Supreme Court vacates appeal costs ruling in non-procedural property division case due to improper statutory application.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court vacated the lower court's decision regarding appeal costs in a property division case involving a non-procedural dispute. The appellant argued that the First Instance Court incorrectly applied procedural cost rules to a non-procedural matter, citing specific articles of the Code of Civil Procedure. The Court agreed, noting that the lower court failed to address the specific conflict of interests required to modify the general rule of individual cost bearing in non-procedural proceedings.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.; In non-procedural proceedings, the general rule of individual cost bearing applies unless specific circumstances regarding conflicting interests exist, requiring the court to explicitly address such modifications rather than merely citing inapplicable procedural cost provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 74/10
POSTANOWIENIE
Dnia 27 października 2010 r.
Sąd Najwyższy w składzie:
SSN Antoni Górski (przewodniczący)
SSN Dariusz Dończyk
SSA Jan Kremer (sprawozdawca)
w sprawie z wniosku J. P.
przy uczestnictwie A. P.
o podział majątku wspólnego,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 27 października 2010
r.,
zażalenia uczestnika postępowania na postanowienie Sądu Okręgowego w W. z dnia 28
kwietnia 2010 r., sygn. akt II Ca (…),
uchyla punkt III zaskarżonego postanowienia i w tym zakresie przekazuje sprawę
do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w W. i orzeczenia o kosztach
postępowania zażaleniowego.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w W. zmienił częściowo
postanowienie
Sądu
Rejonowego
w
W.,
którym
dokonano
podziału
majątku
dorobkowego uczestników, w ten sposób, że ustalił inną wartość spółdzielczego
własnościowego
prawa
do
lokalu,
a w konsekwencji też
wartość składników
przyznanych wnioskodawczyni i zmienił wysokość kwoty spłaty, wydłużając czas jej
uiszczenia do 8 miesięcy, a dalej idącą apelację oddalił; zasądził od uczestnika, na
rzecz wnioskodawczyni koszty postępowania apelacyjnego w kwocie 960 zł.
Postanowienie zawarte w punkcie III orzekające o kosztach postępowania apelacyjnego
zaskarżył zażaleniem uczestnik wnosząc o jego zmianę i zasądzenie kosztów w
wysokości 820,20 zł na jego rzecz, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego punktu
orzeczenia i przekazanie sprawy Sądowi Okręgowemu do ponownego rozstrzygnięcia,
wraz z orzeczeniem o kosztach postępowania zażaleniowego.
Uczestnik zarzucił, naruszenie art. 98 § 1 k.p.c. poprzez jego zastosowanie przez Sąd II
instancji w postępowaniu nieprocesowym; art. 520 § 2 k.p.c. poprzez jego nie
zastosowanie, w związku z art. 391 k.p.c., co spowodowało wadliwe orzeczenie o
kosztach postępowania.
W uzasadnieniu uczestnik szczegółowo przedstawił rozliczenie elementów składowych
majątku dorobkowego wraz z wyliczeniem kwotowych konsekwencji zmiany orzeczenia
w postępowaniu apelacyjnym o kwotę 7.319,18 zł, przy żądaniu apelacji zmiany dopłat o
kwotę 118 092,80 zł, a także skutek tego dla zakresu odpowiedzialności za koszty
postępowania wraz ze wskazaniem procentowego udziału poszczególnych kwot.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Przedmiotem zażalenia jest orzeczenie o kosztach postępowania apelacyjnego i
zastosowanie ma przepis art. 3941 § 1 pkt 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2 k.p.c.
Zarzut błędnego zastosowania art. 98 k.p.c. przy orzekaniu o kosztach w postępowaniu
nieprocesowym jest w pełni zasadny, czego konsekwencją jest też trafność zarzutu
niezastosowania art. 520 k.p.c.
Zasadą w postępowaniu nieprocesowym jest ponoszenie przez każdego z uczestników
kosztów postępowania związanych z własnym udziałem w sprawie. Zasada ta ulega
modyfikacji w sytuacjach uregulowanych w art. 520 § 2 i 3 k.p.c. i rzeczą sądu jest w
razie wystąpienia takich okoliczności odniesienie się do sprzeczności interesów
uczestników. Sąd Okręgowy w uzasadnieniu ograniczył się jedynie do powołania
przepisów, nie mających w sprawie zastosowania.
W tym stanie rzeczy zażalenie okazało się uzasadnione, powodując konieczność
uchylenia zaskarżonego orzeczenia na podstawie art. 398 15 § 1 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2
k.p.c. i art.3941 § 3 k.p.c.