Supreme Court dismisses appeal on costs ruling as procedural order not subject to cassation under Polish Civil Procedure Code.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court of Poland rejected the defendant's appeal against a second-instance court order regarding litigation costs. The defendant argued that special circumstances warranted cost allocation under Article 102 of the Civil Procedure Code, but the Court held that such orders are procedural and do not conclude the proceedings. Consequently, the Court ruled that no cassation appeal exists for this specific order, rendering the appeal inadmissible under the Civil Procedure Code.
Legislator headnote
AI generatedArt. 3941 § 1 k.p.c.; Art. 373 k.p.c.: A procedural order issued by the court of second instance concluding the proceedings is not subject to cassation appeal, and a constitutional ruling on one provision does not alter the admissibility of appeals under similar provisions.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 73/07
POSTANOWIENIE
Dnia 12 grudnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Teresa Bielska-Sobkowicz
SSN Marian Kocon
w sprawie z powództwa Syndyka Masy Upadłości Konsorcjum "C." Spółki z o.o.
przeciwko K.N.
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 12 grudnia 2007 r.,
zażalenia pozwanego od wyroku Sądu Apelacyjnego
z dnia 22 marca 2007 r., sygn. akt [...],
odrzuca zażalenie.
Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 22 marca 2007 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację powoda,
oddalając ponadto wniosek pozwanego o zasądzenie kosztów procesu za instancję
odwoławczą.
Pozwany w zażaleniu zakwestionował orzeczenie o kosztach procesu, stojąc
na
stanowisku,
że
nie
zaistniały
szczególne
okoliczności
uzasadniające
nieobciążenie powoda kosztami postępowania apelacyjnego na podstawie art. 102
k.p.c.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Art. 3941 § 1 k.p.c. stanowi, iż w sprawach w których przysługuje skarga
kasacyjna, zażalenie do Sądu Najwyższego przysługuje także na postanowienie
sądu drugiej instancji kończące postępowanie w sprawie, z wyjątkiem postanowień,
o których mowa w art. 3981 k.p.c., a także postanowień wydanych w wyniku
rozpoznania zażalenia na postanowienie sądu pierwszej instancji.
Z powyższego przepisu wynika, że postanowienie sądu drugiej instancji
o charakterze procesowym podlega zaskarżeniu do Sądu Najwyższego w formie
zażalenia tylko w sytuacjach ustawowo określonych. Postanowienie o kosztach
procesu, zamieszczone także w wyroku sądu odwoławczego, nie jest orzeczeniem
kończącym postępowanie w sprawie, dlatego nie przysługuje od niego środek
odwoławczy. Zażalenie pozwanego de lege lata jest więc niedopuszczalne
i podlega odrzuceniu (art. 373 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3, 39821 i 397 § 2
k.p.c.).
Wyrokiem z dnia 27 marca 2007 r., SK 3/05, Trybunał Konstytucyjny orzekł,
że art. 39318 § 2 k.p.c., w brzmieniu obowiązującym do czasu jego uchylenia,
w zakresie, w jakim uniemożliwia zaskarżenie postanowienia w przedmiocie
kosztów procesu zasądzonych po raz pierwszy przez sąd drugiej instancji, jest
niezgodny z art. 78 w związku z art. 176 ust. 1 Konstytucji (Dz.U. 2007 r., Nr 61,
poz. 418). Art. 39318 § 2 k.p.c. został uchylony i nie stanowi podstawy prawnej
rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie. Należy jednak rozstrzygnąć, czy wyrok
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 marca 2007 r. (SK 3/05) może mieć
procesowy wpływ na art. 3941 § 2 k.p.c., mający brzmienie podobne do
zakwestionowanej części art. 39318 § 2 k.p.c. Sąd Najwyższy wypowiedział się już
w tej kwestii, m.in. w orzeczeniach z dnia 12 października 2007 r., IV CZ 28/07,
IV CZ 44/07, IV CZ 56/07 i IV CZ 91/07 (niepubl.) stwierdzając, że na
postanowienie sądu drugiej instancji o kosztach procesu nie przysługuje zażalenie
do Sądu Najwyższego. Należy podzielić przedstawioną tam argumentację,
w szczególności, że merytoryczne rozstrzygnięcie przez Trybunał Konstytucyjny
problemu zgodności z Konstytucją zaskarżonej treści normatywnej jest zawsze
orzeczeniem o zgodności z Konstytucją tego konkretnego przepisu, nie odnosi się
natomiast i nie wywiera skutku w stosunku do innych przepisów, nawet zbieżnych
lub tożsamych z normą objętą sentencją wyroku (por. też uzasadnienia wyroków
Trybunału Konstytucyjnego z dnia 19 października 1998 r., SK 3/98, OTK 1998, nr
5, poz. 98 i z dnia 9 listopada 2005 r., P 11/05, OTK – A 2005, nr 10, poz. 113).
Z przedstawionych przyczyn należało odrzucić zażalenie pozwanego, jako
niedopuszczalne.