Supreme Court dismisses appeal for late submission of cassation complaint copy without formal defect removal. The court rejects the argument that the appeal was valid despite the delay. The decision upholds the procedural requirement for timely compliance with court orders. The court emphasizes that the appellant waived the right to challenge the delay. The ruling clarifies that formal defects must be addressed within set deadlines. The court finds no merit in the appellant's procedural arguments. The decision reinforces strict adherence to procedural timelines in civil litigation. The court concludes that the appeal is inadmissible due to non-compliance. The ruling serves as a warning against procedural negligence by parties.
Poland (PL)
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject the cassation complaint. The appellant argued that the complaint lacked formal defects because copies were attached, but failed to prove this or address the court's order to remove the defect within the deadline. The court held that the appellant waived the right to challenge the delay by failing to contest the order when given the chance, and that the lack of attached copies constituted a formal defect requiring removal. Consequently, the appeal was rejected as unfounded under the relevant procedural code provisions.
Legislator headnote
AI generatedArt. 39814 k.p.c.; Art. 3941 § 3 k.p.c.: If a party fails to remove formal defects from a cassation complaint within the prescribed time, the appeal is inadmissible, and the party cannot later argue that the defect did not exist or that the removal order was improper.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 93/06
POSTANOWIENIE
Dnia 22 listopada 2006 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Marek Sychowicz (sprawozdawca)
w sprawie z powództwa "P." Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością
przeciwko "K." Spółce Akcyjnej
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 22 listopada 2006 r.,
zażalenia strony powodowej na postanowienie Sądu Apelacyjnego
z dnia 17 sierpnia 2006 r., sygn. akt [...],
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną powoda – „P.” Sp. z o.o. od wyroku tego Sądu z dnia 14 października
2005 r., ponieważ brak skargi, polegający na nie dołączeniu jej odpisu, nie został
usunięty w wyznaczonym terminie.
W zażaleniu na wymienione postanowienie powód zarzucił naruszenie
art. 370 w zw. z art. 39821 i art. 130 § 1 k.p.c. i wniósł o jego zmianę przez przyjęcie
skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Skarżący nie kwestionuje tego, że wezwany do usunięcia braku skargi
kasacyjnej, polegającego na nie dołączeniu jej odpisu, zarządzenie to wykonał
po upływie
wyznaczonego terminu. Zażalenie oparte jest na twierdzeniu,
że do skargi kasacyjnej dołączone zostały jej odpisy w odpowiedniej ilości
i nie zachodziła potrzeba wzywania do usunięcia braku skargi. Prawdziwość tego
twierdzenia nie została jednakże wykazana.
Wbrew przekonaniu skarżącego okolicznością wskazującą na to, że skarga
kasacyjna w chwili jej wniesienia nie była dotknięta brakami, nie jest nie wezwanie
skarżącego do usunięcia braków przed wydaniem przez Sąd Apelacyjny
postanowienia z dnia 11 stycznia 2006 r. o odrzuceniu skargi. Z § 122 ust. 1
Regulaminu wewnętrznego urzędowania sądów powszechnych (Dz. U. z 1987 r.
Nr 38, poz. 218 ze zm.) wynika ogólna zasada, mająca zastosowanie także do
skargi kasacyjnej, że jeżeli pismo nie odpowiada warunkom formalnym, a z treści
pisma wynika, że podlega ono odrzuceniu, przewodniczący wydziału wyznacza
posiedzenie niejawne bez wzywania strony do usunięcia braków formalnych pisma
chyba, że bez ich usunięcia nie można wydać postanowienia w przedmiocie
odrzucenia
pisma.
Przyczyną
odrzucenia
skargi
kasacyjnej
powoda
postanowieniem Sądu Apelacyjnego z dnia 11 stycznia 2006 r. było uznanie,
że nie jest ona taką skargą i przed wydaniem tego postanowienia nie zachodziła
potrzeba badania czy pismo nie zawiera braków, które wymagałyby usunięcia.
Również okoliczność, że Sąd Najwyższy rozpoznawał zażalenie od wymienionego
postanowienia Sądu Apelacyjnego z dnia 11 stycznia 2006 r. nie świadczy,
że skarga kasacyjna nie była dotknięta brakami. Dla rozstrzygnięcia zażalenia
okoliczność czy skarga kasacyjna miała braki podlegające usunięciu, czy też
nie miała takich braków, była bez znaczenia i nie była przedmiotem badania Sądu
Najwyższego.
Skarżący sam się pozbawił możliwości wykazania, że do skargi kasacyjnej
dołączył wymaganą ilość jej odpisów. Z naruszeniem art. 126 § 1 pkt w związku
z art. 3984 § 2 zd. pierwsze k.p.c. nie wymienił bowiem w skardze dołączonych
do niej załączników. Stanowi to także brak formalny skargi.
Wreszcie nie można nie zauważyć, że skoro skarżący wykonał (aczkolwiek
po terminie) zarządzenie wzywające go do usunięcia braku i nie zarzucił wówczas
niezasadności zarządzenia, to widocznie sam uznał, że skarga kasacyjna dotknięta
jest brakiem. Podniesienie takiego zarzutu obecnie zdaje się zmierzać do uchylenia
się od konsekwencji spóźnionego usunięcia braku.
Z przytoczonych względów zażalenie, jako niezasadne, podlegało oddaleniu
(art. 39814 w zw. z art. 3941 § 3 k.p.c.).