Supreme Court dismisses appeal regarding civil litigation fees for a party fully exempt from costs.
Legislator summary
AI generatedThe Supreme Court dismissed the appellant's appeal against the appellate court's decision to reject their cassation complaint due to non-payment of basic fees. The appellant argued that the new law exempting them from costs should have prevented the fee requirement, while the court noted the case was filed before the law's effective date. Consequently, the court applied the old statute which did not exempt the appellant, ruling the fee obligation valid and the appeal inadmissible.
Legislator headnote
AI generatedArt. 100 ust. 2 u.k.s.c.; Art. 14 ust. 3 u.k.s.c.; Art. 2 of the amending Act; The basic litigation fee applies to parties fully exempt from costs only for cases initiated after the amending Act's entry into force.
Keywords
AI generatedCited Legislation
AI generatedCited Case Law
AI generatedFull text
Sygn. akt V CZ 70/07
POSTANOWIENIE
Dnia 2 sierpnia 2007 r.
Sąd Najwyższy w składzie :
SSN Lech Walentynowicz (przewodniczący, sprawozdawca)
SSN Jan Górowski
SSN Katarzyna Tyczka-Rote
w sprawie z powództwa E. S.A. w L.
przeciwko Powiatowemu Samodzielnemu Publicznemu Zespołowi Zakładów Opieki
Zdrowotnej w D. w likwidacji
o zapłatę,
po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej
w dniu 2 sierpnia 2007 r.,
zażalenia strony pozwanej na postanowienie Sądu Apelacyjnego w […]
z dnia 11 kwietnia 2007 r.,
oddala zażalenie.
Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 11 kwietnia 2007 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę
kasacyjną pozwanego, w następstwie nieopłacenia jej opłatą podstawową (art. 100
ust. 2 u.k.s.c. w związku z art. 1302 § 3 k.p.c.).
W zażaleniu pozwany wniósł o uchylenie tego postanowienia, podnosząc
zarzut naruszenia art. 1302 § 3 k.p.c. oraz art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. w związku z art.
130 § 1 k.p.c.
Skarżący powołał się na uchylenie, z dniem 10 marca 2007 r., przepisu art.
100 ust. 2 u.k.s.c. zobowiązującego do uiszczenia opłaty podstawowej stronę
całkowicie zwolnioną od kosztów sądowych. Twierdził ponadto, że obowiązkiem
Sądu Apelacyjnego było odrzucenie ponownego wniosku o zwolnienie od kosztów,
co uniemożliwiało odrzucenie skargi kasacyjnej a limine.
Sąd Najwyższy zważył, co następuje:
Opłata podstawowa określona w art. 14 ust. 3 u.k.s.c. jest opłatą
w wysokości stałej w rozumieniu art. 1302 § 3 k.p.c., podlegającą rygorom
przewidzianym w tym przepisie (zob. uchwałę Sądu Najwyższego z dnia
21 listopada 2006 r., III CZP 109/06). Obowiązek jej uiszczenia przez stronę
zwolnioną całkowicie od kosztów sądowych wynika z treści art. 100 ust. 2 u.k.s.c.,
który to przepis został zmieniony z dniem 10 marca 2007 r., przez ustawę
nowelizującą z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych
w sprawach cywilnych (Dz.U. z 2007 r., nr 21, poz. 123), ale tylko w odniesieniu do
spraw wszczętych po nowelizacji (zob. art. 2 ustawy nowelizującej). Rozpoznawana
sprawa została natomiast wszczęta wcześniej, wobec czego mają w niej
zastosowanie przepisy dotychczasowe, w tym także niezmieniony przepis art. 100
ust. 2 u.k.s.c. Należy podkreślić, że art. 2 ustawy nowelizującej ma charakter
przepisu szczególnego wobec ogólnego unormowania przewidzianego w art. 149
ust. 1 u.k.s.c. i nie uzależnia poniesienia (nieponiesienia) opłaty od określonego
stadium (instancji) postępowania sądowego.
Niezrozumiały jest zarzut naruszenia art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c., który nie miał
zastosowania przy rozstrzyganiu ponownego wniosku pozwanego o zwolnienie od
kosztów sądowych. Wniosek ten w odniesieniu do pozwanego, całkowicie
zwolnionego od kosztów, był zbędny, bezprzedmiotowy, złożony zapewne przez
niedopatrzenie i mógł co najwyżej wywołać reakcję Sądu w postaci umorzenia
postępowania w tej incydentalnej kwestii. Nie miał natomiast żadnego znaczenia
w kwestii oczywistego obowiązku pozwanego uiszczenia opłaty podstawowej od
skargi kasacyjnej i nie wywołał potrzeby wzywania strony skarżącej o jej opłacenie.
Zaskarżone orzeczenie jest zatem trafne, dlatego też należało zażalenie
oddalić (art. 39814 k.p.c. w związku z art. 3941 § 3 k.p.c.).
kg