniósł, że konstrukcja powierzenia dalszego wykonywania

umowy, o której mowa w art. 9 ust. 3 ustawy o własności lokali, posiada

podobieństwa do art. 480 i 636 k.c., a nie do przepisów regulujących zarząd rzeczą

wspólną.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie.

Trafnie Sąd Okręgowy uznał, że powierzenie przez sąd dalszego

wykonywania umowy dotyczącej wybudowania domu na podstawie art. 9 ust. 3

ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (Dz. U. z 2000 r., Nr 80, poz.

903 – t. j.) wiąże się z zarządem rzeczą wspólną mającym na celu doprowadzenie

do zakończenia budowy. Wszczęte przez wnioskodawców postępowanie zmierza

bowiem do zakończenia budowy domu, a tym samym do powstania –

po ustanowieniu i przeniesieniu na nabywców praw odrębnej własności lokali –

przymusowej współwłasności gruntu i tych części budynku i urządzeń, które

nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali (art. 3 ustawy o własności lokali).

Mimo iż chwilą powstania tej współwłasności jest wyodrębnienie pierwszego lokalu,

będące w istocie podziałem dotychczasowej nieruchomości, to bezzasadne jest

założenie, że w zakres zarządu rzeczą wspólną nie mogą wchodzić te wszystkie

czynności faktyczne i prawne, które dopiero prowadzą do zakończenia procesu

inwestycyjnego i powstania rzeczy mającej stanowić przedmiot współwłasności.

Wbrew twierdzeniom skarżącego, zawarte w uzasadnieniu uchwały Sądu

Najwyższego z dnia 16 maja 2008 r. (sygn. III CZP 35/08, OSNC 2009, nr 7-8,

poz. 92) rozważania dotyczące konstrukcji powierzenia dalszego wykonania umowy

i podobieństw z instytucjami opisanymi w art. 480 i 636 k.c., nie stanowią podstawy

do uznania, że postępowanie wszczęte na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy

o własności lokali nie dotyczy zarządu związanego ze współwłasnością. Uchwała ta

dotyczyła bowiem zakresu przedmiotowego powierzenia oraz określenia kręgu

osób uprawnionych do dalszego wykonania umowy.

Jak wyraźnie wynika z art. 5191 § 4 pkt 2 k.p.c., w sprawach dotyczących

zarządu związanego ze współwłasnością skarga kasacyjna nie przysługuje, czyli

jest niedopuszczalna, a zatem w razie wniesienia - podlega odrzuceniu.

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 3941 § 3 w związku z art.

39814 k.p.c. orzekł, jak w sentencji.

jz